VII SA/Wa 907/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Asesor WSA Dariusz Turek (spr.), , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi D. i A. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. znak [...] w przedmiocie przekazania pisma według właściwości. skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007r. nr [...] znak: [...] wydanym w trybie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm. – zwany dalej K.p.a.), po zapoznaniu się z pismem z dnia 22 stycznia 2007r., D. i A. K. zamieszkałych w miejscowości R. przy ul. [...], zawierającym wniosek o umorzenie postępowania, na podstawie art. 105 K.p.a., w sprawie przebudowy budynku gospodarczego na budynek socjalny, zlokalizowany na działce o nr ew. 256/1 położonej w miejscowości K., postanowił przekazać powyższe pismo do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., jako organu właściwego do jego rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, iż po zapoznaniu się z treścią wniosku D. i A. K. stwierdził, że jego rozpoznanie nie należy do zadań i kompetencji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Organ zwrócił uwagę na fakt, że postępowanie w sprawie przebudowy w/w budynku gospodarczego prowadzone jest przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w W., zatem wniosek o umorzenie tego postępowania może być rozpatrywany wyłącznie przez organ prowadzący postępowanie. A zatem wobec powyższego organem I instancji właściwym do rozpatrzenia tego wniosku jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. Od postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] stycznia 2007r., zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyli D. i A. K. Wnieśli o umorzenie postępowania na podstawie art. 105 K.p.a. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., gdyż mają wiele zastrzeżeń co do pracy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. W swoim zażaleniu skarżący wskazali na fakt, że przedmiotowy budynek ma charakter budynku administracyjno-socjalnego, a nie jak przyjmuje organ, budynku gospodarczego, a wynika to z faktu nieprawidłowego zakwalifikowania budynku przez projektanta. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2007r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] stycznia 2007r. Organ zaznaczył, iż stosownie do art. 19 K.p.a. – organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. A zgodnie z art. 83 ust. 1 w związku z art. 84 ust. 1 pkt. 1 ustawy – Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. (Dz. U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji należą kompetencje z zakresu kontroli nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego przy wykonywaniu robót budowlanych. Organ odwoławczy wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. prowadzi postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek Urzędu Miejskiego w W., w sprawie robót budowlanych na działce nr ew. [...] w miejscowości K., wobec czego jest on organem właściwym do rozpatrzenia wniosku D. i A. K. o umorzenie postępowania na podstawie art. 105 K.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, iż zaskarżone postanowienie nie orzeka o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, a jedynie stanowi przekazanie podania do właściwego miejscowo, rzeczowo i instancyjnie organu administracji publicznej. Na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli D. i A. K. Skarżący domagają się uchylenia zaskarżonego postanowienia, gdyż ich zdaniem narusza ono art. 29 ust. 2 pkt. 1 i art. 48 w/w ustawy Prawo budowlane, przez przyjęcie że remont budynku, bez wymiany elementów konstrukcyjnych wymaga pozwolenia na budowę, ustanowienia kierownika budowy i prowadzenia dziennika rejestrującego jej przebieg. D. i A. K. zwracają uwagę na fakt, że prace dokonywane przy tym obiekcie polegały wyłącznie na uporządkowaniu i położeniu nowej elewacji, zamontowaniu gniazdek elektrycznych, położeniu płytek, wymianie stolarki okienno-drzwiowej itp., czyli zdaniem skarżących, prac o charakterze "kosmetycznym". D. i A. K. podkreślają fakt, że poprzez swoją pracę przy remoncie przedmiotowego obiektu tworzą nowe miejsca pracy, a organy administracji publicznej utrudniają przeprowadzenie przedmiotowej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, w uzasadnieniu której przedstawił prawne motywy podjętego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżonemu postanowieniu nie można zarzucić naruszenia prawa. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Zdaniem Sądu podkreślenia wymaga fakt, iż organ administracji publicznej, aby mógł wydać decyzję w danej sprawie, musi być właściwy do rozpoznawania i załatwiania spraw indywidualnych danego rodzaju w świetle przepisów obowiązujących w dacie wydawania decyzji. Taka zasada wynika z art. 19 K.p.a. który stanowi, iż organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Natomiast rozwinięciem przewidzianego w tym przepisie obowiązku jest art. 65 §1 K.p.a., który przewiduje, iż w sytuacji, gdy organ administracji, do którego wniesiono wniosek jest niewłaściwy w sprawie, winien niezwłocznie przekazać go organowi właściwemu. Przepis ten jednocześnie chroni stronę przed skutkami nieznajomości prawa w zakresie m.in. formułowania żądań i kierowania ich do właściwych organów. Przepisy normujące właściwość organów administracji mają charakter bezwzględnie obowiązujący. W przypadku ich naruszenia przy wydawaniu decyzji kodeks postępowania administracyjnego ustanawia sankcję w postaci stwierdzenia nieważności decyzji. Należy w tym miejscu pamiętać, iż złożone przez stronę żądanie we wniosku określa przedmiot tego postępowania, a zatem określenie tego przedmiotu należy tylko i wyłącznie do strony występującej z takim żądaniem. W przedmiotowej sprawie wniosek D. i A. K. wniesiony do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. dotyczył umorzenia postępowania na podstawie art. 105 K.p.a., w sprawie przebudowy budynku gospodarczego na budynek socjalny, zlokalizowany na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości K. Tego typu sprawy należą, stosownie do treści art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego, do kompetencji właściwego miejscowo powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Do zadań organów nadzoru budowlanego należy bowiem kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, a w tym kontrola zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. jako organ niewłaściwy był zobligowany do przekazania przedmiotowego wniosku, wobec tego postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] stycznia 2007r., jak również postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007r., należy uznać za prawidłowe. Dodać należy, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. przekazując przedmiotowy wniosek do właściwego organu nie przesądza o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, jak zdają się sądzić skarżący. Kwestie które podnoszą w treści skargi, kwestie braku zmian konstrukcyjnych, "prac kosmetycznych" przy remontowanym obiekcie, złej kwalifikacji przeprowadzonych prac budowlanych przez organ, te wszystkie zarzuty będą przedmiotem rozważań w postępowaniu toczącym się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w W. i to w tym postępowaniu skarżący winni podnosić argumenty, które ich zdaniem, świadczą o tym, iż przy realizacji przedmiotowej przebudowy nie doszło do naruszenia przepisów prawa budowlanego. Z tych wszystkich względów, w ocenie Sądu zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, wobec czego na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.