VII SA/Wa 903/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu całkowitej rozbiórki obiektów kontenerowych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2016r., Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2015r., Nr [...] nakazującej inwestorowi - [...] sp. z o.o. rozbiórkę trzech obiektów kontenerowych o przeznaczeniu biurowym, znajdujących się w pobliżu wagi samochodowej na terenie działki o nr ew. [...], położnej przy ul. [...] w [...] – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ drugiej instancji wskazał, że w dniu [...] czerwca 2015r. inspektorzy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadzili na działce nr ew. [...], położnej przy ul. [...] w [...] kontrolę, w trakcie której ustalono, iż na ww. nieruchomości trwają prace związane z rozbudową istniejącego budynku punktu konfekcjonowania odpadów, na podstawie prawomocnej decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2014r., Nr [...], której inwestorem jest [...] sp. z o. o., m. in. w pobliżu wagi samochodowej istnieją trzy obiekty kontenerowe o przeznaczeniu biurowym. W związku z niewywiązaniem się inwestora z nałożonego postanowieniem z dnia [...] lipca 2015r., Nr [...], na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane obowiązku przedłożenia stosownej dokumentacji, dot. trzech kontenerów, Powiatowy Inspektor Nadzoru w [...] wydał ww. decyzję rozbiórkową z dnia [...] grudnia 2015r. Organ odwoławczy, powołując się na art. 29 ust. 1 pkt 24 ww. ustawy Prawo budowlane, wyjaśnił, że ustawienie tymczasowego obiektu budowlanego stanowi część prac przygotowawczych na terenie budowy, zaś podjęcie prac przygotowawczych oznacza rozpoczęcie budowy, którą można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Pracami przygotowawczymi są: wytyczenie geodezyjne obiektów w terenie, wykonanie niwelacji terenu, zagospodarowanie terenu budowy wraz z budową tymczasowych obiektów, wykonanie przyłączy do sieci infrastruktury technicznej na potrzeby budowy (art. 41 ust. 2 ww. ustawy ). Podkreślił, iż obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę tylko wówczas, gdy jedynym przeznaczeniem tego obiektu ma być "obsługa" zamierzonej budowy (w omawianej sprawie dla inwestycji zatwierdzonej decyzją Starosty [...] o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia [...] grudnia 2014r., której inwestorem jest [...] sp. z o. o.). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że z materiału dowodowego wynika, iż inwestor na działce nr ew. [...], położnej przy ul. [...] w [...], ustawił kontenery biurowe stanowiące zaplecze rozbudowy istniejącego budynku, punktu konfekcjonowania odpadów (przed halą od strony ulicy oraz przy zbiorniku retencyjnym). Obiekty te zostały przeznaczone do demontażu po likwidacji zaplecza budowy (zgodnie z oświadczeniem Przedsiębiorstwa Usługowego [...] z dnia 3 listopada 2015r.). Na nieruchomości w pobliżu wagi istnieją trzy inne kontenery biurowe. Zgodnie z oświadczeniem kierownika budowy - [...] z dnia [...] października 2015r. "na cele budowlane są przeznaczone kontenery znajdujące się przed halą istniejącą oraz kontenery znajdujące się przy zbiorniku retencyjno-odparowywalnym. Kontenery z tyłu hali nie są użytkowane na cele budowlane, nie mam dostępu do tych kontenerów". Ponadto [...] reprezentujący P.U. [...] w dniu [...] października 2015r. zobowiązał się do usunięcia kontenerów budowlanych znajdujących się z tyłu hali do dnia [...] listopada 2015r. i poinformowania organu nadzoru budowlanego o usunięciu tych kontenerów. W ocenie organu II instancji kontenery budowlane znajdujące się z tyłu hali nie są wykorzystywane do czasowego użytkowania w trakcie realizowania robót budowlanych. Jako, że inwestor nie przedstawił dokumentacji świadczącej o legalności spornych trzech kontenerów, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], zasadnie w celu umożliwienia inwestorowi legalizacji przedmiotowych kontenerów postanowieniem z dnia [...] lipca 2015r., Nr [...] na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia stosownej dokumentacji, a po bezskutecznym upływie terminu na podstawie art. 48 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy nakazał ich rozbiórkę. Odnosząc się do odwołania Stowarzyszenia [...] organ wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte i przeprowadzone w sprawie legalności budowy i użytkowania obiektów budowlanych znajdujących się na terenie działek o nr ew. [...], [...], [...], [...] i [...], położnych przy ul. [...] w [...]. Kwestia niezgodnego z pozwoleniem na budowę podniesienia gruntu na w/w działkach, może być przedmiotem odrębnego postępowania przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowalnego w [...] oraz sprawa podniesienia gruntów na działkach należących do firmy P.U. [...] jest prowadzona przez Urząd Gminy w [...]