VII SA/Wa 917/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jolanta Augustyniak – Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.G., Z.G. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2339/11 postanawia : I. odrzucić skargę T. G. i Z. G. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2339/11. II. zwrócić skarżącym z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 250 złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2339/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi T.G. i Z.G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] nr [...]. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu I instancji i na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane odmówił nałożenia na inwestora – J. K. jakichkolwiek nakazów bądź zakazów w ramach nadzoru budowlanego w sprawie budynku "biegalni dla koni" na działce o nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w W. W dniu 25 kwietnia 2013 r. (data stempla biura podawczego) skarżący wnieśli o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. wyrokiem oświadczając, że dopiero 29 stycznia 2013 r. mogli zapoznać się z projektami budowlanymi oraz zagospodarowania działki w czytelni Sądu, gdyż wcześniej organ odmawiał im wglądu twierdząc, że nie posiadają przymiotu strony. Dodali, że 27 lutego 2013 r. Wojewoda [...] decyzją nr [...] stwierdził nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] nr [...] z powodu braku oceny projektu zagospodarowania działki z planem miejscowym. W ocenie skarżących, organ błędnie przystąpił do legalizacji w trybie art. 48 Prawa budowlanego zamiast w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy w zw. z decyzją z dnia [...] nr [...], którą [...] WINB uchylił decyzję własną z dnia [...] oraz decyzję PINB [...] z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżących organ nadużył prawo i nie dopełnił obowiązku, pomimo związania decyzją z dnia [...] Skarżący wnieśli o zmianę wyroku w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2339/11. Pismem z dnia 16 maja 2013 r. wezwano wnioskodawców do podania ustawowych podstaw wznowienia postępowania oraz uprawdopodobnienia okoliczności potwierdzających zachowanie terminu do wniesieniu skargi – w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia oraz pouczono o treści art. 270-281 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. W dniu 27 maja 2013 r. do Sądu wpłynęły żądane wyjaśnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 280 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań Sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Na żądanie Sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia. Zaznaczyć należy, że samo sformułowanie ustawowej podstawy wznowienia postępowania nie oznacza, że skarga opiera się na takiej podstawie. W niniejszej sprawie skarżący jako podstawy wznowienia wskazali art.273 § 2 i art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Wskazać zatem trzeba, że zgodnie z art. 273 § 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W ocenie Sądu, podane przesłanki nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania sądowego. Przede wszystkim dotyczą one wadliwości postępowania administracyjnego, a nie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2339/11. Powoływane okoliczności, decyzje i wyroki nie dotyczą bezpośrednio przedmiotu sprawy objętej ww. wyrokiem, zatem nie mogą mieć wpływu na jej wynik. Wyjaśnić trzeba odnośnie wskazanej przesłanki z art. 273 § 2 p.p.s.a., że podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Środki dowodowe powstałe po wydaniu prawomocnego orzeczenia nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania (por. NSA z dnia 3 września 2004 r. OSK 446/04, ONSA WSA 2005, nr 1, poz. 13). Skarżący powinni więc wykazać, iż okoliczność faktyczna lub środek dowodowy, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy istniały już w czasie trwania poprzedniego postępowania i nie mogły być ujawnione z tego powodu, że nie były znane stronie. Nowe okoliczności faktyczne lub dowody muszą zatem bezpośrednio dotyczyć przedmiotu sprawy rozstrzygniętej prawomocnym orzeczeniem. Natomiast objęte kontrolą Sądu w sprawie VII SA/Wa 2339/11 decyzje wydano w przedmiocie odmowy nałożenia na inwestora – J. K. jakichkolwiek nakazów bądź zakazów w ramach nadzoru budowlanego w sprawie budynku "biegalni dla koni". Tak więc powoływana jako nowa okoliczność lub środek dowodowy decyzja z [...] nr [...], stwierdzająca nieważność decyzji z dnia [...] nr [...] udzielającej pozwolenia budowlanego "biegalni dla koni", nie dotyczyła przedmiotu sprawy rozstrzygniętej powyższym wyrokiem, a nadto nie istniała przed zakończeniem ww. sprawy. Podobnie przesłanka z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. nie mogła stanowić podstawy do wznowienia postępowania sądowego. Zgodnie z tym przepisem można bowiem żądać wznowienia postępowania, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Podnoszone okoliczności, że organy nie zastosowały się do art. 9 kpa. przez co skarżący zostali narażeni na szkodę, jak również nie udostępniły im wszystkich akt sprawy, oraz że właściciel działki zakazał im wstępu podczas oględzin nie są przesłankami z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. O pozbawieniu strony możliwości działania w rozumieniu tego przepisu można bowiem mówić tylko wtedy, gdy strona w ogóle nie miała możliwości działania i tylko w postępowaniu sądowym, a opisane zarzuty odnoszą się do postępowania administracyjnego. Reasumując Sąd stwierdził, że skarga nie opiera się na ustawowych podstawach do wznowienia postępowania sądowego (art. 271 – 273 p.p.s.a.). Jak już wyżej wyjaśniono, samo przytoczenie ustawowej podstawy wznowienia postępowania nie oznacza, że skarga opiera się na takiej podstawie. W związku z powyższym, skoro już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszone podstawy wznowienia postępowania sądowego nie zachodzą, to taką skargę, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., Sąd odrzucił. W przedmiocie zwrotu wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.