VII SA/Wa 901/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2011 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. znak [...] po rozpatrzeniu odwołania H.P., S.P. i J.P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2010r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, iż zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia na wniosek państwa P. nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2005 r. znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. w [...] pozwolenia na budowę hali przemysłowej dla produkcji podzespołów do silników samochodowych wraz z instalacjami wewnętrznymi: sanitarnymi i elektrycznymi oraz niezbędną infrastrukturą, zlokalizowanej na działkach nr ewid. [...],[...],[...],[...] gm. [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego kontrolując ponownie decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2005 r o pozwoleniu na budowę podzielił ustalenia organu pierwszej instancji z których wynika, iż weryfikowana decyzja nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. skutkujących stwierdzeniem jej nieważności. Organ odwoławczy podkreślił wyjątkowy charakter postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji zwracając uwagę, że prawidłowość kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę może być oceniana wyłącznie w oparciu o materiał dowodowy oraz informacje, którymi dysponował organ w dacie jej wydania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego analizując materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy stwierdził, iż decyzja o pozwoleniu na budowę zgodna jest z poprzedzającymi ją ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy hali przemysłowej na działce nr ewid. [...]; oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy hali przemysłowej na działkach nr ewid. [...],[...],[...], utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2005 r., znak: [...]. Z projektu budowlanego wynika, że parametry i cechy planowanego przedsięwzięcia odpowiadają warunkom określonym w wyżej wymienionej decyzji z dnia [...] stycznia 2005 r o ustaleniu warunków zabudowy co do powierzchni zabudowy (2961 m2 względem dopuszczalnej pow. 3000 m2), ilości kondygnacji (budynek jednokondygnacyjny), jak również wskaźnika powierzchni zieleni w stosunku do powierzchni działki (ok. 20 % względem wymaganych co najmniej 15 %). Ponadto projekt budowlany przedmiotowej inwestycji uzgodniono w zakresie sanitarnohigienicznym, bhp i p.poż. Organ odwoławczy wskazał, że Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2005 r., znak: [...], udzielił inwestorowi pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie oczyszczonych wód opadowych z dróg, placu manewrowego i parkingu oraz wód opadowych z dachów obiektów do potoku [...] w [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził także, że przedmiotowa inwestycja została pozytywnie zaopiniowana przez Państwowy Powiatowy Inspektorat Sanitarny w [...], który w piśmie z dnia [...] grudnia 2004 r, znak: [...], poinformował że "planowana inwestycja nie figuruje w wykazie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z tym nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko". Natomiast Naczelnik Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w [...] pismem z dnia [...] grudnia 2004 r., znak: [...], stwierdził że przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga wszczęcia postępowania w sprawie ocen oddziaływania na środowisko. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2001 r. Nr 62, poz. 627 z późn. zm. wg stanu na dzień 14 września 2005 r.), realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 52 a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 2004 r. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm. wg stanu na dzień 14 września 2005 r), przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko są m.in. zespoły zabudowy przemysłowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha. W związku z pojawiającymi się wątpliwościami odnośnie stosowania przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) dotyczących oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć związanych z realizacją zespołu zabudowy, Ministerstwo Środowiska (Departament Ocen Oddziaływania na Środowisko) pismem z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...], wyjaśniło, że zapis § 3 ust. 1 pkt 52 a w/w rozporządzenia, dotyczy powierzchni zabudowy budynków i nie ma tu znaczenia powierzchnia nieruchomości przeznaczonej pod planowane przedsięwzięcie. Zdaniem organu odwoławczego całkowita powierzchnia nieruchomości objętej omawianą inwestycją nie przekracza 1 ha co wynika z wypisu uproszczonego z rejestru gruntów z dnia 06 września 2005 r. Ponadto stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor wraz wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę z dnia [...] lipca 2005r. złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tym samym uczyniono zadość wymaganiom ustanowionym w przywołanych wyżej