VII SA/Wa 864/08

Referendarz sądowy - Justyna Wtulich Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K., Z. K. i D. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi W. K., Z. K. i D. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie : pozwolenia na użytkowanie postanawia : odmówić W. K., Z. K. i D. K. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. W dniu 17 czerwca 2008r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez wnioskodawców formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wnoszą o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Przyznanie prawa pomocy jest instytucją wyjątkową, przysługującą jedynie w sytuacjach, gdy poniesienie kosztów przez stronę spowodowałoby u niej uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawcy wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe i utrzymują się z dochodu w wysokości 7.750,00 złotych brutto miesięcznie. Na dochód ten składa się kwota 5.400,00 złotych z tytułu umowy o pracę, kwota 1.700,00 złotych z tytułu emerytury oraz kwota 650,00 złotych z tytułu zasiłku dla bezrobotnych. Wnioskodawcy podali, że posiadają nieruchomość położoną przy ul. D. w P., której właścicielami są W. i Z. K. w ¾ częściach, a w ¼ ich syn – D. K. Na nieruchomości tej wnioskodawcy posiadają dom o powierzchni 200 m ². Ponadto wnioskodawcy wskazali, że W. i Z. K. są współwłaścicielami nieruchomości o powierzchni 5.000 m ², na której znajduje się dom o powierzchni 100 m ² . Wnioskodawcy oświadczyli, że posiadają zasoby pieniężne o łącznej wysokości 16.000,00 złotych, a D. K. jest współwłaścicielem samochodu osobowego marki Toyota Corolla rok produkcji 2006r. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawcy poinformowali, że wprawdzie syn – D. K. ma wyższe dochody z tytułu umowy o pracę to jednak partycypuje w ¼ części kosztów, a ponadto w październiku 2008r. planuje ślub, co również wiąże się ze znacznym obciążeniem budżetu rodzinnego. Wnioskodawcy dodali, że ze względu na nieuleczalną chorobę wnioskodawczyni ponoszą duże koszty związane z jej leczeniem oraz zakupem lekarstw. Mając na uwadze powyższe dane stwierdzono, że sytuacja finansowa i majątkowa wnioskodawców nie uzasadnia przyznania im prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zauważyć bowiem należy, że wnioskodawcy dysponują stałym miesięcznym dochodem o łącznej wysokości 7.750,00 złotych. Ponadto, są współwłaścicielami dwóch nieruchomości w tym jednej o powierzchni 5.000 m ² i posiadają dwa domy o powierzchni 200 m ² i 100 m ². Wnioskodawcy posiadają zgromadzone oszczędności pieniężne o łącznej wysokości 16.000, 00 złotych oraz samochód osobowy. Oceniono, że środki finansowe jakimi dysponują wnioskodawcy dają im realną możliwość poniesienia kosztów sądowych samodzielnie bez spowodowania uszczerbku w koniecznym utrzymaniu własnym. Uznano, że dochód we wskazanej powyżej wysokości umożliwia zgromadzenie środków finansowych nie tylko na pokrycie wydatków związanych z koniecznym utrzymaniem, w tym leczeniem i zakupem lekarstw, ale również na uiszczenie kosztów postępowania sądowego. Stwierdzono, że wnioskodawcy ograniczając niektóre wydatki nie będące niezbędnymi do utrzymania siebie będą w stanie ponieść koszty sądowe samodzielnie. Zaznaczyć należy, że uwagi na wyjątkowy charakter instytucji przyznania prawa pomocy powinno być ono stosowane tylko w przypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, a mianowicie wtedy gdy strona istotnie nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym było i jest dla niej obiektywnie niemożliwe. Jeżeli natomiast strona ma jakiekolwiek środki majątkowe, a w szczególności posiada stały miesięczny dochód, to powinna partycypować w kosztach postępowania sądowego. Tym samym uznano, że sytuacja materialna wnioskodawców nie uzasadnia przychylenia się do wniosku i przyznania prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.