VII SA/Wa 893/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lutego 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Decyzją z [...] lutego 2019 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy", "GINB") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. ( dalej: "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Wojewody Ł. z [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Powyższa decyzja, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z [...] października 2018 r., nr [...], Wojewoda Ł. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] maja 2017 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R. I. Sp. z o.o. [...] S.K.A., pozwolenia na budynku mieszkalnego wielorodzinnego z parkingiem podziemnym w ramach budowy zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wraz z infrastrukturą techniczną przewidzianej do realizacji w zabytkowym kompleksie pofabrycznym na działce o nr ew. [...], obr. [...], przy ul. T. [...] w Ł.. Od ww. decyzji odwołanie wniosła [...] Sp. z o.o. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ odwoławczy wskazał także, iż stosownie do treści przepisów art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Powołując się na akta sprawy, organ odwoławczy wskazał, że inwestor R. I. Sp. z o.o. [...] S.K.A. - dołączył do wniosku z [...] marca 2017 r. o pozwolenie na budowę spornej inwestycji oświadczenie o prawie do dysponowania na cele budowlane działką o nr ew. [...], obr. [...], w Ł. ([...] nr [...]). Organ odwoławczy zaznaczył także, że w ww. oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane inwestor wskazał, że tytuł do dysponowania działką o nr ew. [...], obr. [...], w Ł. to własność na podstawie księgi wieczystej nr [...]. Z treści KW nr [...], wynika natomiast, że właścicielem działki [...], obr. [...], w Ł., jest Gmina Miejska Ł., a R. I. Sp. z o.o. [...] S.K.A. jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości inwestycyjnej. W ocenie organu odwoławczego jakkolwiek w ww. oświadczeniu inwestor wskazał nieprawidłowy tytuł, z którego wynika jego prawo do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane, to naruszenie to nie ma charakteru rażącego. Powołując się na treść art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego organ odwoławczy wskazał, że inwestor posiada prawo do dysponowania działką o nr ew. [...], obr. [...], w Ł., na cele budowlane wynikające z użytkowania wieczystego. Organ odwoławczy wskazał następnie, że inwestor przedłożył decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] maja 2006 r., nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z towarzyszącymi usługami oraz budowie infrastruktury technicznej przewidzianej do realizacji w zabytkowym kompleksie pofabrycznym zlokalizowanym w Ł. przy ul. T. [...] na działce o nr ew. [...] (przeniesionej decyzją Prezydenta Miasta Ł. z [...] lutego 2008 r., nr [...], na O. P. D. Sp. z o.o. [...] S.K.A.). Organ odwoławczy zaznaczył także, że O. P. D. Sp. z o.o. [...] S.K.A. [...] marca 2014 r. zmieniła nazwę na R. I. Sp. z o.o. [...] S.K.A. (Monitor Sądowy i Gospodarczy nr [...] ([...]), poz. [...]). W tym miejscu organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajduje się decyzja Prezydenta Miasta Ł. z [...] maja 2007 r., nr [...], zatwierdzająca podział działki o nr ew. [...] na [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy stwierdził, że w analizowanym przypadku nie zostały rażąco naruszone przywołane wyżej przepisy art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jak wskazał organ odwoławczy, analiza dokumentacji projektowej zatwierdzonej kontrolowaną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z [...] maja 2017 r., nr [...], nie wykazała, aby w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia wymogów zawartych w przywołanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] maja 2006 r., nr [...]. W szczególności – zdaniem organu odwoławczego - nie naruszono rażąco wymagań w przedmiocie rodzaju zabudowy. Organ odwoławczy ocenił także, że w analizowanym przypadku nie został rażąco naruszony przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ przytoczył treść art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), zgodnie z którym jeżeli z przepisów § 13, 60 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Następnie organ odwoławczy powołując się na projekt zagospodarowania terenu wskazał, że sporny budynek wielorodzinny został usytuowany w odległości [...] m od granicy z działką o nr ew. [...], ponad [...] m od granicy z działkami o nr ew. [...] i [...]. Ponadto sporny budynek wielorodzinny został usytuowany w odległości od [...] m do [...] m od granicy z działką o nr ew. [...]