VII SA/Wa 871/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Protokolant Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi E. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. skargę oddala sygn. akt VII SA/Wa 871/06. UZASADNIENIE Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r., znak: [...] umorzono postępowanie w sprawie remontu i utrzymania istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] [...] w [...]. W uzasadnieniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż na skutek zawiadomienia E. Z. właścicielki sąsiedniej nieruchomości przy ul. [...] [...], dokonano czynności sprawdzających, w trakcie których stwierdzono, że inwestor zrealizował obiekt w oparciu o pozwolenie na budowę Naczelnika Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 1983 r., znak: [...]. Decyzją z dnia [...] marca 1987 r. zezwolono na użytkowanie części budynku mieszkalnego, tj. przyziemia i parteru. Następnie inwestor, na przestrzeni kilku lat, wykonywał roboty wewnątrz budynku, które w ocenie PINB nie podlegały reglamentacji administracyjnej. Ostatecznie zawiadomieniem o zakończeniu robót budowlanych z dnia [...] lutego 2005 r., oddano do użytkowania pozostałą część budynku, na co organy nie zgłosiły sprzeciwu. W ocenie PINB budynek zrealizowano zatem legalnie. Stwierdzono też, że budynek jest utrzymywany w należytym stanie technicznym. Nie było zatem podstaw do ingerencji organów nadzoru budowlanego, postępowanie zatem należało umorzyć. Odwołanie od tej decyzji złożyła E. Z., wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca prosiła o "natychmiastowe wydanie nakazu rozbiórki rudery samowoli budowlanej zbudowanej z rażącym naruszeniem przepisów prawa budowlanego i niezgodnie z zasadami sztuki budowlanej, zagrażającej mojemu zdrowiu, życiu i mieniu, mogącej się w każdej chwili zawalić..." oraz o wyciągnięcie konsekwencji dyscyplinarnych w stosunku do pracowników PINB w [...] i [...] WINB. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując, że obecne postępowanie w tej sprawie toczyło się powtórnie, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] listopada 2004 r. stwierdził nieważność poprzednio wydanej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. z tej przyczyny, iż organ rozpoznał odwołanie, które wpłynęło po terminie. Nadto Sąd uchylił I-instancyjną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2002 r. również umarzającą postępowanie w sprawie, oceniając, że E. Z. pozbawiono możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Powtórnie przeprowadzone postępowanie z udziałem wszystkich stron doprowadziło jednak do tego samego rezultatu, tj. umorzenia postępowania wobec stwierdzenia, że budynek wzniesiono legalnie, gdyż w obrocie prawnym znajduje się zarówno decyzja o pozwoleniu na budowę jak i decyzja zezwalająca na częściowe użytkowanie obiektu a także wobec niezakwestionowanego przez organy zawiadomienia o zakończeniu budowy. Nadto znajdująca się aktach dokumentacja powykonawcza wskazuje na prawidłowość wykonanych robót budowlanych. Nie stwierdzono też, by przedmiotowy budynek mieszkalny stwarzał jakiekolwiek zagrożenie dla życia, zdrowia ludzi lub bezpieczeństwa mienia. Obiekt wybudowano w zabudowie bliźniaczej i odpowiada on gabarytami budynkowi zlokalizowanemu na działce sąsiedniej przy ul. [...] [...] w [...], a zatem żądanie rozbiórki przedmiotowego obiektu nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym sprawy. Odczucia estetyczne i oceny stanu budynku dokonane przez wnioskodawczynię nie dają zaś podstaw do stwierdzenia, że naruszono przepisy Prawa budowlanego. Jak podał organ II instancji: "Wywód Skarżącej zawarty w odwołaniu stanowi szereg zarzutów o charakterze ściśle personalnym i ich komentowanie nie należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Brak jest w nim natomiast merytorycznego uzasadnienia dla składanych wniosków i