VII SA/Wa 88/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. i A. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r., nr: [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 30 grudnia 2013 r. (data stempla urzędu pocztowego) A. G. i A. G. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], zezwalającą C. Sp. z o.o. na rozbiórkę budynków gospodarczych ozn. w projekcie rozbiórki nr: 1, 2, 3 i 4 oraz zadaszenia pomiędzy budynkami nr 3 i 2 ozn. lit. "Z", położonych na terenie posesji przy ul. H. w W. (dz. o nr. ewid.: [...] z obrębu [...]), zlokalizowanymi bezpośrednio przy granicach działek o nr. ewid.: [...], [...], [...], [...] i działki o nr. ewid. [...] – stanowiącej ulicę A., z wyłączeniem z niniejszego postępowania budynku ozn. w projekcie zagospodarowania terenu lit. "W" i stanowiącego [...] objętą prawną ochroną konserwatorską – z zachowaniem postawionych w tej decyzji warunków zgodnie z art. 42 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Skarżący powołali się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 856/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Wskazać należy, że uzasadnienie przedmiotowego wniosku składa się ze wskazania podstawy prawnej wstrzymania wykonania decyzji przez sąd, cytaty z orzecznictwa sądów administracyjnych oraz argumentu, że po dokonaniu rozbiórki cyt. "na spornym terenie mogą zostać wbudowane inne obiekty przez inwestora, w przekonaniu skarżących w sposób niezgodny z przepisami prawa i naruszający ich prawo własności nieruchomości, co niewątpliwie wywoła trudne do odwrócenia skutki". Skarżący podnieśli także, że w ich ocenie część budynków, których dotyczy zaskarżona decyzja, znajduje się na terenie ich posesji. Sąd stoi na stanowisku, iż żądanie skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę interesy wszystkich stron postępowania, uznać należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby niezasadne. Skarżący powołali się w uzasadnieniu decyzji na trudne do odwrócenia skutki, jednak nie wskazali, na czym miałyby one polegać w ich sytuacji. Chociaż co do zasady wykonanie rozbiórki prowadzi do trudnych do odwrócenia skutków, nie jest to okoliczność bezwzględna. Aby skutecznie dochodzić wstrzymania wykonania decyzji, strona winna wykazać, na czym w jej przypadku polegać mają trudności w odwróceniu skutków. Podkreślić przy tym należy, że trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, niepubl.). Skarżący we wniosku położyli nacisk na fakt, że po dokonaniu rozbiórki inwestor będzie mógł na spornym terenie wybudować inne obiekty, w ich przekonaniu – w sposób niezgodny z przepisami prawa i naruszający ich prawo własności nieruchomości. Przypuszczenia dotyczące przyszłych zdarzeń nie mogą stanowić podstawy do wstrzymania wykonania decyzji pozwalającej inwestorowi li tylko na rozbiórkę wskazanych w niej obiektów. Ogólnikowe twierdzenia strony zawarte we wniosku nie stanowią wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie skarżącej powstanie trudnych do odwrócenia skutków ani też, że w razie wystąpienia takich skutków ich odwrócenie obciąży skarżących. Należy bowiem wskazać, że to inwestor jest odpowiedzialny za sposób wykonania rozbiórki. Wobec powyższego należało uznać, że w rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.