VII SA/Wa 898/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz po rozpoznaniu w dniu 9 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym postanawia odmówić Z. B. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W dniu 25 czerwca 2007 r. wpłynął do Sądu formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy Z. B., w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Zarządzeniem z dnia 29 czerwca 2007 r. wezwano wnioskodawcę do prawidłowego uzupełnienia formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez jego uzasadnienie i wskazanie koniecznych danych w formularzu w szczególności do podania: stanu rodzinnego, dochodów, stanu majątkowego osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym z wnioskodawcą, ewentualnie innych dodatkowych informacji o stanie majątkowym, innych danych, jeśli takie są, które wnioskodawca uważa za istotne oraz oświadczeń wynikających z pkt 12 i 13 formularza. W odpowiedzi na powyższe wnioskodawca nadesłał w dniu 23 lipca 2007 r. nowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W nadesłanym formularzu wnioskodawca podkreślił, iż poprzedni wniosek jest wypełniony poprawnie, dlatego w nowym wniosku zamieszcza te same fakty i uzasadnienie. Wnioskodawca poinformował, że pozostaje bez pracy. Zarządzeniem z dnia 25 lipca 2007 r. ponownie wezwano wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień dotyczących wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez podanie; z czego lub przy czyjej pomocy się utrzymuje, czy podejmuje prace dodatkowe, dorywcze, sezonowe, umowy zlecenia, czy uzyskuje pomoc ze strony rodziny lub innych osób, jeśli tak w jakiej wysokości lub formie oraz jakie ponosi wydatki związane z utrzymaniem domu. Pismem z dnia 8 sierpnia 2007 r. wnioskodawca poinformował, że utrzymuje się z gruntu o pow. 0,58 ha, nie uzyskuje pomocy ze strony rodziny lub innych osób, a wydatki jakie ponosi to ok. 15 złotych za energię elektryczną. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 27 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania Z. B. prawa pomocy w zakresie całkowitym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W dniu 12 września 2007 r. wpłynął do Sądu sprzeciw, w którym skarżący zarzucił w/w postanowieniu rażące naruszenie przepisów art. 239 pkt 1 lit b w związku z art. 241, 244 i 262 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W związku z powyższym zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) w/w postanowienie straciło moc i sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 239 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej. Na wstępie zaznaczyć trzeba, iż zarzut skarżącego dotyczący rażącego naruszenia art. 239 pkt 1 lit. b w związku z art. 241, 244 i 262 w/w ustawy, jest całkowicie chybiony. Jak wynika bowiem z akt sprawy skarżący nie posiada od 14 czerwca 2004 r. statusu bezrobotnego. Sprawa dotyczy zaś okresu objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym, nie odnosi się zaś do kwestii związanych z posiadaniem przez skarżącego statusu bezrobotnego. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z powołanego wyżej przepisu wynika, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W związku z tym zgodnie z art. 252 § 1 ww. ustawy wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Na podstawie art. 255 powołanej na wstępie ustawy, jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, Sąd ma prawo zażądać od strony złożenia dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. W niniejszej sprawie skorzystano z tej możliwości, wzywając wnioskodawcę dwukrotnie do złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących nadesłanego wniosku. Złożone przez skarżącego oświadczenia, o którym mowa w art. 252 § 1 cytowanej wyżej ustawy, nie zawierają dostatecznych danych koniecznych do rozpoznania wniosku. Wnioskodawca podał, że utrzymuje się z gruntu o pow. 0,58 ha. Informacja taka jest jednak zbyt ogólnikowa i nie wystarczająca do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Skarżący nie wskazał bowiem żadnej kwoty pieniężnej jaką uzyskuje z posiadanego gruntu. Wnioskodawca nie wyjaśnił, także skąd posiada środki finansowe na opłacenie ewentualnych rachunków za energie elektryczną w wysokości 15 złotych, skoro nie wykazał w formularzu żadnych dochodów. Wnioskodawca poinformował, że pozostaje bez pracy, nie uzyskuje żadnej pomocy od rodziny lub innych osób oraz nie podejmuje żadnej dodatkowej pracy. Skarżący nie wyjaśnił od jakiego okresu jest bez pracy, czy podejmował próby jej znalezienia oraz z jakiego powodu nie podejmuje prac dorywczych. Podane przez wnioskodawcę informacje dotyczące jego sytuacji finansowej, nie są wyczerpujące i dostatecznie przekonywujące. Mało wiarygodnym bowiem jest, aby strona nie posiadała żadnych dochodów bądź też nie uzyskiwała żadnej pomocy finansowej od innych osób umożliwiającej chociaż minimalny poziom egzystencji. Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarżący nie wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji postanowienia.