VII SA/Wa 903/17

Dnia 23 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. i R. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Strona skarżąca zaskarżyła do Sądu decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2016 r. w stwierdzającą nieważność decyzji PINB w [...] z [...] czerwca 2015 r. nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu na punkt usług drukarskich. W piśmie z dnia 18 października 2017 r. skarżący złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, zmiana sposobu użytkowania spowoduje całkowitą likwidację prowadzonej przez skarżących działalności stanowiącej jedyne źródło utrzymania dla skarżących i ich pracowników oraz utratę możliwości wywiązania się z już zawartych zobowiązań. Skarżący nigdy nie użytkowali lokalu w inny sposób niż dotychczas i nie są przygotowani na zmianę funkcji użytkowej lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ. www.ozeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei, trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964). W ocenie Sądu, należy przychylić się do argumentacji wniosku, w niniejszej sprawie zachodzą bowiem okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. Wykonanie decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji umarzającej postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny może łączyć się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca uzasadnił swój wniosek poprzez podanie argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wynika z treści wniosku zaskarżona decyzja dotyczy lokalu, w którym wykonywana jest działalność gospodarcza. Stwierdzenie nieważności decyzji umarzającej postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania tego lokalu - może skutkować pozbawieniem możliwości wykonywania działalności gospodarczej w przedmiotowym lokalu, a zatem pozbawienie dochodu. Wobec tego może wystąpić zagrożenie dla aktualnej sytuacji ekonomicznej strony. W związku z tym zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie Sąd zauważa, iż pozytywne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania ma charakter tymczasowy i nie przesądza o końcowym wyniku przedmiotowej sprawy. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r. sygn. akt FZ 163/04, niepubl.). Zgodnie zaś z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Znaczy to, że udzielenie ochrony tymczasowej na etapie postępowania sądowo-administracyjnego nie wiąże Sądu co do rozstrzygnięcia dotyczącego samej skargi. Wszelkie zarzuty wobec zaskarżonej decyzji będą bowiem podlegały ocenie Sądu na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.