VII SA/Wa 918/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2013 r. sprawy ze skargi J. O. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej udzielającej pozwolenia na budowę sieci elektroenergetycznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego J. O. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygnatura akt VII SA/Wa 918/13 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...], - po rozpatrzeniu odwołania J. O. - utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. podjętej po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia [...] października 2012 r., odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę sieci energetycznej w miejscowości [...] gm. [...], dla [...] S.A., gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Starosta [...] po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A., decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę sieci energetycznej w miejscowości [...]. W dniu [...] maja 2012 r. do Starostwa [...] wpłynął wniosek J. O. jako właściciela działki nr [...], sąsiadującej z przedmiotową inwestycją, o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją, który jako podstawę prawną powołał art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. twierdząc, iż jako strona nie brał udziału w tym postępowaniu bez własnej winy. W wyniku rozpatrzenia ww. wniosku Starosta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., gdyż wnioskodawca nie jest stroną tej decyzji. J. O. złożył odwołanie do Wojewody [...], który decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jako, że wydane rozstrzygnięcie zostało podjęte w nieprawidłowej formie decyzji, zamiast przewidzianej obowiązującymi w dacie jej wydania przepisami formie postanowienia. Następnie Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją Starosty [...] gdyż cyt. "wnioskodawca nie jest stroną tej decyzji". J. O. zaskarżył ww. postanowienie Starosty [...] do Wojewody [...], który decyzją nr [...] z dnia [...] września 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji ze wskazaniem rozważenia możliwości wznowienia postępowania. Starosta [...] w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...], a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] Nr [...] o udzieleniu pozwolenia na budowę sieci energetycznej w miejscowości [...], dla [...] S.A., gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Nie zgadzając się z treścią rozstrzygnięcia J . O. złożył odwołanie. W trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego [...] S A Oddział [...] Rejon Energetyczny [...], pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. poinformował organ, że jest w trakcie negocjacji z firmą wykonującą przedmiotowe zadanie, w zakresie zmiany rozwiązania linii napowietrznej z przewodami gołymi na linię napowietrzną z przewodem pełnoizolowanym co stanowić będzie odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego. Zastosowane rozwiązanie spowoduje, że przewody linii SN zostaną zlokalizowane ok. 1,0 m od granicy działki sąsiedniej i spełnione zostaną wymagania normy N SEP-E-003 "Elektroenergetyczne linie napowietrzne. Projektowanie i budowa. Linie prądu przemiennego z przewodami pełnoizolowanymi oraz z przewodami niepełnoizolowanymi". Takie rozwiązanie wyeliminuje problem odległości linii od drzew rosnących na sąsiedniej działce. W związku z powyższym organ drugiej instancji pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. zawiadomił strony postępowania, iż mogą w terminie 14 dni ód daty doręczenia zawiadomienia zapoznać się z zebranym materiałem dowodowym i składać stosowne wyjaśnienia. Następnie w dniu [...] lutego 2O13 r. inwestor - [...] S.A. Oddział [...] Region Energetyczny [...] nawiązując do wcześniejszej korespondencji dołączył nowe dokumenty do przedmiotowej sprawy, zaś organ odwoławczy pismem z dnia [...] lutego 2013 r. ponownie zawiadomił strony postępowania, iż mogą w terminie 7 dni od daty doręczenia zawiadomienia zapoznać się z zebranym materiałem dowodowym i składać stosowne wyjaśnienia. Organ odwoławczy po zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym wskazał na nadzwyczajny charakter postępowania wznowieniowego i podkreślił, że mimo jego samodzielności i odrębności procesowej występuje ścisły związek między tym postępowaniem, a wcześniejszym postępowaniem zwykłym, zakończonym decyzją ostateczną. