VII SA/Wa 863/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. N. na zarządzenie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., znak: [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora instytucji kultury postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem z dnia [...] stycznia 2019 r. Burmistrz Miasta [...]odwołał A. N. (dalej: "skarżąca") ze stanowiska dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury w [...]. Przedmiotowe zarządzenie skarżąca otrzymała w dniu [...]stycznia 2019 r. (podpis skarżącej pod treścią zarządzenia o treści: "otrzymałam [...].01.2019 r."). Pismem z [...] lutego 2019 r. skarżąca wniosła skargę na powyższe rozstrzygnięcie. Skarga ta została złożona osobiście w Biurze Podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 27 lutego 2019 r. (k. 2 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Po przeanalizowaniu powyższej skargi Sąd postanowieniem z 5 września 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1535/19, odrzucił ją na gruncie art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Postanowienie to stało się następnie przedmiotem zażalenia skarżącej. Podniosła w nim, że na skutek zmiany ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawy o samorządzie gminnym dokonanej 1 czerwca 2017 r., zniesiono obowiązek uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi oraz usunięto ograniczenie czasowe do wniesienia skargi, wprowadzając art. 53 § 2a p.p.s.a. W ocenie skarżącej konstrukcja ta powinna mieć zastosowanie w niniejszym przypadku. Po rozpatrzeniu omawianego zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II OZ 39/20 uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w rozpoznawanym przypadku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien orzekać na podstawie art. 53 § 2 p.p.s.a., nie zaś na gruncie art. 53 § 1 omawianej ustawy. Wyjaśnił, że w wyniku tego błędu skarżąca została pozbawiona możliwości zastosowania przez Sąd szczególnej instytucji zawartej w art. 53 § 2 zd. 2 p.p.s.a., na mocy którego sąd po wniesieniu skargi może uznać, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na gruncie art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (§ 2a) i w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Ponadto, w myśl art. 4 p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest zarządzenie Burmistrza Miasta [...] o odwołaniu ze stanowiska dyrektora instytucji kultury. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez organ i popieranym przez Naczelny Sąd Administracyjny jest to akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje fakt, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi. Zaskarżone zarządzenie organu odebrała bowiem w dniu [...] stycznia 2019 r., zaś skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wniosła w dniu 27 lutego 2019 r., a więc z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Dodatkowo należy wskazać, że skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Odrzucenie skargi następuje postanowieniem i może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Jednocześnie Sąd po analizie treści skargi i zażalenia nie znalazł podstaw do zastosowania art. 53 § 2 zd. drugie. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.