VII SA/Wa 91/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, Sędzia WSA Wojciech Mazur (spr.), Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia przygotowania zawodowego w specjalności architektonicznej. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art.103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i art. 104 § 1 i 2 k.p.a. po ponownym rozpatrzeniu wniosku W. K. z dnia 1 grudnia 1994 r. odmówił stwierdzenia przygotowania zawodowego do projektowania w specjalności architektonicznej W. K.. W uzasadnieniu decyzji podano, iż wyrokiem z dnia 11 czerwca 2001 r. sygn. akt IV SA 802/99 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 19999 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 1997 r. umarzającej postępowanie w sprawie wydania stwierdzenia przygotowania zawodowego do projektowania w specjalności architektonicznej W. K.. Zachodziła, więc konieczność merytorycznego rozpoznania wniosku i mając na uwadze treść art. 103 ust. 1 Prawa budowlanego: "1. Do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku, do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. 3. Właściwość organów do załatwiania spraw, o których mowa w ust. 1, określa się na podstawie przepisów ustawy" wniosek W. K. wobec niezakończenia postępowania decyzją ostateczną podlega rozpoznaniu pod rządami nowego Prawa budowlanego, wg, którego wnioskodawca powinien złożyć egzamin przed komisją powołaną przez Wojewodę. Decyzją z dnia [...] września 2002 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania W. K. na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. uchylił w/w decyzję i umorzył postępowanie przed organem I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż brak jest możliwości spełnienia żądań wnioskodawcy odnośnie wydania stwierdzenia przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej projektanta na podstawie poprzednich przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. i w związku z powyższym postępowanie jako bezprzedmiotowe należało umorzyć. Wyrokiem z dnia 7 maja 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 4273/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi W. K. uchylił w/w decyzję uznając, iż postępowanie zostało nieprawidłowo umorzone na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. przekazał sprawę do rozpoznania Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów RP, podając w uzasadnieniu, iż na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów / Dz.U. z 2001r. nr 5, poz. 42 ze zm./. jest to właściwy organ do rozpoznania odwołania od decyzji z dnia 4 lipca 2002 r. Postanowieniem z dnia [...] września 2004 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy w/w postanowienie. Decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...] Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. art. 11, 8 pkt 4 i 36 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r., art. art. 12 ust. 1 pkt 1, ust. 2-7 i 14 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002 r. W uzasadnieniu decyzji podano, iż odwołujący się uzyskał dyplom inżyniera budownictwa, co przy spełnieniu warunku z art. 14 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego umożliwia jedynie uzyskanie uprawnień do projektowania architektonicznego w ograniczonym zakresie i takimi uprawnieniami W. K. dysponuje na podstawie decyzji Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...]czerwca 1987 r., które to zachowały aktualność na podstawie art. 104 Prawa budowlanego. Natomiast do uzyskania uprawnień w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń konieczne jest posiadanie odpowiedniego dla danej specjalności tj. wykształcenia wyższego w kierunku architektonicznym a takiego odwołujący się nie posiada. Niezasadne są zarzuty, co do naruszenia art. art. 103 ust. 1 i 107 ust. 2 Prawa budowlanego a także art. 35 k.p.a. W skardze do sądu administracyjnego nazwanej odwołaniem W. K. zarzucił naruszenie art. art. 8, 11 ust. 2, 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. i wniósł o uznanie zaskarżonej decyzji jako nieważnej. Zdaniem skarżącego Krajowa Komisja Kwalifikacyjna nie jest organem właściwym do rozpoznania jego odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2002 r., powinien to uczynić Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Ponadto skarżący podniósł przewlekłość trwającego od 10 lat postępowania i niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu art. 103 Prawa budowlanego. Ponadto decyzja jest także nieważna z uwagi na brak wszystkich podpisów organu z uwagi na treść art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów Rzeczpospolitej Polskiej podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wniosła o oddalenie skargi, dodatkowo podnosząc, iż niezasadny jest zarzut naruszenia art. 11 ust. 2 ustawy o samorządach, ponieważ decyzja została podjęta kolegialne w składzie wyznaczonym przez przewodniczącego Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna o, tyle, iż powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji. Sprawa nie została wyjaśniona zgodnie z wymogami art. 7 i art. 77 k.p.a. w przedmiocie przesłanek formalnych a mających istotne znaczenie do rozpoznania sprawy. Przede wszystkim organ odwoławczy nie ustalił, czy Wojewoda [...] był organem właściwym na dzień wydania decyzji w przedmiocie nadawania uprawnień budowlanych mając na uwadze art. 62 pkt 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach. Należy przede wszystkim ustalić, jaki był w tym czasie właściwy organ do merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku skarżącego odnośnie nadania uprawnień budowlanych w zakresie projektowania architektonicznego bez ograniczeń. Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy nie sposób ustalić, od jakiej daty kompetencje Wojewody [...] w zakresie nadawania uprawnień budowlanych przejęła Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna w [...] i w tym zakresie sąd administracyjny nie może zastępować organu administracyjnego, który powinien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz dokładnie wyjaśnić stan faktyczny. W sytuacji, gdy organ odwoławczy ustali, iż decyzję podjął organ niewłaściwy powinien na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji właściwy rzeczowo i uzasadnić motywy takiego rozstrzygnięcia jak wymaga tego art. 107 § 3 k.p.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy wyjaśni, w jaki sposób oraz na podstawie, jakich przepisów prawa realizowany jest przez niego wymóg przewidziany w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w tej kwestii "milczy", natomiast jedno zdanie przedstawione na ten temat w odpowiedzi na skargę nie może stanowić podstawy do rozpoznania zarzutu skargi w tym zakresie. Dlatego też mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1270/. Na podstawie art. 152 w/w ustawy zaskarżona decyzja nie ulega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku w niniejszej sprawie a na podstawie art. 153 przedstawiona ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy.