VII SA/Wa 875/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2011 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] wydaną [...] stycznia 2011r., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2010r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...]z [...] sierpnia 2009r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. i J. P. pozwolenia na budowę oficyny mieszkalnej z podziemnymi parkingami i infrastrukturą techniczną, tj. przebudową wjazdu, przełożeniem sieci: cieplnej, instalacją węzła ciepłowniczego, instalacją co, instalacją wentylacji mechanicznej, wewnętrzną instalacją gazu, wod.-kan., elektryczną, przebudową przyłącza kanalizacji opadowej oraz budową podziemnej wewnętrznej stacji trafo, rozbiórkę budynku garaży wraz z przylegającym murem przy ul. [...], na działkach nr ewid. [...] i [...] obręb [...] oraz przebudowę i nadbudowę kominów w ścianie szczytowej oficyny przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że odwołanie od decyzji pierwszej instancji złożyła Spółka z o.o [...]. W ocenie organu odwoławczego decyzja Prezydenta ( odnosząc się do zarzutów wniosku )nie narusza w sposób rażący przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art.. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego M. i J. P. wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę z dnia [...] lipca 2007 r. uzupełnionym pismem dnia [...] sierpnia 2007 r., złożyli prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto do swego wniosku dołączyli decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2006r., Nr [...], znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego. Analiza dokumentacji projektowej nie wykazała aby planowana inwestycja, naruszała w sposób rażący ustalenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2006 r. ustaleniu warunków zabudowy. Z projektu budowlanego wynika, że parametry i cechy planowanego przedsięwzięcia odpowiadają warunkom określonym w powyższej decyzji, co do linii zabudowy szerokości elewacji oficyny na długości odcinka wspólnej granicy z działką nr ewid. [...] obręb [...] (29,4 m), wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej wyznaczonej linią gzymsu od poziomu terenu przed wejściem głównym budynku (ok. 9,5 m), kąta nachylenia dachu do 30° (6°, 8°, 10° i 30°), oraz wysokości górnej kalenicy dla całego budynku oficyny (13,05 m), jak również wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (34,1%). Organ ustosunkowując się do argumentacji podnoszonej przez stronę skarżącą, uznał że zarzuty odwołania dotyczące powyższych kwestii nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Zaś stwierdzone naruszenie wskaźnika dopuszczalnej powierzchni zabudowy działki nr ewid. [...] (ustalonego na poziomie 59%) o 3,7% (powierzchnia zabudowy z projektu - 58,7%,powierzchnia zabudowy wynikająca z wyjaśnień projektanta zawartych w piśmie z dnia [...] września 2010r. - 62,7%), w ocenie organu odwoławczego nie ma charakteru rażącego z uwagi na znikome skutki społeczno-gospodarcze, gdyż w żaden sposób nie wpływa negatywnie na możliwość zabudowy działek sąsiednich. Również, w ocenie organu odwoławczego, zastosowanie w dachu jednospadowym lukarn oraz załamanie w części tegoż dachu nie ma charakteru rażącego. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wykazała bowiem, że zastosowanie takich rozwiązań nie wpłynie negatywnie na sposób odprowadzania wód opadowych jak również swą funkcją i cechami nie wprowadza zakłóceń w ładzie przestrzennym. Takie rozwiązanie nawiązuje wręcz do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Ustosunkowując się jednocześnie do zarzutu dotyczącego ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej organ wskazał, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. znak: [...], udzielił inwestorom pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku polegających na budowie oficyny mieszkalnej z podziemnymi parkingami i infrastruktura techniczna na działce nr [...]. Ponadto badana decyzja nie narusza warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., obowiązującym w dniu wydania kwestionowanej decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). W szczególności projektowany obiekt usytuowany jest na działce w taki sposób, że spełnia wymogi określone w §12 ust. 1 w/w rozporządzenia odnośnie wymaganych odległości w stosunku do sąsiednich działek. Otwory okienne zaprojektowane w elewacji zachodniej projektowanego budynku czterokondygnacyjnego znajdują się w odległości od ok. 13 m do 14,3 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Z materiału dowodowego wynika również, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r., znak; [...], Prezydent Miasta [...] wyraził zgodę na odstępstwo od §12 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. polegające na usytuowaniu ściany bez otworów okiennych i drzwiowych projektowanego budynku oficyny mieszkalnej na działce nr ewid. [...] bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działka budowlaną nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...]. W sprawie nie wystąpiły - w ocenie organu odwoławczego - niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa i których wystąpienie pozwoliłoby na ocenę opisanego naruszenia jako rażącego. Analiza kontrolowanej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...], znak: [...], prowadzi do stwierdzenia, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła [...] Sp. z o.o. z siedziba w [...]. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącej spółki zarzucił organowi naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 35 ustawy Prawo budowlane oraz art. 7, art. 80, art. 104 i art. 107 § 3 kpa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153,poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia nie wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w przedmiocie pozwolenia na budowę. Kontrolowana decyzja została wydana w postępowaniu nadzorczym wszczętym wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej. Ochrona takich decyzji została wyrażona zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych - art.16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zgodnie z którą decyzje nie mogą być zmieniane lub uchylane dowolnie, lecz tylko na zasadach i w trybie określonym w k.p.a. Jedną z form wzruszenia decyzji administracyjnej jest stwierdzenie jej nieważności, jeżeli została ona dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 k.p.a., zgodnie, z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4. została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6. w razie wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Powyższy przepis określa zamknięty katalog przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość jego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa poprzez proste ich zestawienie ze sobą (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński. Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985, s. 237, por. także Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - B. Adamiak, J. Borkowski. Wydawnictwo C.H. Beck - Warszawa 1996, s. 716-721). Przy czym nie chodzi w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania organ nie gromadzi nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Konkludując należy podkreślić, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować stwierdzeniem nieważności. Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu organ słusznie przyjął, ze co prawda, w rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta [...] wydał kontrolowaną decyzję z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego ale biorąc pod uwagę rodzaj i charakter zatwierdzony kontrolowaną decyzją odstępstw od decyzji o warunkach zabudowy należy przyjąć, że nie ograniczą one możliwości korzystania z działek sąsiednich zgodnie z ich przeznaczeniem, nie wprowadzą zakłóceń w ładzie przestrzennym – nie stanowią zatem rażącego naruszenia prawa z punktu widzenia wymagań praworządnego państwa i nie tworzą skutków gospodarczych lub społecznych, które nie mogą być zaakceptowane przez państwo prawa. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.