VII SA/Wa 859/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Asesor WSA Mariola Kowalska ( spr.), , Protokolant Sylwia Mackiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2005 r. sprawy ze skargi E. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2004 nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej E. K. kwotę 100 zł ( sto złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. postanowieniem z dnia [...] marca 2004r. nr [...] działając na podstawie art. 113 § 1 i art. 123 k.p.a. z urzędu, sprostował oczywistą omyłkę w wydanym przez siebie postanowieniu z dnia [...] marca 2004r. wydanego na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( t.jedn. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.) polegającą na wpisaniu kwoty "15.000zł" zamiast poprawnie kwoty "30.000zł" Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła E. K. Wniosła o ponowne rozpatrzenie zasadności wysokości opłaty legalizacyjnej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004r. nr [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Organ wskazał, iż w jego ocenie omyłka w postanowieniu ma charakter oczywisty, zaś art. 113 k.p.a. wprowadza możliwość sprostowania przez organ, który wydał postanowienie, omyłek o charakterze pisarskim, rachunkowym oraz innych omyłek noszących znamię oczywistych. Wskazał ponadto, iż podanie w postanowieniu przedmiotowej kwoty, co do której nastąpiło sprostowanie ma charakter informacyjny, a nie wiążący. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wniosła E. K. Podniosła, iż dobudowany obiekt nie jest pomieszczeniem mieszkalnym, lecz gospodarczym i w związku z tym opłata legalizacyjna powinna być niższa. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia postanowień organów obu instancji. Zaskarżone w sprawie postanowienie zostało wydane na podstawie art. 113 § 1 kpa, zgodnie z którym organ administracji może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ rozstrzygnięciach. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, iż nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 kpa błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Patrz B. Adamiak i J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. BECK Warszawa 1996 r. Zaskarżone w sprawie niniejszej postanowienie nie dotyczy w rzeczywistości sprostowania oczywistej omyłki, a sprostowanie to wynika z oceny merytorycznej sprawy, a zatem wykracza poza dyspozycję art. 113 §1 k.p.a. Bez znaczenia jest w tej sytuacji fakt, iż organy informacje o wysokości opłaty legalizacyjnej podały informacyjne i że nie ma to wpływu na późniejsze ustalenie tej opłaty w odrębnym postepowaniu. Mając na względzie wskazane wyżej rozważania i uchybienia Sąd uznał, że ze względu na swój charakter miały istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego zaskarżone postanowienie, jak również poprzedzające je postanowienie organu I instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.