VII SA/Wa 873/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Sędzia WSA Wojciech Mazur, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2006 r. sprawy ze skargi K.J. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na bezczynność organu w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2002r., II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej K.J. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem nr [...], z dnia [...] lutego 2005 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2002 r. oddalające skargę K.J. na bezczynność organu egzekucyjnego. Postanowienie GINB zapadło po uchyleniu, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2002 r., sygn. akt 7/IV SA 4221/02, poprzednio wydanego w tej sprawie postanowienia o umorzeniu postępowania. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] lutego 2005 r., powołując się na zasadę swobodnej oceny dowodów, a także na stwierdzenia zawarte w protokole oględzin, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał okoliczności tam ujęte za udowodnione, dochodząc do wniosku, że nakaz zawarty w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. został zrealizowany, nie ma zatem podstaw do stwierdzenia bezczynności organu egzekucyjnego. K.J. w skardze na to postanowienie podniosła, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszył przepisy procedury administracyjnej w zakresie gromadzenia i oceny dowodów, skutkiem czego zaskarżona decyzja została oparta na nieprawdziwych ustaleniach faktycznych, przez co rozstrzygnięcie sprawy nie odpowiada prawu. W szczególności zarzuciła oparcie decyzji jedynie o wnioski wypływające z protokołu oględzin bez skonfrontowania zawartych tam ustaleń z innymi okolicznościami sprawy. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga jest zasadna, a zgłoszone w niej zarzuty należało uwzględnić. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżony akt nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sąd podzielił zarzuty zawarte w skardze, gdyż z treści kontrolowanego postanowienia nie wynika, aby ocena materiału dowodowego nastąpiła w oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału. Dla uznania, iż taka ocena nastąpiła nie wystarczy przywołanie w uzasadnieniu treści przepisu art. 80 k.p.a. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Skarżąca, zarówno w postępowaniu przed organem I instancji, jak i w skardze złożonej na poprzednio wydawane postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2002 r. (uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2002 r.), a także w obecnie rozpatrywanej skardze, konsekwentnie twierdzi, że nakaz remontu ściany zawarty w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 1999 r. obejmował jedynie wykonanie remontu ściany wspólnej, a nie jej zniesienie i wybudowanie w innym miejscu. Do tej właśnie okoliczności nie ustosunkował się Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, pomimo że w uzasadnieniu przytoczonego wyżej wyroku Sąd, przesądzając o interesie prawnym skarżącej, z tych okoliczności interes ten wywodził. W sprawie niniejszej skarżąca podnosiła argumenty i okoliczności, które pozostają w sprzeczności z innymi ustaleniami organów. Zgodnie z dyspozycją przywołanego przepisu obowiązkiem organu było ustosunkowanie się do tych sprzeczności i wykazanie, dlaczego wiarę należało dać – w okolicznościach rozpatrywanej sprawy – ustaleniom protokołu oględzin, a nie konkretnym twierdzeniom skarżącej. Samo powołanie się na fakty zawarte w protokole, mającego wprawdzie moc dokumentu urzędowego, nie jest wystarczające, skoro art. 76 § 3 k.p.a. nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych. Skoro zaś skarżąca, w uzasadniony sposób, podniosła okoliczności stojące w sprzeczności z powołanym protokołem, jego zapisy należy skonfrontować ze stanem rzeczywistym, ustalając jednoznacznie, czy działania osoby zobowiązanej stanowiły ścisłe wykonanie nakazanych w decyzji z dnia [...] września 1999 r. robót remontowych (odpowiadających definicji zamieszczonej w art. 3 Prawa budowlanego). Tylko po stwierdzeniu takiego stanu rzeczy organ rozpatrujący sprawę bezczynności mógłby uznać, iż obowiązek rzeczywiście został wykonany, przez co nie istnieje stan bezczynności. Odmienne zaś ustalenia faktyczne winny być podstawą do uznania że stan bezczynności wierzyciela istnieje oraz do rozważenia prawnych konsekwencji tego stanu rzeczy Wady zaskarżonego aktu naruszają w sposób istotny przepisy procedury administracyjnej, które to naruszenia nie pozwoliły Sądowi dokonać materialnoprawnej oceny prawidłowości rozstrzygnięcia. Uzasadnia to w konsekwencji uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji, jako że wskazane uchybienia dotyczą postępowania organów obu instancji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak na wstępie.