żądań." W skardze na tę decyzję E. Z. podtrzymała argumentację zawartą we wcześniejszych pismach i odwołaniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej, a nadto o sporządzenia ekspertyzy dokumentów w oparciu, o które zostały podjęte ww. decyzje, tj. Pozwolenie na budowę z 1983 r., decyzji o pozwoleniu na częściowe użytkowanie z 1987 r. oraz o wydanie nakazu rozbiórki samowoli budowlanej "pokrzywionej rudery grożącej w każdej chwili katastrofą budowlaną /vide zdjęcie/" . Skarżąca zarzuciła, że na skutek zmowy urzędników Inspekcji, a także na skutek działań sąsiadów utrudniających budowę jej domu z wykorzystaniem sfałszowanych decyzji i nierzetelnie sporządzonej dokumentacji powykonawczej doszło do zalegalizowania samowolnej zabudowy, zgłoszone zaś przez nią wnioski w zakresie ekspertyzy dokumentów potwierdzą jej zarzuty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny, dokonując kontroli aktów administracyjnych nie rozpoznaje sprawy na nowo, nie prowadzi weryfikacji dowodów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym przez "sporządzanie ekspertyz" jak wnioskowała skarżąca, dlatego też wnioski i zarzuty skargi nie są skuteczne. Nadto Sąd administracyjny dokonuje ocen stanu dowodowego sprawy na podstawie akt, nie prowadzi zatem oddzielnego postępowania dowodowego, a złożone na rozprawie oświadczenia stron bierze pod uwagę, konfrontując je z materiałami zgromadzonymi w aktach sprawy. Jak wynika zaś z oświadczenia skarżącej złożonego na rozprawie, uważa ona, że dokumenty zawarte w aktach są nierzetelne, decyzje sfałszowane, jej ocena stanu budynku sąsiadów budzi zastrzeżenia. Nie zgłaszała jednak do organów ścigania zgłoszenia o popełnieniu fałszerstwa dokumentów. Na załączonym do skargi zdjęciu wskazuje ona na załamanie dachu i krzywe ściany, chociaż z rysunków załączonych do znajdującej się w aktach opinii sporządzonej przez uprawnionego architekta wynika, że krzywizna dachu wynika z uwarunkowań konstrukcyjnych, a autor opinii stwierdza wykonanie robót zgodnie ze sztuką budowlaną. W przekonaniu skarżącej ma ona wystarczającą wiedzę do kwestionowania opinii, gdyż sama jako inwestor nadzorowała budowę trzech domów. Jej zdaniem zagrożenie zawalenia się budynku zagraża jej interesom, mimo że budynek położony na sąsiedniej działce jest oddalony od jej budynku o ponad 7 m. Powyższe oświadczenia skonfrontowane z materiałami sprawy nie prowadzą do zakwestionowania ustaleń organów administracji. Zaskarżona decyzja wskazuje, że organy nadzoru budowlanego nie miały podstaw do ingerowania w sposób budowy i użytkowania przedmiotowego budynku z tego powodu, iż powstał on w oparciu o udzielone pozwolenie budowlane, zezwolenie na użytkowanie części budynku mieszkalnego, a także o zgłoszenie zakończonych robót budowlanych. W ocenie organów nadzoru budowlanego budynek został legalnie zbudowany w zgodzie z przepisami budowlanymi, nie szpeci otoczenia a jego stan techniczny nie powoduje zagrożenia. Kwestionowanie tych ocen przez skarżącą, w oparciu o własne odmienne oceny stanu rzeczy, nie daje jednak podstaw do uznania zgłaszanych przez nią zarzutów za uprawnione. W obrocie znajdują się bowiem decyzje, na podstawie których organy dokonywały ocen, a opinie podpisane są przez uprawnione osoby, dokumentom tym nie można zatem odmówić wiarygodności tylko na podstawie oświadczeń i opinii skarżącej. Jak już wspomniano wcześniej, badanie zarzutu dotyczącego fałszerstwa dokumentów, w drodze ekspertyz, o które wnosi skarżąca nie należy do sądu administracyjnego, lecz do organów ścigania, a takich powiadomień do tych organów skarżąca nie zgłaszała. Nie można zatem przyjąć, że w sprawie podlegającej kontroli sądu administracyjnego występują okoliczności, które z tego powodu dawałyby podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a przez to prowadziły do uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. \