VII SA/Wa 861/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2008 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nakazu dokonania określonych czynności skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] maja 2002r. (nr [...]), działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126) w zw. z § 43 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994r. - w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 15 poz. 140), zw. dalej warunkami technicznymi, i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071), zw. dalej kpa - zobowiązał A. R. do zmiany kierunku otwierania bramy wjazdowej na posesję od ulicy [...] w B. Organ wskazał, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 9 kwietnia 2002r ustalono, że przy wjeździe na ww. posesję A. R. wzniósł bramę o wysokości 0,95m i szerokości 3,90 m. o konstrukcji stalowej z kątownika 3,5 mm, ze sztachetami drewnianymi. Brama jest dwuskrzydłowa i otwiera się w kierunku chodnika. Sposób otwierania bramy koliduje z § 43 ust. 2 ww. warunków technicznych, co uzasadniało nałożenie ww. obowiązków. Decyzją z dnia [...] marca 2008r. (nr [...]) [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 2 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. R., uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Organ odwoławczy wskazał, że tryb o którym mowa w art. 50 i 51 Prawa budowlanego stosuje się tylko w przypadkach wymienionych w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Natomiast organ I instancji nie wykazał, który z przypadków wskazanych ww. przepisie miał miejsce w prowadzonym postępowaniu. Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie nie wynika w szczególności, by organ przeprowadził postępowanie na okoliczność ustalenia, czy sporne ogrodzenie zostało zrealizowane zgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Ponadto, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie zawiadomiono inwestora o oględzinach, doszło więc do naruszenia art. 79 § 1 kpa. Zdaniem organu, stwierdzone uchybienia uzasadniały uchylenie rozstrzygnięcia P. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ze względu na konieczność przeprowadzenia postępowania w znacznej części. Skargę na to rozstrzygnięcie wniosła J. D., współwłaścicielka ww. nieruchomości. Skarżąca podniosła, że A. R. nie będąc jeszcze jej współwłaścicielem rozpoczął w 2000r. samowolę budowlaną. Wzniósł bramę wjazdową, dwukomorowy zbiornik przed domem, wybudował taras, powbijał paliki i inne elementy utrudniające współużytkowanie działki. Skarżąca podniosła, że po decyzji sądu [...] A. R. dokonał rozbiórki samowoli budowlanej, ale po kilku miesiącach zdemontowany taras odbudował ponownie, z tą różnicą, że posesję od strony Skarżącej oddzielił wysokim krawężnikiem co spowodowało, że podczas deszczów i roztopów woda zalewa drzwi i wejście jej mieszkania. W okresie letnim A. R. na tarasie stawia wiatę, którą dostawia do płotu ogrodzonego tarasu, wtedy woda deszczowa z okapu spływa na przejście tworząc kałużę, uniemożliwiając jej wejście do domu. J. D. wskazała również, że posesja położona jest na stromym wzniesieniu przy ulicy, przez co budynek ma trzy kondygnacje od ulicy, a od podwórza dwie. W ocenie Skarżącej, bramę można cofnąć w kierunku podwórka, co umożliwi jej prawidłowe użytkowanie. Ponadto, szambo zostało umiejscowione blisko fundamentów budynku, co stanowi zagrożenie dla jego konstrukcji nośnej, kamienica bowiem znajduje się w Rejestrze Zabytków. Od chodnika szambo dzieli tylko niecałe 3m, podobnie od sąsiada cały wjazd ma ponad 3 m szerokości. Skarżąca dodała, że A. R. nie uzgadnia z nią żadnych decyzji, a jako współwłaścicielka ma prawo decydować i wiedzieć o tym, co dzieje się na posesji. W odpowiedzi na skargę [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1271). Takich uchybień Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji, dlatego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008r., którą organ ten uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z [...] maja 2002r. zobowiązującą, inwestora – A. R., na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego, do zmiany kierunku otwierania bramy wjazdowej na ww. posesji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Sąd badał zatem, czy podjęte rozstrzygnięcia odpowiadają prawu tylko w zakresie objętym przedmiotem niniejszego postępowania tj. odnośnie ww. bramy wjazdowej. [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że tryb wymieniony w art. 50 i 51 Prawa budowlanego stosuje się w przypadkach, o których mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, natomiast organ I instancji nie wykazał, który z przypadków wymienionych ww. przepisie miał miejsce w niniejszej sprawie. Stanowisko organu wojewódzkiego jest zasadne. Wskazać bowiem trzeba, że tryb przewidziany w art. 50 i 51 Prawa budowlanego ma na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Przepis art. 51 Prawa budowlanego wyraźnie nawiązuje do w art. 50, którego treść wyznacza początkowy etap tego postępowania. Przepis art. 51 ust 1 Prawa budowlanego znajduje zatem zastosowanie do robót budowlanych określonych w art. 50 ust. 1 tj. wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia; 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska; 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 (na podstawie nieprawidłowo dokonanego zgłoszenia) lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Przed wydaniem decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego organ powiatowy zobowiązany był zatem dokładnie wyjaśnić okoliczności dotyczące realizacji przedmiotowego ogrodzenia i w zależności od poczynionych ustaleń wskazać, który z wymienionych wyżej przypadków miał zastosowanie w niniejszej sprawie. Brak takich ustaleń niewątpliwie narusza art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego oraz ogólne zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa. Podobnie należało ocenić stanowisko organu odwoławczego w zakresie naruszenia art. 79 § 1 i 2 kpa, w postępowaniu przed organem I instancji. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem (§1) oraz strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia (§ 2). Jak wynika z akt sprawy, A. R. nie został zawiadomiony o oględzinach wyznaczonych na dzień 9 kwietnia 2002r. i w konsekwencji nie brał w nich udziału. W tym miejscu wskazać należy, że zachowanie wymagań określonych w art. 79 kpa jest bezwzględnym obowiązkiem organów administracji państwowej, a jego naruszenie, niezależnie od wagi i treści przeprowadzonego dowodu, należy uznać za naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA W-wa z dnia 11 listopada 2006r., II OSK 375/06, LEX nr 321513) Powyższe uchybienia uzasadniały zastosowanie art. 138 § 2 kpa przez organ II instancji, wobec konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Wobec ustalenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.