VII SA/Wa 902/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K., Stowarzyszenia [...] w B. w likwidacji, Stowarzyszenia [...] w B., Fundacji [...] w B., Stowarzyszenia zwykłego [...] w B., Stowarzyszenia [...] w B. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić skargę Stowarzyszenia [...] w B. R. K., S. F. Z. w B. w likwidacji, S. Z. B. w B., F. T. U. Ś. w B., S. [...] F. Z. w B. oraz S. I. B. w B. – "skarżący", wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Po rozpoznaniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, zarządzeniem z dnia [...] listopada 2017 r., referendarz sądowy pozostawił go bez rozpoznania. Zarządzenie to, w wyniku rozpoznania sprzeciwu skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r., utrzymał w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga na akt organu administracji publicznej składana do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna spełniać określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm., "P.p.s.a."), wymogi formalne, a także odpowiadać wymogom dotyczącym opłaty sądowej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5a tego przepisu. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie był adresatem zaskarżonego postanowienia, nie zostało mu też ono doręczone, ponieważ nie był on stroną tego konkretnego postępowania. Skoro skarżący nie był adresatem zaskarżonego postanowienia, skargę jako pochodzącą od podmiotu nieuprawnionego należało uznać za niedopuszczalną, a w konsekwencji – odrzucić. Kierując się powyższą argumentacją Sąd postanowił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.