przepisach art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. Analizując projekt budowlany przedmiotowej inwestycji organ odwoławczy ustalił, że badana decyzja nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm. wg stanu na dzień 14 września 2005 r.). W szczególności z projektu zagospodarowania terenu wynika, że lokalizacja w/w inwestycji o wysokości 8,60 m nie narusza zapisu § 12 w/w rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a dotyczących negatywnego wpływu projektowanej inwestycji na warunki posadowienia obiektów budowlanych na działkach sąsiednich, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że nie znajdują one potwierdzenia w dokumentacji, stanowiącej podstawę wydania kontrolowanej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2005 r., znak: [...]. Uzupełnianie materiału dowodowego w toku postępowania nieważnościowego oraz orzekanie na podstawie nowych okoliczności, nieznanych organowi wydającemu kwestionowaną decyzję jest niedopuszczalne. Organ odwoławczy wskazał, że podnoszone w odwołaniu zarzuty dotyczące istnienia nowych okoliczności, nieznanych organowi wydającemu kwestionowaną decyzję oraz domniemanego fałszerstwa dokumentacji, stanowiącej podstawę wydania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2005 r. nie mogły być poddane ocenie w toku niniejszego postępowania. Powyższe okoliczności mogą być bowiem podstawą ewentualnego wznowienia postępowania administracyjnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Adminsitracyjnego w Warszawie wniósł J.P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Organowi zarzucił brak wszechstronnego rozważenia sprawy i niewłaściwą ocenę materiału dowodowego. Skarżący podniósł, że od roku 1998 właścicielem wielohektarowego Zakładu Przemysłowego zaliczanego do uciążliwych dla środowiska jest Spółka [...] SA, która we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę spornej hali przemysłowej na trzech parcelach nr [...],[...],[...] przemilczała , że jest to kolejna hala dobudowywana do Wielohektarowego Zakładu Przemysłowego, zabudowanego wieloma halami przemysłowymi będącego własnością Spółki. Podobnie postąpiła Spółka występując o opinie do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], jak i do Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego, uzyskując tym samym ich pozytywne opinie. Nadto Inwestor - Spółka [...] SA, zwrócił się do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w [...] o zwiększenie terenu, na którym planuje wybudować halę o parcelę nr [...], uzasadniając to tym, iż rzekomo omyłkowo nie dopisał jej we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Po zwiększeniu, ww. teren przekroczył powierzchnię 1 ha i zgodnie z ustaleniami zawartymi w § 3 ust. 1 pkt 52 a Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko inwestycja ta powinna być kwalifikowana według zapisów ww. Rozporządzenia, tj. § 5 pkt la, Ib oraz § 5 pkt 2f), a więc urząd powinien nakazać inwestorowi sporządzenie raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Zdaniem skarżącego teren na którym została zaprojektowana inwestycja nie był terenem wyodrębnionym (jak sugerował to Inwestor), lecz wchodził w skład wielohektarowego Zakładu [...] S.A. w [...], który w okresie ustaleń warunków zabudowy, jak i w dniu wydawania pozwolenia na budowę, zaliczany był do uciążliwych dla środowiska. Gdyby postępownie było prowadzone przez Urząd rzetelnie i uczciwie, to wielohektarowa zabudowa przemysłowa Zakładu [...] S.A. w [...], pomiędzy ulicami [...] a [...] dawała wystarczającą podstawę do wydania przez Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w [...] stosownej decyzji, uwzględniającej kryteria oddziaływania na środowisko tej kolejnej nowo budowanej hali. Zdaniem skarżącego przedmiotowa hala produkcyjna posadowiona została niezgodnie z przepisami ustawy Prawo Budowlane, a w szczególności art. 3 pkt 20 co potwierdza Ekspertyza Technicza sporządzona na polecenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] przez biegłego rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. E.M. oraz Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w piśmie z dnia [...].01.2007r. [...]. Skarżący zarzucił decyzjom ustalającym warunki zabudowy i decyzji o pozwoleniu na budowę brak jakichkolwiek ustaleń czy wskazań na konieczność zabezpieczenia stoku (budynek skarżącego znajduje się na wyniesieniu terenu ponad plac zakładowy), w sytuacji gdy już na etapie projektowania przedmiotowej hali przemysłowej wiadomym było, że jego struktura zostanie przerwana na skutek głębokich wykopów. Skarżący podniósł, iż w dniu wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę Urząd Prezydanta Miasta [...] dysponował wiedzą, że Zakład [...] S.A zaliczany jest do uciążliwych dla środowiska, a mimo to wydał pozwolenie na budowę kolejnej hali produkcyjnej na terenie Inwestora, bez konieczności sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko omawianego przedsięwzięcia z uwzględnieniem oddziaływania całego kompleksu