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej, oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.). Cytując treść art. 151 § 1 k.p.a. - organ administracji publicznej wskazał, że w przypadku rozpatrywanej sprawy, Starosta [...] odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę sieci elektroenergetycznej na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...] — obręb [...] w miejscowości [...], dla [...] S.A., gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Na podstawie materiału dowodowego organ drugiej instancji stwierdził, iż projektowana sieć elektroenergetyczna na odcinku 31 m pomiędzy słupową stacją trafo 15/0,4kV a słupem oznaczonym na projekcie zagospodarowania terenu [...], zaprojektowana na działce nr [...] wzdłuż granicy działki skarżącego, nr [...], na której rosną drzewa, została usytuowana w odległości niezgodnej z normą PN-E-05100-1:1998 (Elektroenergetyczne linie napowietrzne. Projektowanie i budowa. Linie prądu przemiennego z przewodami roboczymi gołymi). J. O. w prowadzonym postępowaniu wielokrotnie poruszał sprawę wysokich drzew rosnących na jego działce, które przy lekkim wietrze uderzają o wybudowaną linię energetyczną. Jednak ta istotna okoliczność w przedmiotowym postępowaniu nie została w sposób prawidłowy oceniona przez organ pierwszej instancji. Organ wyjaśnił, że przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia jest oprócz ustalenia, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja, było dotknięte jedną z wadliwości wyliczonych w art. 145 i art. 145a i b k.p.a. - również przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Prowadząc postępowanie wznowione organ nie jest związany ustaleniami stanu faktycznego i prawnego dokonanymi w postępowaniu, w którym zapadła decyzja ostateczna. Postępowanie to powinno toczyć się według przepisów o postępowaniu przed organem pierwszej instancji, a w orzecznictwie przyjmuje się ponadto, że stosować należy przepisy prawa materialnego, które obowiązują w dniu orzekania. W związku z powyższym, organ administracji architektoniczno-budowlanej jest władny wezwać stronę do uzupełniania braków formalnych, składania wyjaśnień, itd., w graniach przepisów prawa materialnego. W ocenie organu nie ma przeszkód, aby inwestor doprowadził projekt budowlany do stanu zgodnego z przepisami prawa. Oparcie się na dotychczasowym projekcie mogłoby doprowadzić w rezultacie do konieczności wydania decyzji uchylającej pozwolenie na budowę i odmawiającej jej wydania oraz zatwierdzenia projektu budowlanego. Organ podkreślił, że zmiana linii napowietrznej z przewodami gołymi na linię napowietrzną z przewodem pełnoizolowanym spowoduje, że przewód linii SN zostanie zlokalizowany ok. 1.0 m od granicy działki sąsiedniej i spełnione zostaną wymagania normy N SEP-E -003 (przewidujące odl. 0.5m od pni i konarów drzew), co wyeliminuje problem odległości linii od drzew rosnących na sąsiedniej działce. W prowadzonym w przedmiotowej sprawie postępowaniu odwoławczym wadliwość pozwolenia opartego na pierwotnie opracowanym projekcie budowlanym przewidującym zastosowanie przewodów gołych, a następnie wprowadzenie nieistotnych odstępstw od projektu budowlanego polegających na zastosowaniu przewodów pełnoizolowanych została naprawiona. Powyższe sprawia więc, że nie jest zasadnym wydanie rozstrzygnięcia o uchyleniu zaskarżonej decyzji i orzeczeniu o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowej linii elektroenergetycznej. Rozstrzygnięcie takie jest dopuszczalne ponieważ wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Powyższe zgodne jest z art. 146 § 2 k.p.a. w związku z art. 151 § 2 k.p.a., w myśl którego nie uchyla się decyzji jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniu organ wyjaśnił, iż w obecnej sytuacji obszar oddziaływania przedmiotowej linii elektroenergetycznej nie przekracza poza granicę działki inwestora, inwestycja nie stwarza żadnego zagrożenia, w związku z czym J. O. może użytkować działkę o nr [...] sąsiadującą z przedmiotową inwestycją w miejscowości [...] bez ograniczeń wynikających z faktu jej istnienia, zgodnie z przeznaczeniem ustalonym w planie zagospodarowania przestrzennego, zachowując obowiązujące przepisy prawa. J. O. złożył skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W jej uzasadnieniu