VII SA/Wa 885/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2017 r. sprawy ze skarg M. P. i J. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz M. P. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. Wojewoda [...] działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960r. - jednolity tekst Dz.U z 2016 r., poz.23) zwanej dalej Kpa oraz art. 82 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. (jednolity tekst Dz.U z 2013 r., poz.1409 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania Pani M. P. i odwołania Pani M. D., opiekuna prawnego małoletniego M. D. od decyzji z dnia [...].11.2015 r. Nr [...] Starosty [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółdzielni Mieszkaniowej "M." pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, z garażem podziemnym oraz zagospodarowaniem terenu i zjazdem z ul. W. na działkach nr ewid. [...], [...], [...] obręb [...] w W., przy ul. W. róg ul. W. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem z dnia [...].07.2014 r. Nr [...] Wojewoda [...] wyłączył Prezydenta [...] ze sprawy z wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej "M." dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, z garażem podziemnym oraz zagospodarowanie terenu i zjazdem z ul. W., na działkach nr ewid. [...], [...] i [...] z obr. [...] przy ul. W. róg W. w W. i wyznaczył do załatwienia sprawy Starostę [...]. Pismem z dnia 08.10.2014 r. Starosta [...] zawiadomił strony postępowania o jego wszczęciu, informując zainteresowanych o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, możliwością składania wniosków i zastrzeżeń do ww. inwestycji. Następnie postanowieniem z dnia [...].10.2014 r. znak [...] Starosta [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia wskazanych nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym. Postanowieniem z dnia [...].12.2014 r. znak [...] Starosta [...] na wniosek inwestora zawiesił przedmiotowe postępowanie. Następnie na wniosek inwestora w dniu [...].06.2015 r. postanowieniem znak [...] podjął zawieszone postępowanie. Decyzją z dnia [...].07.2015 r. Nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółdzielni Mieszkaniowej "M." pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, z garażem podziemnym oraz zagospodarowaniem terenu i zjazdem z ul. W. na działkach nr ewid. [...], [...], [...] obręb [...] w W., przy ul. W. róg ul. W. Od powyższej decyzji odwołania złożyły M. P. i M. D. opiekun prawny małoletniego M. D. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].08.2015 r. uchylił ww. decyzję Starosty [...] do ponownego rozpatrzenia ze względu na naruszenie art. 10 § 1 Kpa. Starosta [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...].11.2015 r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółdzielni Mieszkaniowej "M." pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, z garażem podziemnym oraz zagospodarowaniem terenu i zjazdem z ul. W. na działkach nr ewid. [...], [...], [...] obręb [...] w W., przy ul. W. róg ul. W. Od powyższej decyzji odwołania złożyły Pani M. P. i M. D. opiekun prawny małoletniego M. D. Wojewoda [...] rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym wskazał, że decyzja z dnia [...].11.2015 r. Nr [...] Starosty [...] została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie znajduję podstaw do jej uchylenia. Organ odwoławczy podkreślił, że Inwestor spełnił warunki wymagane w procedurze ubiegania się o decyzję o pozwoleniu na budowę stosownie do treści art. art.32, 33, 34 ust. 1-3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawu budowlane, tj. do wniosku załączył: projekt budowlany, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję z dnia [...].01.2012 r. Zarządu Dzielnicy M. [...] o warunkach zabudowy, oraz opinie i uzgodnienia wymagane przepisami szczególnymi. Organ II instancji wskazał, że przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w zgodności z ww. decyzją o warunkach zabudowy oraz przepisami rozporządzenia Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny podpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 z 2002 r., poz. 690 z późn. zm.). Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że inwestycja została zlokalizowana 4,70 m i 4,10 m od granic działek skarżących. Inwestycja została uzgodniona przez rzeczoznawcę ds. sanitarno-higienicznych pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, przez rzeczoznawcę ds. bhp pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonomii, przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach, organ odwoławczy stwierdził, że na działkach bezpośrednio graniczących z inwestycją nie ma żadnej zabudowy, a przepisy dotyczące "przesłaniania i zacieniania" określone w § 13, § 57 i § 60 ww. rozporządzenia dotyczą zacieniania pomieszczeń mieszkalnych w budynkach znajdujących się na sąsiednich działkach. Powyższe przepisy chronią przed zacienieniem istniejące budynki a nie działki budowlane. Zdaniem Wojewody [...] nietrafny jest zarzut dotyczący naruszenia praw strony, gdyż strony postępowania otrzymały zawiadomienie z dnia 21.10.2015 r. Starosty [...], o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, przed wydaniem skarżonej decyzji./zwrotne potwierdzenia odbioru w aktach sprawy/. Pismem z dnia 09.11.2015 r. skarżąca Pani M. P. wniosła sprzeciw do projektowanej inwestycji. Pani M. D., opiekun prawny małoletniego M. D. zarówno wezwania z dnia [...].09.2015 r. znak [...] jak i zawiadomienia z dnia [...].10.2015 r. znak [...] Starosty [...] nie odebrała (zwrot awizowanej przesyłki w aktach sprawy z adnotacją ,,mieszkanie zamknięte" ). Organ wskazał, że zgodnie z art. 44 §1 i § 4 Kpa "W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1/ operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej — w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2/ pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy /miasta/ — w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy /miasta/ lub upoważnioną osobę lub organ. §4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy". Z powyższego wynika, że doręczenie korespondencji Pani M. D. było skuteczne. Odnosząc się do zarzutu wpływu projektowanej inwestycji na pomnik przyrody - jałowiec wirginijski rosnący na sąsiedniej nieruchomości, organ odwoławczy wskazał, że do akt sprawy została dołączona "Opinia dotycząca wpływu inwestycji przy ulicy W. w W. na stan rosnącego w pobliżu pomnika przyrody - jałowca wirginijskiego", z której wynika " /../ nie da się wykluczyć okresowego wpływu planowanej inwestycji na stan pomnikowego jałowca. Istnieją jednak sposoby na jego zminimalizowanie, tak żeby efekty spowodowane inwestycją, były praktycznie bez znaczenia. Należy się spodziewać, że w dłuższej perspektywie czasowej jałowiec wirginijski nie ucierpi z powodu sąsiedztwa planowanej inwestycji". W związku z powyższym Biuro Ochrony Środowiska Urzędu Miasta [...] pismem z dnia 06.09.2011 r. nałożył na inwestora-warunki, pod jakimi należy prowadzić budowę przedmiotowego budynku, pod groźbą wymierzenia kary administracyjnej w przypadku zniszczenia drzewa. Ww. warunki zostały uwzględnione w decyzji [...].01.2012 r. Zarządu Dzielnicy [...] o warunkach zabudowy. Wojewoda [...] podkreślił, że organ nie może uwzględniać zastrzeżeń i uwag skarżących, jeżeli nie znajdują uzasadnienia w przepisach prawa. Zgodnie z art. 4 ww. ustawy Prawo budowlane " Każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami". Skargi na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły M. P. i J.Z. W zbliżonych co do treści skargach zaskarżonej decyzji zarzucały naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: - obrazy prawa materialnego, gdyż realizacja budowy na podstawie powyższych decyzji spowoduje utratę wartości ich nieruchomości, - obrazy art. 7 k.p.a w zw. z art. 77 paragraf 1 k.p.a poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego analizy możliwości zabudowy na naszej działce zgodnie z uzyskanymi warunkami zabudowy (decyzja Nr.[...]) przy uwzględnieniu zacieniania oraz przesłaniania, nieuwzględnienie znaczącego pogorszenia obecnych możliwości zabudowy na naszej działce (radykalne zmniejszenie powierzchni zabudowy oraz zmniejszenie kubatury budynku) po realizacji zaprojektowanego przez Spółdzielnię "M." budynku zgodnie z powyższą decyzją , przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych ,na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, - obrazy konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, art. 64 Konstytucji RP. - obrazy normy wskazanej w art. 5 ust.1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, nakazującej poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania obiektu. Podnosząc te zarzuty wnosiły o uchylenie zaskarżonej decyzji . W odpowiedzi na skargi organ wnosił o ich oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zadanie Sądu polega zatem na dokonaniu kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przeprowadzając zatem kontrolę zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż skarga jest zasadna. Przedmiotem oceny Sądu w rozpatrywanej sprawie była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r., która w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymała w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...].11.2015 r. Nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca Spółdzielni Mieszkaniowej "M." pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, z garażem podziemnym oraz zagospodarowaniem terenu i