. Biorąc pod uwagę wielkość i cechy geometryczne działki o nr ew. [...] organ odwoławczy ocenił, że nie jest ona działką budowlaną, a o takiej działce mowa w ww. § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Organ odwoławczy ponadto wyjaśnił, że jakkolwiek w dacie wydania kontrolowanej decyzji przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. nie zawierały definicji legalnej pojęcia "działka budowlana", to aktualnie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w § 3 pkt 1a stanowi że działka budowlana to nieruchomość gruntowa lub działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Przywołana definicja legalna jest tożsama z definicją legalną "działki budowlanej" zawartą w obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji art. 2 pkt 12 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 778 z późn. zm.). Biorąc pod uwagę wielkość i cechy geometryczne działki o nr ew. [...] organ odwoławczy uznał, że nie jest ona działką budowlaną i w związku z tym przepis § 12 ust. 1 nie znajduje w tym przypadku zastosowania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. organ przywołał treść ww. przepisu i wskazał, że wysokość projektowanego budynku wynosi [...] m. Mając na uwadze, że odległość projektowanego budynku od budynku istniejącego na należącej do wnioskodawcy działce o nr ew. [...] wynosi ok. [...] m, organ ocenił, że nie doszło do naruszenia ww. § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., ani § 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w przywołanym wyżej § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. mowa jest o odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów. Tym samym bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie pozostaje fakt, że sporny budynek inwestycyjny został usytuowany w odległości ok. [...] m od granicy nieruchomości wnioskodawcy. GINB za bezzasadny uznał także zarzut współistnienia w obrocie prawnym dwóch sprzecznych ze sobą decyzji ustalających odmienne sposoby zagospodarowania nieruchomości. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego okoliczność, że kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana tego samego dnia co decyzja Prezydenta Miasta Ł. z [...] maja 2017 r., nr [...], stwierdzająca wygaśnięcie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] września 2009 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej O. P. D. Sp. z o.o. [...] S.K.A. pozwolenia na budowę [...] etapu oznaczonego [...] w projekcie zagospodarowania terenu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej "[...]" w zakresie: budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z parkingiem podziemnym oznaczonego [...], budowy instalacji zewnętrznych i wewnętrznych, budowy wewnętrznego układu komunikacji drogowej i chodników na działkach o nr ew. [...], [...], przy ul. T. [...] w Ł., nie wypełnia znamion przesłanki stwierdzenia nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Powołując się na stosowne orzecznictwo NSA organ odwoławczy wskazał, że za tożsame przedmiotowo należy uznać sprawy odnoszące się do tych samych okoliczności faktycznych przy niezmienionym stanie prawnym. Przy czym to nie treść wniosku, lecz to co zostało objęte treścią rozstrzygnięcia organu w decyzji administracyjnej, określa jej tożsamość. Jak natomiast wynika z akt sprawy ww. decyzja Prezydenta Miasta Ł. z [...] września 2009 r., nr [...], udzielała pozwolenia na budowę na działkach o nr ew. [...], [...], natomiast kontrolowane pozwolenie na budowę obejmuje wyłącznie działkę o nr ew. [...]. Tym samym w ocenie organu odwoławczego ww. sprawy nie były tożsame. Organ odwoławczy ocenił także, że kontrolowana decyzja nie jest obarczona wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. z uwagi na fakt współistnienia w obrocie prawnym dwóch sprzecznych ze sobą decyzji ustalających odmienne sposoby zagospodarowania nieruchomości. Organ odwoławczy wskazał także, że "niewykonalność decyzji", o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. musi mieć trwały charakter. Nawet gdyby uznać, że kontrolowana decyzja oraz ww. decyzja Prezydenta Miasta Ł. z [...] września 2009 r., nr [...], są tożsame, to niewykonalność decyzji nie miałaby trwałego charakteru. Prezydent Miasta Ł. decyzją z [...] maja 2017 r., nr [...], stwierdził wygaśnięcie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] września 2009 r., nr [...] i decyzja ta jest ostateczna. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że podnoszona okoliczność nie mogłaby nawet zostać uznana za rażące naruszenie prawa bowiem nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie. Organ odwoławczy nie dopatrzył się także naruszeń art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a. skutkujących uchyleniem decyzji Wojewody Ł. z [...] października 2018 r., nr [...]. Podsumowując organ odwoławczy wskazał, że nie stwierdzono, aby kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta Ł. z [...] maja 2017 r., nr [...], naruszała rażąco przepisy obowiązujące w dacie jej wydania, w tym przepisy ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Nie wydano jej z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną sprawie. Decyzja ta nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Ponadto nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa. Z uwagi na powyższe, utrzymał w mocy decyzję Wojewody Ł. z [...] października 2018 r., nr [...]. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów: 1. § 13 w zw. z § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich niezastosowanie w ustalonym stanie faktycznym mimo naruszenia przepisów dot. zacieniania oraz przesłaniania; 2. § 12 ust. 1 w zw. z § 3 pkt 1a ww. rozporządzenia poprzez ich niezastosowanie i arbitralne, niepoparte materiałem dowodowym przyjęcie, że działka o nr ew. [...] nie jest "działką budowlaną" ze względu na niesprecyzowane przez Organ "wielkość i cechy geometrycznea w konsekwencji - niestwierdzenie naruszenia §12 rozporządzenia przez decyzję udzielającą pozwolenia na budowę; 3. art. 156 §1 pkt 3) i pkt 5) k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż dla jednej nieruchomości mogą istnieć w obrocie prawnym dwie różne decyzje udzielające pozwolenia na budowę, nawet w przypadku, w którym jedna z tych decyzji obejmuje większy obszar planowanej inwestycji; 4. art. 5 ust. 1 pkt 9) ustawy Prawo budowlane, poprzez utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej naruszającej prawa skarżącego poprzez nadmierne zacienienie oraz zbytnią bliskość inwestycji w stosunku do nieruchomości skarżącego; a także nierozpoznanie tego zarzutu w ramach rozpoznania odwołania; 5. art. 7, 8 i 77 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie o sporne oświadczenie inwestora o rzekomej zgodności projektu budowlanego z § 13 i § 60 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, bez dokonania w tym względzie własnych ustaleń przez organy obydwu instancji. Powołując się na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody Ł. z [...] października 2018 r. nr [...], w całości, a także zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania, w tym kosztów reprezentowania przez radcę prawnego, według norm przepisanych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, skargę należało oddalić, ponieważ zaskarżona decyzja, nie narusza prawa. Tytułem wstępu, wskazać należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia, stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności takich rozstrzygnięć, może nastąpić wyłącznie w przypadkach przewidzianych w art. 156 § 1 k.p.a. Jednocześnie należy zauważyć, że w postępowaniu nadzorczym, którego celem jest poddanie ocenie decyzji pod kątem przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., organ nadzoru nie prowadzi postępowania mającego zastąpić działanie organu, którego decyzja jest badana. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowanym orzeczeniem. Badając przedmiotową decyzję w postępowaniu nieważnościowym, organ zobligowany jest sprawdzić, czy nie zachodzi jakakolwiek przesłanka wymieniona w art. 156 § 1 k.p.a., nakazująca wyeliminowanie kontrolowanej decyzji z obrotu prawnego. Jedną z przesłanek skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. Na taką przesłankę powoływała się skarżąca w złożonym wniosku. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przeważa pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub skutki społeczno-gospodarcze, które wywołuje decyzja. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości. Organ w uzasadnieniu skarżonej decyzji, szczegółowo omówił przesłanki nieważności decyzji oraz pojęcie rażącego naruszenia prawa. W tym kontekście, wskazał między innymi na błąd zawarty w oświadczeniu inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Niezasadne w ocenie Sądu, są zarzuty skargi określone w punktach 1 i 2, dotyczące naruszenia przepisów technicznych zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, dokonał analizy dokumentacji projektowej zatwierdzonej kontrolowaną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z [...] maja 2017 r., pod kątem przepisów technicznych i zasadnie stwierdził, że nie wykazała ona, aby w przedmiotowej sprawie doszło do ich rażącego naruszenia. Organ wskazał, że zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) jeżeli z przepisów § 13, 60 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków, nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Organ dokonał analizy projektu zagospodarowania terenu i ocenił, że sporny budynek wielorodzinny został usytuowany w odległości [...] m od granicy z działką o nr ew. [...], ponad [...] m od granicy z działkami o nr ew. [...] i [...]. Wskazał także, że budynek ten, został usytuowany w odległości od [...] m do [...] m od granicy z działką o nr ew. [...]. Organ zatem wbrew argumentacji podniesionej w uzasadnieniu skargi, skonfrontował projekt budowlany z obowiązującymi przepisami i dokonał własnych ustaleń. Organ wyraźnie zaznaczył, że w odniesieniu do działki o nr ew. [...], nie zostały zachowane przewidziane w przepisach technicznych odległości. Wyjaśnił jednak, że biorąc pod uwagę wielkość i cechy geometryczne tej działki nie można jej uznać za działkę budowlana w rozumieniu § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. i w związku z tym przepis § 12 ust. 1 nie znajduje w tym przypadku zastosowania. Organ szczegółowo uzasadnił w decyzji swoje stanowisko. Niezależnie od tego, podkreślenia wymaga, że przedmiotowa działka o nr ew. [...], nie jest własnością skarżącej, w związku z tym nie może ona