VII SA/Wa 879/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia budynku postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zwrócić skarżącej B. C. kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego Skarżąca – B. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [....] z dnia [...] września 2013 r. nr [...]. W piśmie z dnia 3 października 2014 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W piśmie z dnia 3 października 2014 r. skarżąca podniosła, że w związku z rozwojem sytuacji skarżonej sprawy i wstępnym porozumieniem stron, wnosi o wycofanie w/w sprawy, gdyż na tym etapie jej rozpatrywanie byłoby bezzasadne. Jednocześnie wniosła o zwrot wpłaconej sumy tytułem wpisu w sprawie. Oceniając skuteczność cofnięcia skargi w rozpatrywanej sprawie, Sąd nie stwierdził zaistnienia przesłanek określonych w powołanym wyżej art. 60 in fine p.p.s.a., które stałyby na przeszkodzie uwzględnieniu cofnięcia skargi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. umorzono postępowanie sądowe. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.