zjazdem z ul. W. na działkach nr ewid. [...], [...], [...] obręb [...] w W., przy ul. W. róg ul. W. Zatem wskazać trzeba, że podstawowym zadaniem organu architektoniczno-budowlanego udzielającego pozwolenia na budowę jest zbadanie zamierzenia inwestycyjnego w zakresie jego zgodności z przepisami Prawa budowlanego (art. 32 oraz art. 35 Prawa budowlanego) oraz przepisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Przepis art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane wskazuje, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 organ nie może odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymogami ochrony środowiska w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, jak również sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, opracowań, sprawdzeń, a także wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ administracji pierwszej i drugiej instancji uznał, że złożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów prawa budowlanego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z projektu wynika, że budynek mieszkalno-usługowy z garażem podziemnym, wraz z terenem - infrastrukturą naziemną zlokalizowany jest 4,70 m i 4,10 m od granic działki Skarżących. Jego wysokość wynosi 19 m. Należy wskazać, że co do zasady zacienienie działek, na których zamierzenia inwestycyjne nie zostały skonkretyzowane decyzją o pozwoleniu na budowę zatwierdzającą projekt budowlany, nie może uzasadniać kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę. Prawo budowlane nie przewiduje bowiem ograniczeń z tytułu zacienienia działek, normując jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych przez obiekty budowlane przez co należy rozumieć obiekty istniejące lub obiekty co do których wydano decyzję o pozwoleniu na budowę. Nie mniej wymaga przypomnienia, że prawo budowlane reguluje sprawy związane z projektowaniem, budową, utrzymaniem i rozbiórką obiektów budowlanych (art. 1 Prawa budowlanego). Podstawowe zasady, którymi należy się kierować podczas projektowania i budowy obiektu budowlanego, określa art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego. Z przepisu tego wynika, że poza kwestiami technicznymi, bezpieczeństwa powszechnego, ochrony zdrowia i mienia ludzi oraz środowiska należy uwzględniać także odpowiednie usytuowanie obiektu budowlanego na działce oraz uzasadnione interesy osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego). Prawo budowlane zatem spełnia także istotną rolę w zakresie wzajemnych stosunków właścicieli nieruchomości sąsiednich, czyli tak zwanego prawa sąsiedzkiego. Podstawowym celem prawa sąsiedzkiego jest zapewnienie harmonijnego wykonywania najszerszego prawa do korzystania z nieruchomości, jakim jest prawo własności. Istotnym elementem prawa sąsiedzkiego jest zapewnienie mechanizmów ochrony prawa własności, zagrożonego następstwami wykonywania prawa własności przez właściciela innej (sąsiedniej) nieruchomości. Prawo własności jest prawem konstytucyjnie chronionym (art. 64 ust. 1 Konstytucji) i ochrona ta jest dla wszystkich równa (art. 64 ust. 2 Konstytucji). Zasada równej dla wszystkich ochrony własności jest elementem zasady równego traktowania przez władze publiczne (art. 32 ust. 1 Konstytucji). W zgodzie z tymi konstytucyjnymi zasadami powinny być wykładane przepisy Prawa budowlanego, które mają wpływ na prawo sąsiedzkie. Istotne znaczenie w stosunkach sąsiedzkich właścicieli nieruchomości ma usytuowanie obiektu budowlanego wobec granicy nieruchomości. Nie bez przyczyny w rozporządzeniach dotyczących warunków technicznych i usytuowania budynków określa się odległości, w jakich budynek może być usytuowany od granicy nieruchomości, i to nie tylko ze względu na ochronę przed pożarami. Ważne jest też dla tych stosunków wzajemne usytuowanie obiektów budowlanych na sąsiednich nieruchomościach. Jest oczywiste, że budynek na nieruchomości może być źródłem immisji, która będzie polegała na oddziaływaniu na sąsiednią nieruchomość przez zasłonięcie dopływu światła lub widoku, na przenikaniu hałasu lub temu podobnych. Dlatego prawo budowlane, w szerokim tego słowa znaczeniu, reguluje także wzajemne usytuowanie obiektów budowlanych w szczególności ze względu na ograniczenie dopływu światła lub widoku. Przykładem jest § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w którym określono sposób ustalania odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów. Stwierdzenie, że przepis ten reguluje ustalenie odległości budynku od innych obiektów, prima facie wskazuje, że może on mieć zastosowanie tylko wówczas, gdy jedna z nieruchomości jest już zabudowana. Taką wstępną tezę zdaje się potwierdzać jego dalsza część, w której szczegółowo określa się sposób ustalania odległości pomiędzy