VII SA/Wa 90/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2012 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wiaty skargę oddala Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zw. dalej PINB, w [...], na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623, ze zm.), zw. dalej Prawem budowlanym, po rozpatrzeniu sprawy samowolnej budowy obudowanej wiaty konstrukcji stalowej, dokonanej przez M. W. na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości [...] gm. [...], stanowiącej własność A. i M. G., nakazał M. W. rozbiórkę ww. wiaty. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] listopada 2010 r. na ww. działce przeprowadził kontrolę, ustalając, iż na działce tej znajduje się wiata konstrukcji stalowej, obita blachą trapezową o wymiarach zewnętrznych 11,40 x 9,50 m z dachem dwuspadowym. Przedmiotowy obiekt posadowiono na fundamencie betonowym w odległości 7,15 m od granicy z działką [...] i ok. 1,0 m od granicy z działką o nr ew. [...], stanowiącą własność J. i K. O. Wiata użytkowana jest jako obiekt usługowy na potrzeby istniejącego na działce zakładu kamieniarskiego. Według oświadczenia inwestora i użytkownika obiektu, przedmiotową wiatę wybudowano około roku 2004 lub 2005 w miejscu istniejącej uprzednio stodoły drewnianej. Budowę prowadzono bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z uwagi na powyższe oraz biorąc pod uwagę możliwość legalizacji dokonanej samowoli budowlanej PINB w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., Nr [...], nakazał M. W. wstrzymać dalsze prowadzenie robót budowlanych przy budowie obudowanej ww. wiaty oraz nałożył obowiązek przedstawienia w terminie sześciu miesięcy od daty otrzymania postanowienia, dokumentów określonych w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. W wydanym postanowieniu pouczono inwestora, iż w przypadku niewykonania w wyznaczonym terminie nałożonego obowiązku, zgodnie z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, zostanie wydana decyzja na podstawie art. 48 ust. 1, nakazująca dokonanie rozbiórki samowolnie realizowanego obiektu. M. W., w terminie określonym w postanowieniu Nr [...] nie przedłożył wymaganych dokumentów, w związku z czym PINB w [...] wydał nakaz rozbiórki ww. wiaty. Odwołanie od ww. decyzji złożył M. W. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., Nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zw. dalej WINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., po rozpoznaniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy, powołując się na art. 48, art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego, stwierdził, że w niniejszej sprawie z uwagi na rozmiary przedmiotowej wiaty organ I instancji zastosował prawidłowy tryb postępowania, jak również prawidłowo skierował nakaz rozbiórki do sprawcy samowoli, tj. inwestora M. W. Ponadto wskazał, że zalegalizowanie samowoli budowlanej w sytuacji, gdy inwestor nie spełnił nałożonego na niego w postanowieniu obowiązku przedłożenia wymaganych dokumentów jest niedopuszczalne. Niespełnienie przez inwestora nałożonych obowiązków z art. 48 ust. 3 w wyznaczonym terminie oznacza dla organu nadzoru budowlanego obligatoryjne wydanie nakazu rozbiórki, zgodnie z ust. 1 omawianego artykułu (ust. 4). Inwestor na dzień wydania niniejszej decyzji organu odwoławczego nie wykonał nałożonego na niego postanowieniem Nr [...] obowiązku. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu organ II instancji wskazał, że w istniejącym stanie faktycznym są one nietrafne. Przede wszystkim organ odwoławczy nie podziela stanowiska prezentowanego przez skarżącego, iż przedmiotowa wiata jest obiektem tymczasowym, nie wymagającym pozwolenia na budowę. W postępowaniu wyjaśniającym, w szczególności podczas oględzin wynika, że wiata konstrukcji stalowej została wybudowana w latach 2004-2005 r. Odwołując się do treści art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, WINB stwierdził, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym z zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonej w zgłoszeniu. W związku z powyższym z racji, że przedmiotowa wiata istnieje od 2004-2005 r., jak wskazuje sam inwestor w protokole z dnia [...] listopada 2010 r., czyli dłużej niż określone przepisami materialnymi 120 dni, na jej wykonanie wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Ponadto organ II instancji uznał argument naruszenia przez PINB w [...] art. 10 k.p.a. jako chybiony. Z materiału dowodowego wynika, że M. W., Jako strona niniejszego postępowania był informowany o wszystkich czynnościach materialno-technicznych, jak i o wydawanych rozstrzygnięciach na co wskazują zwrotne potwierdzenia odbioru, będące w aktach sprawy. Podpisanie zaś protokołu z oględzin przez M. W. świadczy nie tylko o fakcie, że brał czynny udział w postępowaniu dowodowym, ale także o akceptacji co do poczynionych w jego trakcie ustaleń. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy uznał, że organ powiatowy w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w niniejszej sprawie. Jednocześnie WINB uznał za zasadne w niniejszej decyzji rozpatrzeć skargę T. K. z dnia [...] września 2011r. na PINB w [...] w trybie art. 227 k.p.a. W tym miejscu po zrelacjonowaniu toku postępowania przez PINB w [...] organ odwoławczy uznał, że nie można zarzucić organowi I instancji braku podejmowania działań w sprawie zbadania realizacji przedmiotowej inwestycji pod względem zgodności z prawem. Mając na uwadze ww. rozważania WINB nie znalazł podstaw prawnych do podejmowania działań dyscyplinujących wobec organu powiatowego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji PINB w [...] oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów niniejszego postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie interesu prawnego skarżącego i naruszenie prawa, w szczególności naruszenie przepisów prawa materialnego, który miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 48, 51 i 52 Prawa budowlanego, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wynikające z błędnego uznania przez organ, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki do żądania legalizacji wzniesionego budynku; oraz naruszenie przepisów postępowania, których to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, i 77 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że zachodzi podstawa do utrzymania decyzji organu I instancji w mocy i art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności dokładne wyjaśnienie kto, kiedy i w jakich okolicznościach wybudował konstrukcje hali na działce ozn. nr [...] w miejscowości [...], gm. [...]. W odpowiedzi na skargę [...] WINB podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Pismem procesowym z dnia [...] czerwca 2012r. (data złożenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) T. K. współwłaściciel działki nr ew. [...], sąsiedniej w stosunku do nieruchomości, na której została posadowiona wiata objęta treścią zaskarżonej decyzji, złożył wniosek o dopuszczenie go do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Wskazał, że przedmiotowa wiata nie została wybudowana w sposób zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi zapewniającymi poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich w myśl art. 5 ust. 1 pkt. 9 Prawa budowlanego. Została ona wybudowana z przeznaczeniem na prowadzenie w niej działalności gospodarczej - zakładu kamieniarskiego, czyli pomieszczenia, w którym zainstalowane są urządzenia emitujące hałas lub drgania. Pomieszczenie takie winno mieć zastosowane rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe zapewniające ochronę sąsiednich pomieszczeń przed uciążliwym oddziaływaniem tych urządzeń. Wynika to z treści § 96 ust. 1 , § 323 ust. 1 i 2, § 327 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75 poz. 691 ze zm. ) i Polskich Norm dotyczących dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniu oraz oceny wpływu drgań na budynki i ludzi w budynku. Według treści tych przepisów budynek i urządzenia z nim związane, powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu na który bedą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach. Przedmiotowa wiata i urządzenie w niej zainstalowane nie spełniają tych norm. Na potwierdzenie tych twierdzeń T. K. przedstawił odpis decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2010 r. określającej dopuszczalny poziom hałasu dla zakładu kamieniarskiego prowadzonego przez skarżącego w przedmiotowej wiacie. Z treści decyzji wynika fakt przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu oraz stwierdzenie okoliczności, iż organ ten na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystania zakwalifikował sąsiadujące z zakładem tereny jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Na rozprawie w dniu [...] września 2012r. T. K. podtrzymał wniosek o dopuszczenie go do udziału w sprawie. Postanowieniem z dnia [...] września 2012r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie dopuścił T. K. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania w myśl art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2012r., poz. 270, dalej p.p.s.a.). Sąd uznał, iż wskazane przez niego podstawy prawne stanowią o istnieniu jego interesu prawnego legitymującego go do uczestniczenia w sprawie na prawach strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w odniesieniu do skargi zważył co następuję : Skarga nie jest zasadna. Ustalenia faktyczne dokonane przez organ są prawidłowe. Znajdują potwierdzenie w dowodach zgromadzonych przez organ administracyjny. W dniu [...] listopada 2010r. została przeprowadzona w trybie art. 87 ust. 4 Prawa budowlanego , przez organ nadzoru budowlanego, kontrola budowy. Czynność tę poprzedziły zawiadomienia o jej terminie wysłane zarówno do skarżącego, jak i właściciela nieruchomości gruntowej. W czynności tej uczestniczył skarżący. Został sporządzony protokół, z którego wynika opis wiaty, fakt jej wybudowania przez skarżącego i jej użytkowania przez niego oraz okoliczność, iż została ona wybudowana w 2004 lub 2005 r., bez pozwolenia na budowę. Wynika również sposób jej użytkowania. Jest tam prowadzony zakład kamieniarski. Powyższe okoliczności zostały potwierdzone przez skarżącego podpisem złożonym na protokole bez żadnych zastrzeżeń. Twierdzenia skarżącego, iż jest to obiekt tymczasowy pozostają w sprzeczności z datą wybudowania i czasookresem użytkowania tej wiaty oraz treścią art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. Wymieniony przepis stanowi, że nie wymaga pozwolenia na budowę tymczasowy obiekt budowlany, niepołączony trwale z gruntem i przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu zamiaru wykonania robót budowlanych, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonej w tym zgłoszeniu. W przedmiotowej sprawie termin 120 dni upłynął wiele lat temu. Nie było też zgłoszenia. Zgodnie z ustaleniem organu wybudowana przez skarżącego wolnostojąca wiata ma rozmiary 11,4 m na 9,5 m , czyli ma 108,3 m 2 powierzchni co powoduje, że jej wybudowanie wymagało uzyskania wcześniej pozwolenia na budowę w myśl art. 28 ust.1 Prawa budowlanego. Prawidłowo zatem organ podjął czynności z art. 48 Prawa budowlanego zmierzające do zalegalizowania samowoli budowlanej wydając w dniu [...] stycznia 2011 r. Postanowienie nr [...] nakładające obowiązek przedstawienia przez inwestora stosownej dokumentacji w zakreślonym terminie. Postanowienie to nie zostało wykonane przez skarżącego . W świetle ustaleń faktycznych nie budzi wątpliwości okoliczność, iż skarżący jest inwestorem. Zatem zgodnie z treścią art. 52 Prawa budowlanego jest on podmiotem, do którego organ był uprawniony kierować postanowienie z nałożeniem obowiązku, a następnie decyzję o nakazaniu rozbiórki wiaty wydaną w trybie art. 48 ust.1 Prawa budowlanego. Powyższy przepis prawa materialnego został prawidłowo zastosowany przez organ. Nieuprawnione jest twierdzenie skarżącego aby w sprawie należało zastosować art. 51 Prawa budowlanego. Wymieniony przepis odnosi się do innych przypadków niż wymieniony w art. 48 ust.1 Prawa budowlanego odnosi się np. do robót budowlanych wykonywanych z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego będącego podstawą udzielenia pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie brak było pozwolenia na budowę od początku budowy. Zatem taki stan faktyczny wypełniał przesłanki art. 48 ust.1 Prawa budowlanego. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszeń prawa procesowego w sposób mogący istotnie wpływać na wynik sprawy ani naruszeń prawa materialnego wpływających na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny, znajdujący potwierdzenie w dołączonych aktach administracyjnych. Zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Jej roztrzygnięcie skierowane jest do właściwiego podmiotu. W tych warunkach Sąd uznał, że skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw i na podstawie art. 151 p.p.s.a. ją oddalił.