VII SA/Wa 911/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2010 r. sprawy ze skargi P.C. na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] marca 2010 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skargę oddala Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...], Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej [...], na podstawie art. 26 ust.1 pkt 1, art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r., Nr 12, poz. 68), w związku z uchybieniami naruszającymi przepisy przeciwpożarowe, opisanymi w protokole ustaleń z dokonanych dnia 15 grudnia 2009 r. czynności kontrolno-rozpoznawczych, nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej "N." w W. zapewnić właściwą szerokość użytkową spoczników klatki schodowej, wynoszącą co najmniej 1,5 m, poprzez odpowiednie wskazania projektanta w dokumentacji projektowej lub w sposób inny niż podany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo - rozwojowej albo rzeczoznawców budowlanego i do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że istniejąca szerokość (0,94 m) spoczników ewakuacyjnych klatki schodowej jest o ponad jedną trzecią mniejsza od parametru szerokości wymaganego przepisami techniczno-budowlanymi. Z tego względu organ uznał ww. budynek za zagrażający życiu ludzi. W takim przypadku na podstawie § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 80, poz. 563) zarządca budynku posiada obowiązek zastosowania rozwiązań zapewniających spełnienie wymagań bezpieczeństwa pożarowego w sposób określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), które na podstawie § 207 ust. 2 stosuje się również do użytkowanych budynków istniejących, gdy zagrażają one życiu. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł P. C. Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...],[...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm. – zwanej dalej k.p.a.), stwierdził niedopuszczalność odwołania złożonego przez P. C., właściciela lokalu nr [...] przy Al. N. w W. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że odwołanie P. C. zostało wniesione po terminie przeznaczonym na jego wniesienie przez podmiot nieuprawniony. W ocenie organu II instancji to Wspólnota Mieszkaniowa, na którą nałożono przedmiotowy obowiązek, jest stroną postępowania administracyjnego, a nie pojedynczy lokator, będący jej członkiem. Z tego też względu nałożony obowiązek dotyczy całego budynku, a nie wyłącznie pojedynczych, wyodrębnionych lokali mieszkalnych bądź innych. Powołując się na treść art. 17 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903, ze zm.) organ II instancji wskazał, że za zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej odpowiada wspólnota bez ograniczeń, a każdy właściciel w części odpowiadającej jego udziałowi w tej nieruchomości. Ponadto stosownie do art. 6 ww. ustawy wspólnota mieszkaniowa, którą tworzy ogół właścicieli lokali wchodzących w skład określonej nieruchomości może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Wynika więc z tego, że może brać udział w postępowaniu administracyjnym, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył P. C., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., poprzez nie rozpatrzenie wniosku skarżącego o dopuszczenie do udziału w postępowaniu i pominięcie, że jest współwłaścicielem części wspólnej ww. budynku oraz enigmatyczne wskazanie w uzasadnieniu postanowienia, że odwołanie wniósł podmiot nieuprawniony. W zakresie naruszenia norm prawa materialnego w skardze zarzucono organowi II instancji naruszenie: art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, poprzez nieuwzględnienie, że decyzja organu I instancji winna wskazywać szczegółowe czynności jakie ma podjąć strona, aby sprostać wymaganiom przepisów o bezpieczeństwie pożarowym; § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez brak ustaleń, czy stwierdzone uchybienia zagrażają życiu ludzi, wobec czego brak jest podstawy do nałożenia określonego zaskarżoną decyzją obowiązku. Ponadto w skardze zarzucono naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 6 i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez nieuwzględnienie zasady ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym właścicieli lokali w przedmiotowym budynku, którzy są właścicielami części wspólnych budynku, w tym klatki schodowej, których to przebudowy dotyczy decyzja organu I instancji, i nie uwzględnienie skarżącego jako strony postępowania. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z uwagi na wskazane kryteria prawidłowości zaskarżonego postanowienia stwierdzić należy, iż postanowienie to nie narusza prawa w sposób, który miałby wpływ na wynik sprawy, zatem skarga nie jest zasadna. Pierwszą rzeczą jaką bada organ, do którego wpływa odwołanie jest termin jego złożenia oraz czy strona wnosząca odwołanie posiada legitymację do jego wniesienia. Jeśli tak, wówczas rozpatruje je merytorycznie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o przepis art. 134 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Odwołanie może być niedopuszczalne zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak i podmiotowych. Przyczyny przedmiotowe mają miejsce wtedy, gdy: - brak przedmiotu zaskarżenia /nie wydano decyzji/; - odwołanie wniesione jest po terminie; - brak możliwości wniesienia środka odwoławczego; - zostały wyczerpane przysługujące środki odwoławcze. Przyczyną podmiotową jest zaś taka sytuacja, gdy: - odwołanie wnosi osoba nie będąca stroną /osoba niemająca do tego legitymacji, np. osoba trzecia (osoba fizyczna pełniąca funkcję kierowniczą w jednostce organizacyjnej wnosi odwołanie we własnym imieniu, mimo że decyzja została skierowana do tej jednostki organizacyjnej, a nie do osoby fizycznej nią kierującej – por. wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 14 września 1995 r., SA/Wr 2618/94 – LEX nr 26946), bądź osoba niemająca zdolności do czynności prawnych. W niniejszej sprawie taka sytuacja wystąpiła, bowiem odwołanie jest niedopuszczalne zarówno z przyczyny przedmiotowej, jak i podmiotowej. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Decyzja organu I instancji została prawidłowo doręczona Wspólnocie Mieszkaniowej w dniu 4 stycznia 2010 r. Termin do wniesienia odwołania od powyższej decyzji upłynął zatem w dniu 18 stycznia 2010 r., odwołanie zaś P. C. do organu wpłynęło 26 lutego 2010 r., a więc po upływie terminu do jego wniesienia. Równie istotną kwestią jest brak legitymacji P. C. do wniesienia tegoż odwołania. W budynku Al. N. w W. funkcjonuje Wspólnota Mieszkaniowa. Zgodnie zaś z art. 18 ust 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1994 r. o własności lokali /Dz.U. z 2000 r., nr 80, poz. 903 ze zm./ właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej. Art. 21 tej ustawy wskazuje, iż w przypadku dokonania wyboru zarządu, zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą, a poszczególnymi właścicielami lokali. Jak wynika z akt sprawy współwłaściciele lokali nieruchomości przy Al. N. w W. mocą uchwały podjętej dnia 4 grudnia 2007 r. nr 1/XII/2007 powierzyli zarząd nieruchomością wspólną W. D. W tak określonym stanie prawnym tylko Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej może skutecznie kwestionować decyzje wydane w postępowaniu administracyjnym, a także posiada uprawnienie do wniesienia skargi do sądu. P. C. ewidentnie nie jest stroną niniejszego postępowania administracyjnego. Organ prawidłowo ustalił krąg podmiotów postępowania, co skutkowało stwierdzeniem, że odwołanie wniesione przez P. C. jest niedopuszczalne. Z powyższych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w wyroku.