VII SA/Wa 91/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia (...) listopada 2012 r. znak (...) w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia (...) listopada 2012 r., znak (...) wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. utrzymującej w mocy decyzję Starosty C. z dnia (...) września 2012 r., znak (...) cofającą skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii C. Skarżący we wniosku podał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, gdyż zabrane uprawnienia są niezbędne skarżącemu do wykonywania pracy zarobkowej, co jest realnym zagrożeniem dla sytuacji ekonomicznej rodziny skarżącego, której jest głównym żywicielem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. W związku z powyższym warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest właściwe go uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskującego, iż w sprawie zachodzą dwie pozytywne przesłanki z art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/2004, niepubl.). W niniejszej sprawie skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadnił należycie swojego wniosku. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest -poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń- wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004r., sygn. akt FZ 496/2004). Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać jedynie powtórzenie treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Również ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku skarżącego, Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Skarżący nie przedstawił argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zakwestionowanej decyzji i nie wykazał, by wykonanie zaskarżonej decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami mogłoby spowodować powstanie po jego stronie szkody i to w rozmiarze znacznym. Jak wynika z zaskarżonej decyzji skarżącemu cofnięto uprawnienia kategorii C, czyli dające prawo do kierowania pojazdami o masie całkowitej przekraczającej 3,5 t z wyjątkiem autobusu, zespołem pojazdów złożonych z pojazdu o masie całkowitej przekraczającej 3,5 t oraz z przyczepy lekkiej, a także motorowerem i czterokołowcem lekkim. W swoim wniosku skarżący podniósł, że zabrane uprawnienia są mu niezbędne do wykonywania pracy zarobkowej jednakże nie wskazał na czym polega jego praca, jakie skutki spowoduje cofnięcie uprawnień. Ponadto skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów, które poświadczyłyby jego sytuację zawodową i rodzinną oraz z których wynikałoby że cofnięcie uprawnień prowadzi do realnego zagrożenia jego sytuacji ekonomicznej. W związku z powyższym należy stwierdzić, że wobec tak sformułowanego uzasadnienia wniosku w postaci tylko jednego zdania "zabrane mi uprawnienia są mi niezbędne do wykonywania pracy zarobkowej, co jest realnym zagrożeniem dla sytuacji ekonomicznej mojej rodziny, której jestem głównym żywicielem", a więc nie zawierającego żadnych faktów i nieudokumentowanego, brak jest podstaw do uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji prowadzi do realnego niebezpieczeństwa wyrządzenia poważnej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.