VII SA/Wa 86/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak (spr.), Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Ewa Pecelt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2005 r. sprawy ze skargi S. i S. M. na postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]października 2004 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...]lipca 2000r. znak [...], II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...]października 2004 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 144 kpa, po rozpatrzeniu zażalenia S. i S. M. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...]lipca 2000 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, iż decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...]z dnia [...]czerwca 1997 r. skarżący S. i S. małż. M. zobowiązani zostali do rozbiórki elementów budynku gospodarczego usytuowanego na działce przy ul. [...]w [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ II instancji Wojewodę [...]ostateczną decyzją z dnia [...]sierpnia 1997 r. Ponieważ skarżący nie wykonali nałożonego na nich obowiązku rozbiórki, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego upomnieniem z dnia [...]czerwca 2000 r. wezwał do wykonania obowiązku rozbiórki, a następnie w dniu [...]lipca 2000 r. wystawił tytuł wykonawczy wszczynający postępowanie egzekucyjne. W tym samym dniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, jako organ egzekucyjny, wydał postanowienie, którym nałożył na S. M. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 1500 zł. We wniesionym na powyższe postanowienie zażaleniu małżonkowie S. i S. M. prosili o umorzenie grzywny ze względu na ich stan zdrowia i ciężką sytuację majątkową. Rozpatrując wniesione zażalenie organ wskazał, iż zarówno sytuacja finansowa i stan zdrowia zobowiązanych, jak i zasadność i wymagalność obowiązku objętego tytułem wykonawczym nie podlegają ocenie w tym postępowaniu. Postanowienie organu I instancji jest prawidłowe a wysokość nałożonej grzywny jest zgodna z art. 121 § 2 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wnieśli S. i S. M . Skarżący powtórzyli argumentację przytoczoną w zażaleniu, domagając się umorzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na ich bardzo trudną sytuację życiową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu aczkolwiek z inny przyczyn niż w niej wskazane. Stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podniosła strona. Dokonując pod tym względem kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że decyzja ta, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jako podstawę prawną postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia organ wskazał art. 32 i art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepisy te regulują zupełnie inne czynności organów egzekucyjnych i nie mogą stanowić samodzielnej podstawy prawnej nałożenia grzywny. W niniejszej sprawie egzekucja ma na celu spełnienie przez zobowiązanych obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego. Organ nakładający na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia powinien w pierwszej kolejności rozważyć, czy nakaz rozbiórki dotyczy budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i wówczas podstawę prawną nałożenia grzywny stanowiłby art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Natomiast ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku przymusowej rozbiórki innego obiektu budowlanego niż budynek, należy stosować przepisy art. 121 § 2, 3 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ocenie Sądu, z przyczyn wyżej omówionych zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.