. Organ nie zgodził się ze stwierdzeniem zawartym w odwołaniu, że pismo z dnia [...] maja 2013r. (data wpływu [...] maja 2013r.) zawierało wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie podwyższenia terenu działek o nr ew. [...], [...], [...], [...] i [...] położnych przy ul. [...] w [...], ponieważ wniesiono w nim o "skontrolowanie przedmiotowej nieruchomości, jakie są tam usytuowane obiekty budowlane, czy wszystkie obiektu budowlane są legalne". Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosło Stowarzyszenia [...], zarzucając naruszenie: - art 36a Prawa budowlanego, poprzez nie uwzględnienie samowoli budowlanej na kontrolowanych działkach nr [...], [...] i [...] polegającej na podniesieniu terenu działek od 1,7 m do 0,5 m bez wymaganego zezwolenia, oraz samowolnego odejścia do zakresu rysunku projektu budowlanego przez inwestora i właściciela terenu. - art 7 i 77 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie samowolnego podwyższenia terenu działek nr: ew. [...], [...], [...] i [...] w prowadzonym postępowaniu o samowoli budowlanej, oraz odstąpieniu organu od objęcia tej samowoli budowlanej w wydanej decyzji pomimo wniesienia przez stronę społeczną dowodów w sprawie na dwa dni przed wydaniem skarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2016r. Zarzuty skargi znalazły swoje rozwinięcie w jej uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja odpowiadają przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonej decyzji. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Zarzuty skargi nie są uzasadnione. Przedmiotem niniejszego postepowania była kontrola prawidłowości wydania decyzji nakazującej rozbiórkę trzech obiektów kontenerowych szczegółowo opisanych powyżej. Należy podkreślić, że żadna ze stron nie kwestionuje ustaleń poczynionych w stosunku do obiektów kontenerowych znajdujących się na działkach należących do inwestora, zarówno tych przeznaczonych na cele budowlane, jak i tych co do których nakazano rozbiórkę. Zarzuty skargi, sprowadzające się do stwierdzenia, że organy niezasadnie ograniczyły postępowanie do samych obiektów kontenerowych, nie zajmując się w ogóle kwestią podniesienia terenu, Sąd uznał za niezasadne w okolicznościach postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Postępowanie zostało wszczęte na skutek pisma strony skarżącej z dnia [...] maja 2013r., w którym podniesiono, że "według naszej wiedzy na terenie objętym niniejszą decyzją administracyjną mogą znajdować się obiekty budowlane, które zostały wybudowane przez inwestora bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę", "wnosimy, by PINB w [...] skontrolował przedmiotowe nieruchomości oraz sprawdził, jakie są tam usytuowane obiekty budowlane, czy wszystkie obiekty budowlane są legalne (posiadają decyzję o pozwoleniu na budowę, bądź też zgłoszenia wykonania robót budowlanych) oraz czy są użytkowane w sposób legalny". Zakres postępowania wyznacza zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego, a z wydanego w niniejszej sprawie zawiadomienia z dnia [...] maja 2015r. wynika, że zostało ono wszczęte w sprawie legalności budowy i użytkowania obiektów budowlanych znajdujących się na terenie działek o nr ew.: [...], [...], [...], [...] i [...], położonych przy ul. [...] w [...]. Co istotne, tak opisany zakres wszczętego postępowania odpowiadał ww. zawiadomieniu skierowanemu do organu pierwszej instancji. W sprawie niniejszej organy prawidłowo zatem prowadziły postępowanie w przedmiocie obiektów budowlanych i po ustaleniu, że część z nich (3 kontenery) została posadowiona niezgodnie z prawem, nakazały ich rozbiórkę. Sprawę rozpoznano z pełnym poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego. Organy stały na straży praworządności - podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, podkreślmy to jeszcze raz dotyczącego obiektów budowalnych oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Fakt, że strona nie zgadza się z zakresem rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza, iż rozstrzygnięcie jest wadliwe. Nie doszło też do naruszenia zasady opisanej w art. 6 k.p.a. - organy działały na podstawie przepisów prawa, prawidłowo zastosowały przepisy nie tylko prawa materialnego, ale i procesowego. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy kwestie dotyczące podniesienia terenu mogą być przedmiotem postępowania organów, jednakże w oddzielnym postępowaniu od postępowania dotyczącego obiektów budowlanych objętych niniejszym nakazem rozbiórki. Podkreślmy, strona skarżąca, wbrew twierdzeniom skargi, nie sformułowała w tym przedmiocie, żądania w piśmie z dnia [...] maja 2013r., którego zakres został wskazany powyżej. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2016r., poz. 718 tj.).