VII SA/Wa 901/13

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła- Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 kwietnia 2014 r. po rozpoznaniu wniosku I. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi I. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2013 r., znak: (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać I. P. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego. W dniu 3 marca 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy S.P., w których wniósł o ustanowienie radcy prawnego. Zarządzeniem z dnia 25 marca 2014r. wezwano S. P. do wyjaśnienia czy z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego występuje w imieniu skarżącej I. P., czy też w imieniu własnym. Pismem z dnia 8 kwietnia 2014r. ( data wpływu do Sądu 15 kwietnia 2014 r.) S. P. wyjaśnił, że z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego występuje w imieniu żony I. P., a nie własnym. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a). Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawczyni w nadesłanym formularzu wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Z nadesłanego formularza wynika, że wnioskodawczyni gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z mężem i synem. Wspólnie utrzymują się z dochodów w wysokości 3.508,25 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się renta uzyskiwana przez wnioskodawczynię w wysokości 1.719,80 złotych i emerytura uzyskiwana przez małżonka wnioskodawczyni w wysokości 1.788,45 złotych miesięcznie. Podano we wniosku, że syn wnioskodawczyni od wielu lat jest osobą bezrobotną i niepełnosprawną. We wniosku zakreślono, że wnioskodawczyni posiada dom o pow. 82 m². Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem oświadczyła, że nie posiadają przedmiotów wartościowych ani samochodu oraz innych niż wyżej wymienione dochody. Z uzasadnienia wniosku wynika, że wnioskodawczyni wraz z mężem są osobami starszymi (89 l. i 79 l.) i schorowanymi. W piśmie z dnia 8 kwietnia 2014r. wnioskodawczyni podkreśliła, że stan zdrowia jej męża znacznie się pogorszył. Załączyła do pisma kserokopię karty informacyjnej ze szpitala. We wniosku wyszczególniono wydatki ponoszone przez wnioskodawczynię i jej małżonka w ostatnim okresie tj. opłatę za gaz w wysokości 297,00 złotych, opłatę za prąd w wysokości 167,00 złotych, opłatę za wodę w wysokości 196,00 złotych, opłatę za wywóz śmieci w wysokości 48,00 złotych, ubezpieczenie 190,00 złotych, internet w wysokości 19,00 złotych, opłatę za telefon 40,00 złotych. Nadto wnioskodawczyni wraz z małżonkiem ponoszą wydatki związane z zakupem wyżywienia, środków czystości, odzieży, lekarstw, dojazdów do lekarzy i szpitali, remontów i napraw, wymianą urządzeń, drzewa, węgla. Mając na względzie powyższe dane dotyczące sytuacji materialnej, zdrowotnej i rodzinnej wnioskodawczyni uznano, że kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. ustanowienia radcy prawnego. Stwierdzono, że wysokość miesięcznych dochodów z których utrzymuje się wnioskodawczyni wraz z mężem i synem nie pozwala jej na opłacenie kosztów ustanowienia radcy prawnego bez spowodowania uszczerbku w koniecznym utrzymaniu dla siebie i rodziny. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.