skutecznie kwestionować w tym zakresie kontrolowanej decyzji. Ponadto skarżąca kwestionując ustalenia organu, nie wskazała w jaki sposób miałby on ( zgodnie z żądaniem skarżącej) sprawdzać projekt budowlany dokonując samodzielnie stosownych wyliczeń. Organ odniósł się również do zarzutu naruszenia § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., wskazując jednocześnie, że stosownie do treści § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Odnosząc to do projektu kwestionowanej inwestycji, wskazał że wysokość projektowanego budynku wynosi [...] m. Dalej wyjaśnił, że mając na uwadze, że odległość projektowanego budynku od budynku istniejącego na należącej do skarżącej działce o nr ew. [...] wynosi ok. [...] m, to w analizowanym przypadku nie doszło do naruszenia ww. § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., ani § 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. W § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. mowa jest o odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów. Tym samym bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie pozostaje fakt, że sporny budynek inwestycyjny został usytuowany w odległości ok. [...] m od granicy nieruchomości wnioskodawcy. Organ wskazał również, że z projektu budowlanego wynika, że "projektowany budynek jest zgodny z § 13 i § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z późniejszymi zmianami w zakresie zapewnienia wymaganego nasłonecznienia projektowanych mieszkań oraz przesłaniania i zacieniania budynków sąsiednich - odległość i położenie budynku projektowanego względem budynków istniejących na sąsiednich działkach umożliwia naturalne oświetlenie znajdujących się w nich pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Organ odwołał się w tym miejscu do zawartej w projekcie zagospodarowania terenu analizy oddziaływania obiektu kubaturowego. Reasumując, organ wyczerpująco odniósł się do kwestii zgodności projektu z przepisami technicznymi, również w zakresie, jakiego dotyczyły zarzuty skargi. Nie jest również zasadny podniesiony w skardze zarzut "współistnienia w obrocie prawnym dwóch sprzecznych ze sobą decyzji, ustalających odmienne sposoby zagospodarowania nieruchomości. Sprowadza się on do stwierdzenia, że kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę ( z dnia [...] maja 2017 r.), została wydana tego samego dnia co decyzja Prezydenta Miasta Ł. z [...] maja 2017 r., stwierdzająca wygaśnięcie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] września 2009 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla O. P. D. Sp. z o.o. [...] S.K.A. Wypełnia to zdaniem skarżącej znamiona przesłanki stwierdzenia nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. a więc rozpoznania sprawy, która już poprzednio została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Z poglądem tym nie można zdaniem Sądu się zgodzić. Wskazać należy, że mimo tej samej daty, decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] września 2009 r. nr [...], była decyzją wcześniejszą niż kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę nr [...]. Ponadto stosownie do treści art. 130 § 4 k.p.a., decyzja o wygaśnięciu poprzedniego pozwolenia, stała się wykonalna z dniem jej wydania, bowiem była zgodna z żądaniem jedynej strony postępowania, która był inwestor. W żadnym momencie natomiast, nie funkcjonowały jednocześnie w obrocie prawnym dwie ostateczne decyzje o pozwoleniu na budowę dotyczące tej samej nieruchomości. Decyzja o wygaśnięciu wcześniejszego pozwolenia, stała się ostateczna w dniu [...] maja 2017 r., zaś decyzja o wydaniu nowego pozwolenia, w dniu [...] czerwca 2018 r. Wydanie powyższych rozstrzygnięć w dwóch następujących po sobie decyzjach, o czym świadczy także ich numeracja, nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności określonej w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Wskazać także należy, że rozstrzygnięcie w przedmiocie pozwolenia na budowę, poprzedzone było wcześniejszym wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji o wygaśnięciu poprzedniego pozwolenia. Biorąc pod uwagę powyższe, nie zachodzi także przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. w postaci niewykonalności decyzji z dnia [...] maja 2012 r. o pozwoleniu na budowę, skoro poprzednia decyzja w tym przedmiocie została wyeliminowana z obrotu. Ponadto nawet gdyby przyjąć niewykonalność tej decyzji, to z uwagi na prawomocne wygaśnięcie wcześniejszego pozwolenia, nie miałaby ona charakteru trwałego. Decyzje te, nie są również tożsame. Z akt sprawy wynika, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z [...] września 2009 r., udzielała pozwolenia na budowę na działkach o nr ew. [...], [...], natomiast kontrolowane pozwolenie na budowę, obejmuje wyłącznie działkę o nr ew. [...]. Nie były to więc decyzje dotyczące tych samych nieruchomości. Należy również zgodzić się z organem, że podnoszona okoliczność nie mogłaby zostać uznana za rażące naruszenie prawa bowiem nie wywołuje skutków społecznogospodarczych niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.