budynkami; sposób, który wymaga znajomości pewnych parametrów architektonicznych jednego z budynków, mianowicie usytuowania krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego lub poziomu najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego. Jednakże taka wykładnia nie uwzględnia zasady równej ochrony prawa własności. Preferuje ona tego z właścicieli dwóch niezabudowanych sąsiednich nieruchomości, który pierwszy przystąpi do inwestowania. Uprzywilejowanie pierwszego inwestora polega na tym, że inwestując w sąsiedztwie niezabudowanej nieruchomości nie będzie ograniczony warunkami stawianymi w § 13 cytowanego rozporządzenia, lecz tylko warunkami stawianymi co do odległości budynku od granicy nieruchomości w § 12 tego rozporządzenia. Może to doprowadzić do szerszego ograniczenia prawa własności właściciela nieruchomości sąsiedniej, który budując później, nie będzie mógł zbudować w takiej samej odległości, zgodnej z warunkami § 12, od granicy nieruchomości. W ocenie Sądu zasada równej ochrony prawa własności wymaga, aby każdy właściciel nieruchomości w procesie inwestycyjnym w miarę możliwości miał takie same prawa. Nie bez znaczenia przy przeprowadzanej wykładni są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), które również mają istotne znaczenie dla prawa sąsiedzkiego. Przyjmuje się bowiem, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości, o którym mowa w podstawowym dla prawa sąsiedzkiego art. 144 K.c. (S. Rudnicki: Sąsiedztwo nieruchomości. Problematyka prawna. Zakamycze 1998, s. 26-28). W obecnym stanie prawnym społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości określać będzie też zasada dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust. 1 powołanej ustawy. Ta zasada stanowi podstawę wydania decyzji o warunkach zabudowy, gdy brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli zatem przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czy to przez ustalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy też przez zasadę dobrego sąsiedztwa, określają dla sąsiednich nieruchomości takie samo społeczno-gospodarcze przeznaczenie, to ich właściciele powinni mieć równe prawo do ich zagospodarowania. Mając na uwadze powyższe okoliczności uznać należy, że poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich w procesie uzyskiwania pozwolenia na budowę będzie polegało między innymi na ocenie możliwości zabudowy działki sąsiedniej w zgodzie z przywołanymi wyżej przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stosując w takiej sytuacji wskazany przepis, organy administracji architektoniczno-budowlanej są zobowiązane ocenić, czy właściciel sąsiedniej niezabudowanej nieruchomości będzie mógł zabudować swoją nieruchomość z zachowaniem takich samych odległości od granicy jak właściciel nieruchomości, który pierwszy podjął inwestycję. Dokonując takiej oceny, należy brać pod uwagę też możliwą zabudowę z uwzględnieniem ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy. W sytuacji, jaka występuje w rozpoznawanej sprawie, projektowany budynek o wysokości ok. 17.30 m ma być usytuowany w odległości 4,70 m i 4,10 m od granicy działki Skarżących. Jednocześnie Skarżące konsekwentnie w toku postepowania administracyjnego, w odwołaniu a także w skardze podnosiły, że w 2012 r. uzyskały decyzję o warunkach zabudowy dla własnej działki. Zdaniem Skarżących realizacja inwestycji zatwierdzonej przez Starostę [...] spowoduje brak możliwości zabudowy ich działki zgodnie z uzyskanymi warunkami zabudowy. W tej sytuacji obowiązkiem organów architektoniczno-budowlanych było przeprowadzenie dowodu ze wskazanej decyzji o warunkach zabudowy i ocena, czy budowa budynku przez Spółdzielnię Mieszkaniową "M." nie pozbawi możliwości zabudowy działki Skarżących lub ją utrudni w stopniu naruszającym uzasadniony interes Skarżących. Oceny takiej w przedmiotowym postępowaniu zabrakło co stanowi istotne naruszenie przepisów procesowych mogące mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie organów wynikało również z niewłaściwej interpretacji art. art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni wyrażone powyżej stanowisko Sądu, mając w szczególności na uwadze, że poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim samym zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi. Zachodzi więc potrzeba dokonywania wyważenia interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich. Oznacza ono uwzględnienie istniejącej zabudowy oraz możliwości zabudowy działek w przyszłości. Oczywiście opracowanie takie może objąć tylko takie plany inwestycyjne właścicieli nieruchomości sąsiednich, które zostaną we właściwy sposób sprecyzowane. Wskazane uchybienia powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270).