VII SA/Wa 914/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. i T. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego postanawia: oddalić wniosek S. i T. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...] W skardze z dnia 5 kwietnia 2010 r. skarżący S. i T. C. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...]. Powyższą decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...], nakładającą na B. i J. B. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego usytuowanego na działkach nr ew. [...], położonych w m. K. [...], gm. W., uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Motywując swój wniosek skarżący wskazali, że zaskarżona decyzja jest bezzasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył , co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. We wskazanym przepisie chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004). W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 22/04; z dnia 30 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 30/04; z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 871/04; z dnia 1 czerwca 2004 r., sygn. akt OZ 105/04; z dnia 20 lipca 2004 r., B. Dauter [w} B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). Rozpoznawany wniosek nie zasługuje w ocenie Sądu na uwzględnienie. Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazali bowiem, jakie negatywne bądź nieodwracalne skutki rodzi dla nich wykonanie tej decyzji. Przedmiotowy wniosek nie został w ogóle w tym zakresie uzasadniony, zatem nie mógł zostać uwzględniony. Jednocześnie wymaga zauważenia, iż argumentacja przedstawiona w skardze odnosi się bezpośrednio do podjętego przez organ rozstrzygnięcia, wskazuje jedynie okoliczności przemawiające za uwzględnieniem skargi. Sam fakt istnienia niekorzystnego dla skarżących rozstrzygnięcia, nie może zaś stanowić przesłanki uzasadniającej wniesienie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Na marginesie wskazać należy, iż również Sąd z urzędu nie dopatrzył się takich okoliczności, które powodowałby konieczność wstrzymania decyzji objętej wnioskiem. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.