VII SA/Wa 884/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2008 r. sprawy ze skargi S. i J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Wojewoda [...] decyzją znak [...] wydaną dnia [...] marca 2008r. na podstawie art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania R. H. od decyzji nr [...] Starosty [...] z dnia [...] października 2007r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. i S. K. pozwolenia na budowę budynku usługowo – handlowego z mieszkaniem służbowym uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ podał, że wg dokonanych ustaleń zatwierdzony projekt budowlany narusza przepisy obowiązującego od 3 kwietnia 2002r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru M. – Osiedle M. tj. § 55 który określił, iż maksymalna powierzchnia zabudowy na działce inwestora wynosi 30 % (przy czym powierzchnia zabudowy przedmiotowej inwestycji wynosi, co najmniej 54%), nadto przyjęte w projekcie rozwiązanie wskazuje na to, że budynek posiada 3 kondygnacje wobec maksymalnej, określonej w miejscowym planie ilości kondygnacji – 2,5. Ponadto w § 36 mpzp ustalono wskaźniki dla realizacji miejsc parkingowych na terenie lokalizacji inwestycji - dla funkcji usługowej trzy miejsca parkingowe na 100 m2 powierzchni użytkowej budynków i jedno miejsce dla budynków jednorodzinnych (zalecana; realizacja dwóch miejsc parkingowych). Projekt przeprowadza bilans miejsc postojowych. Wynika z niego potrzeba pięciu miejsc postojowych (cztery - dla usług, jedno - dla mieszkania). Zaprojektowano dwa miejsca postojowe na terenie działki. Wskazano trzy miejsca na istniejącym parkingu przy ul. [...]. Takie rozwiązanie narusza przepis obowiązującego mpzp bowiem miejsca parkingowe muszą być zaprojektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana i mają mieć charakter trwały. Projekt narusza więc zapisy § 36 mpzp. Poza powyższym organ podniósł, że z zebranego materiału wynika, iż na działce nr [...] – w odległości 3 m od granicy z działką nr [...] należącą do inwestora usytuowany jest budynek. W takiej sytuacji winien mieć zastosowanie w sprawie lokalizacji projektowanego budynku przepis § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z uwagi na kształt i wymiary działki nr [...] może wystąpić uzasadniona konieczność lokalizacji budynku w mniejszej odległości od granicy działki jednak takie usytuowanie wymaga działań Starosty zgodnie z przepisem art. 9 Prawa budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego zatwierdzony kontrolowaną decyzją projekt budowlany nie spełnia wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a projekt zagospodarowania terenu jest nieczytelny, nie przedstawia jednoznacznie istniejących elementów zagospodarowania, właściwego ich zwymiarowania czym uniemożliwia ustalenie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania i porównania ich z wskaźnikami obowiązującego planu. Organ podniósł, że w części opisowej projektu znajduje się zapis o tymczasowym pawilonie usytuowanym na 120 dni (bez żadnego terminu). Na rysunku planu zagospodarowania naniesiono, bez zwymiarowania, pawilon tymczasowy. W pkt. 3 zaskarżonej decyzji ogólnikowa mowa o tymczasowych obiektach budowlanych. W piśmie Starosty [...] z 9 listopada 2007r. stwierdza się fakt wybudowania tymczasowego, budynku gospodarczego. W konsekwencji nie wiadomo jaki obiekt w trybie zgłoszeniowym wybudowano na działce nr [...], a potwierdzony przez Starostę [...] fakt kolejnego przyjmowania w trybie zgłoszeniowym tymczasowych obiektów budowlanych pozwala przyjąć wstępnie słuszność zarzutu naruszenie np. przepisu art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego, co powinno skutkować sprzeciwem właściwego organu wobec zgłoszenia. Akta nie pozwalają także ocenić, czy Starosta wyegzekwował rozbiórkę budynku tymczasowego. Organ odwoławczy nie ma możliwości dokonać jednoznacznej oceny tych kwestii. Jest to jednak istotne dla postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w świetle przepisu art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego i wymaga pełnego rozpoznania omawianych kwestii przez Starostę [...] Organ podał, że aby właściwie wyjaśnić wątpliwe kwestie, byłby zmuszony przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości, co naruszałoby przepis art. 15 kodeksu postępowania administracyjnego, wobec czego