przemysłowego będącego własnością Inwestora. Skarżący zarzucił, iż został pominięty jako strona postępowania w sprawie pozwolenia na budowę , a nadto bezwzględnie został naruszony jego interes prawny. Skarżący wskazał również, że już w roku 1983 Urząd Miejski w [...] postąpił w ten sam, identyczny sposób, udzielając poprzednikowi prawnemu Spółki [...] S.A w [...],[...] Fabryce Wyrobów [...] "[...] " pozwolenia na budowę trawialni i rzażalni drutu oraz magazynu kwasów w bezpośrednim sąsiedztwie posesji skarżącego. Decyzja ta została następnie unieważniona decyzją Wojewody [...] z dnia [...].06.1984 r. jako wydana z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący zaznaczył, iż bezspornym pozostaje fakt, iż budynek mieszkalny i zabudowania gospodarcze stanowiące jego własność znajdują się na styku i przylegają bezpośrednio do wybudowanej hali produkcyjnej i całego pozostałego kompleksu przemysłowego Spółki [...]. W trakcie prowadzonych robót budowlanych przez Spółkę [...] na skutek wstrząsów terenu nastąpiło naruszenie konstrukcji budynku skarżącego co wynika z protokołu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] z dnia [...].05.2006 r. Skarżący wskazał, iż jego nieruchomość powinna zostać wykupiona przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i taką ofertę wykupu otrzymał od poprzednika prawnego inwestora [...] Fabryki Wyrobów [...] "[...] ". Zdaniem skarżącego podczas wydawania pozwolenia na budowę doszło do szeregu uchybień i nieprawidłowości co wynika również z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Katowicach z dnia 13.08.2008r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Przede wszystkim należy podkreślić, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 §1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 §1 pkt 1-7 kpa, przy czym prawidłowość kontrolowanej decyzji oceniana jest wyłącznie w oparciu o materiał dowodowy oraz informacje, którymi dysponował organ w dacie jej wydania. W rozpatrywanej sprawie, organ odwoławczy prawidłowo ustalił, iż kontrolowana w trybie nadzoru dacyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2005 r. znak: [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca [...] S.A. w [...] pozwolenia na budowę hali przemysłowej dla produkcji podzespołów do silników samochodowych wraz z instalacjami wewnętrznymi: sanitarnymi i elektrycznymi oraz niezbędną infrastrukturą, zlokalizowana na działkach nr ewid. [...],[...],[...],[...] gm. kat. [...]. nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 §1 kpa. Decyzja o pozwoleniu na budowę poprzedzona była decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r o warunkach zabudowy dla budowy hali przemysłowej na działce nr ewid. [...]; oraz decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2005 r o warunkach zabudowy dla budowy hali przemysłowej na działkach nr ewid. [...],[...],[...], utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2005 r, znak: [...]. Zgodzić należy się z organem, iż przedmiotowa inwestycja zgodna jest z ustaleniami obu wskazanych decyzji o warunkach zabudowy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób prawidłowy dokonał analizy projektu budowlanego dochodząc do wniosku, że parametry i cechy planowanego przedsięwzięcia odpowiadają warunkom określonym w decyzji z dnia [...] stycznia 2005 r o ustaleniu warunków zabudowy co do powierzchni zabudowy (2961 m2 względem dopuszczalnej pow. 3000 m2), ilości kondygnacji (budynek jednokondygnacyjny), jak również wskaźnika powierzchni zieleni w stosunku do powierzchni działki (ok. 20 % względem wymaganych co najmniej 15 %). Projekt budowlany spełnia wymogi decyzji o warunkach zabudowy dotyczących uzyskania uzgodnienia w zakresie sanitarno - higienicznym, bhp i p.poż. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2005 r., znak: [...], udzielił inwestorowi pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie oczyszczonych wód opadowych z dróg, placu manewrowego i parkingu oraz wód opadowych z dachów obiektów do potoku [...] w [...]. Na podstawie projektu zagospodarowania działki i projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę organy prawidłowo ustaliły, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji o wysokości 8,60 m nie narusza zapisu § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm. wg stanu na dzień 14 września 2005 r). Zgodnie z warunkiem 2. decyzji o warunkach zabudowy oraz § 12 w/w rozporządzenia projektowana budowa jednokondygnacyjnej hali przemysłowej została usytuowana w odległości 5 m od południowej granicy działki graniczącej z działką nr [...] stanowiącej własność skarżącego. Został również zaprojektowany pas ochronny zieleni izolacyjnej oraz przeznaczono na rzecz zieleni 20 % powierzchni działki. W tym stanie faktycznym nieuzasadniony jest zarzut, iż budynek mieszkalny i zabudowania gospodarcze stanowiące własność skarżącego znajdują się na styku i przylegają bezpośrednio do wybudowanej hali produkcyjnej. Kwestia oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko była podnoszona przez skarżącego już na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący skarżył się wówczas na przekroczenie limitu hałasu i postulował o niedopuszczenie do powstania tak dużego obiektu z uwagi na jego olbrzymią uciążliwość. Sprzeciw skarżącego został częściowo uwzględniony poprzez zmniejszenie powierzchni zabudowy obiektu do 3.000 m 2 z warunkiem zbliżenia do południowej granicy działki. Prezydent Miasta [...] wydając decyzje o warunkach zabudowy powołał się na opinie Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...] grudnia 2004 r i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. stwierdzające, że planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wyjaśniając w postępowaniu nieważnościowym kwestię dotyczącą konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, w trybie i na zasadach przepisu art. 46 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) wskazać należy, iż takiej oceny dokonały organy właściwe do spraw ochrony środowiska w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573). Zgodnie z przepisem art. 376 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska Prezydent Miasta [...] był organem właściwym do wydania ocen, a praktycznie działający z jego upoważnienia Naczelnik Wydziału Ochrony Środowiska. Ten właśnie organ, właściwy w sprawach ochrony środowiska, w piśmie z dnia [...].12.2004 roku znak: [...], dokonał oceny inwestycji polegającej na budowie hali do produkcji podzespołów silników samochodowych i uznał, że nie kwalifikuje się ona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga wszczęcia postępowania w sprawie ocen oddziaływania na środowisko. Opinia Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w [...] jest odpowiedzią na pismo Wydziału Urbanistyki i Architektury tego Urzędu z dnia [...].12.2004 roku znak: [...] (przywołanego w opinii), w którym dokładnie opisano wnioskowaną do zaopiniowania inwestycję z podaniem jej charakterystyki produkcji oraz numerów działek na których ma być zlokalizowana, nie ma więc wątpliwości jakiej inwestycji dotyczy opinia oraz że opiniowana inwestycja graniczy z nieruchomością Skarżących zlokalizowaną na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. Budowa hali produkcyjnej poddana została również ocenie oddziaływania na środowisko przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, który w myśl art. 57 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska jest organem właściwym do uzgadniania i opiniowania w sprawie obowiązku sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Przed wydaniem pozwolenia na budowę z dnia [...].09.2005 roku Prezydent Miasta [...] uzyskał opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...].12.2004 roku znak: [...], w której stwierdza jednoznacznie, że budowa ha!i produkcyjnej nie figuruje w wykazie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z tym nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Stanowiska Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w [...] oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] były wiążące zarówno dla organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy jak i organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Na ich podstawie można było ustalić, że wnioskowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, jak również decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sąd podziela wyjaśnienia organu odwoławczego odnoszące się do interpretacji zapisu § 3 ust. 1 pkt 52 a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.), który dotyczy powierzchni zabudowy budynków i nie ma tu znaczenia powierzchnia nieruchomości przeznaczonej pod planowane przedsięwzięcie. Wskazać należy, iż wstępnym warunkiem uznania, że wystąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w srt 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jest stwierdzenie, iż w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny. W przypadku gdy przepis prawa wymaga interpretacji tak jak przepis § 3 ust. 1 pkt 52 a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Zarzut pominięcia skarżącego, jako strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę oraz zarzuty dotyczące nowych okoliczności faktycznych, które zostały przez inwestora przemilczane stanowią przesłankę do wznowienia postępowania i nie mogą być przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji. Natomiast zarzuty dotyczące negatywnego wpływu projektowanej inwestycji na warunki posadowienia obiektów budowlanych na sąsiednich działkach nie znajdują potwierdzenia w dokumentacji stanowiącej podstawę wydania kontrolowanej decyzji. Wskazany przez skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13.08.2008r., sygn.akt. II SA/GI 343/08 nie dotyczy rozpoznawanej sprawy bowiem został wydany w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. W świetle powyższych rozważań skarga jest nieuzasadniona, dlatego stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.