zasadnym było podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto organ odwoławczy podał, że niepełny projekt zagospodarowania terenu niejednoznaczność dokumentów jak i sformułowanie w zaskarżonej decyzji nie pozwoliło ustosunkować się do zarzutu odwołania o funkcjonowaniu na terenie działki nr [...] od ponad dwóch lat samowolnie wybudowanego pawilonu handlowego określonego jako budynek tymczasowy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli J. i S. K.. Wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili organowi rażące naruszenie art. 9 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, § 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. oraz błędną interpretację zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Nadto podniósł, że z akt sprawy wynika, że na działce objętej inwestycją usadowiony jest budynek tymczasowy tj. pawilon handlowy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją wydaną dnia [...] lutego 2006r. nakazał J. K. rozbiórkę tego pawilonu wybudowanego na podstawie zgłoszenia z dnia 6 września 2005r. z uwagi na odstąpienie od warunków zgłoszenia dotyczących lokalizacji obiektu. Decyzja ta została następnie uchylona przez organ odwoławczy i po ponownym rozpatrzeniu sprawy powiatowy organ nadzoru budowlanego decyzją wydaną dnia [...] kwietnia 2006r. umorzył postępowanie z uwagi na fakt, że 1 lutego 2006r. upłynął 120 dniowy termin określony w zgłoszeniu, kiedy to inwestor winien rozebrać w/w pawilon. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji nie wyjaśnił właściwie sprawy i nie wykluczył, że kolejne zgłoszenia dokonywane przez inwestora akceptowały istnienie i funkcjonowanie tego samego budynku tymczasowego w tej samej lokalizacji – co sugerować może, że w sprawie może mieć zastosowanie art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002r Nr 153 poz. 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji . W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, decyzja zaskarżona nie narusza prawa, a więc skarga została oddalona. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008r. uchylająca decyzję organu I instancji wydaną w przedmiocie pozwolenia na budowę i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części – a ma to miejsce wówczas gdy organ I nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w ogóle, lub gdy przeprowadzone postępowanie nie jest wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy, a jednocześnie brak jest podstaw do zastosowania w postępowaniu odwoławczym art. 136 kodeksu postępowania administracyjnego tj. przeprowadzenie przez organ odwoławczy samodzielnie (lub za pośrednictwem organu I instancji) uzupełniającego postępowania dowodowego. Wydanie decyzji o charakterze kasatoryjnym jest dopuszczalne jedynie wyjątkowo, gdyż stanowi wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy i nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 1996r., sygn. akt I SA/Gd 234/96). W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy prawidłowo skorzystał z prawa do uchylenia decyzji organu I instancji ponieważ postępowanie przed tym organem nie zostało przeprowadzone właściwie, a organ wydał rozstrzygnięcie z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Przede wszystkim organ nie wypełnił obowiązków wynikających z art. 35 Prawa budowlanego – nie zbadał właściwie przedstawionego przez inwestora projektu pod kątem jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie ustalił także statusu budynku tymczasowego zlokalizowanego na działce inwestora na podstawie zgłoszenia, który mimo, iż upłynął termin po którym budynek powinien zostać rozebrany nadal istnieje (wynika to z pism tak inwestora jak i uczestnika postępowania). Organ nie uzasadnił również wydanej decyzji zgodnie z wymogami art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego. Nie wykazał, aby dokonał oceny przedstawionego projektu pod kątem jego zgodności z przepisami prawa miejscowego nie odniósł się też do zgłaszanych na tym etapie postępowania zarzutów uczestnika postępowania. Wobec tego organ odwoławczy słusznie uznał, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia wniosku inwestora koniecznym będzie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej części i podjął decyzję kasatoryjną na podstawie art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.