skarżący wskazał, że budowa przedmiotowej linii SN 15 kV oraz stacji transformatorowej słupowej na działce nr [...] została zrealizowana w związku z budową osiedla domów jednorodzinnych, w sposób niezgodny z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Podkreślił, że organy administracji nie odniosły się do zarzutu dotyczącego stacji transformatorowej słupowej, w szczególności nie udzielono mu odpowiedzi na pytanie, dlaczego ta stacja zlokalizowana została w odległości aż 31 m od linii SN 15 kV, przez co zostały zwiększone uciążliwości na jego nieruchomość, przez którą przebiegają 2 linie SN. Podkreślił, że działka o nr [...], której jest właścicielem znajduje się, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, w obszarze oddziaływania tej linii. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym dla wsi [...] przez Radę Gminy [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. działka nr [...] przeznaczona jest pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne (MN) oraz usługi komercyjne (UC), w związku z tym nie ulega wątpliwości, że na działce tej w niedługim czasie powstaną budynki. Zgodnie z § 55.1. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych nie będzie dopuszczalne sytuowanie stanowisk pracy, składowisk wyrobów i materiałów lub maszyn i urządzeń budowlanych bezpośrednio pod napowietrznymi liniami elektromagnetycznymi lub w odległości liczonej w poziomie od skrajnych przewodów mniejszej niż 5 metrów dla linii o napięciu znamionowym powyżej 1 kV, lecz nieprzekraczającym 15 kV oraz 10 metrów dla linii o napięciu znamionowym powyżej 15 kV. Mając na uwadze fakt, że działka ma szerokość 17,40 m jak również gabaryty maszyn i urządzeń wykorzystywanych przy budowie (spychacze, żurawie, ciężarówki, itp.) może się okazać, że budowa jakiegokolwiek obiektu przy spełnieniu ww. warunków będzie niemożliwa. Zgodnie § 15 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego minimalna szerokość działki budowlanej wynosi 14 m. W niedalekiej przyszłości skarżący planuje podział działki nr [...] w taki sposób, aby wydzielić działki o powierzchni 600 - 900 m2 i szerokości 14 m tak, aby możliwa była budowa budynku mieszkalnego w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki. Zabudowę taką dopuszcza ww. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz § 12 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z pkt. 16. 3. 3 Polskiej Normy PN-E-05100-1:2000 "Elektroenergetyczne linie napowietrzne — Projektowanie i budowa - Linie prądu przemiennego z przewodami roboczymi gołymi" minimalna odległość linii o napięciu wyższym od 1 kV od budynków powinna wynosić ponad 2,8 metra co sprawiało, że lokalizacja budynku w odległości 1,5 metra od granicy działki byłaby niemożliwa. Wojewoda [...] w skarżonej decyzji nie dokonał rozstrzygnięcia w kwestii odległości budynku mieszkalnego od linii pełno izolowanej, którą zainstalowano. Organy obu instancji w skarżonych decyzjach nie dokonały analizy regulacji prawnych oraz norm specjalistycznych pod kątem możliwości zabudowy działki, której skarżący jest właścicielem, w pobliżu stacji transformatorowej słupowej. W jego ocenie ze względu występujące oddziaływanie pola magnetycznego oraz zagrożenie pożarowe lokalizacja budynku mieszkalnego w odległości mniejszej niż 5 metrów od przedmiotowej stacji transformatorowej słupowej będzie niemożliwa. Ponadto sam fakt istnienia stacji transformatorowej słupowej na terenie, na którym stale przebywają ludzie jest kwestią, która powinna być dokładnie przeanalizowana pod kątem zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi. Na terenach zabudowy mieszkaniowej stosowane są zazwyczaj stacje transformatorowe zlokalizowane w budynkach. Kolejną kwestią, z którą skarżący się nie zgadza to zgodność przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym dla wsi [...], zgodnie z którym przedmiotowy teren przeznaczony jest pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne (MN) oraz usługi komercyjne (UC). Wprawdzie organ pierwszej instancji powołuje się na § 12 uchwały jednakże, w ocenie skarżącego, przedmiotowej inwestycji nie można zaliczyć ani do modernizacji ani do przebudowy lub adaptacji do nowego układu zasilania. Zdaniem skarżącego nieprawidłowe są również twierdzenia organu jakoby zmiana przewodów na pełnoizolacyjne spowodowała usunięcie wadliwości decyzji. Linie prądu przemiennego z przewodami pełnoizolowanymi lokalizowane w pobliżu drzew należy projektować z uwzględnieniem wymagań normy PN-E-05100-1:1998, która stanowi, że minimalna odległość linii o napięciu wyższym niż 1 kV od drzew wynosić powinna 2,6 m. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. udzielającej pozwolenia na budowę linii średniego napięcia oraz stacji transformatorowej słupowej. W skardze zawarty został również wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego w wysokości 200 zł (wpis od skargi). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji jednakże nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są słuszne, a nadto również z innych przyczyn niż w niej wskazane. Należy przy tym przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani wskazaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja została wydana w ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 145 i nast. k.p.a., regulującego nadzwyczajne postępowanie administracyjne służące weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych przez pryzmat przesłanek wznowieniowych określonych w art. 145 § 1 i 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte co najmniej jedną z kwalifikowanych wadliwości procesowych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 i 145a i b § 1 k.p.a.. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania może zostać wszczęte z urzędu lub na wniosek strony z tym, że jeśli chodzi o przyczynę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Złożenie wniosku wszczyna postępowanie wstępne, które powinno zakończyć się załatwieniem sprawy rozstrzygnięciem przewidzianym w art. 149 k.p.a. A zatem obowiązkiem organu, do którego wpływa wniosek o wznowienie postępowania jest w pierwszej kolejności – w ramach badania czy spełnia on warunki formalne – ocena czy podmiot żądający wznowienia powołuje się na przesłanki określone w art. 145 § 1 i 145a lub b k.p.a. oraz czy wniosek został złożony w terminie określonym w art. 148 k.p.a. W przypadku uznania, że spełnione zostały ww. przesłanki wydaje postanowienie określone w art. 149 § 2 k.p.a. (o wznowieniu postępowania administracyjnego). Jeżeli w wyniku wstępnego badania wniosku stwierdzi, że wznowienie jest niemożliwe z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych – winien wydać postanowienie, którym odmówi wznowienia postępowania – na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Prawidłowo wskazał organ w niniejszej sprawie, że wniosek skarżącego o wznowienie postępowania został złożony w terminie określonym w art. 148 k.p.a. co obligowało Starostę do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. J. O. jako przesłankę do wznowienia postępowania podał art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazując, że nie brał udziału bez własnej winy w postępowaniu zakończonym decyzją udzielającą pozwolenia na budowę. A zatem obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek jest w pierwszej kolejności, po wznowieniu postępowania, ustalenie, czy wnioskodawcy przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją, a jeśli tak, to czy został pozbawiony możliwości udziału w tym postępowaniu. Rację ma skarżący, że przymiot strony w niniejszej sprawie winien być ustalony w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią tego przepisu stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jednocześnie ustawodawca w art. 3 pkt 20 zdefiniował pojęcie obszaru oddziaływania obiektu wskazując, że przez obszar ten należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obszarem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje na brak konsekwencji organu w podejmowanych czynnościach, a w następstwie tego również w dokonywanych ocenach. I tak pierwsza cześć uzasadnienia wskazuje, mimo braku jednoznacznego stwierdzenia w tym zakresie, że organ uznał J. O. za stronę postępowania. Za powyższym przemawia fakt, że organ prowadził postępowanie mające na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem w zakresie zmiany kabli "gołych" na kable pełnoizolowane. Konieczność takiej zmiany w projekcie związana była z bliską odległością przedmiotowej inwestycji w omawianym zakresie od nieruchomości stanowiącej własność skarżącego, na której znajdowały się drzewa, które kolidowały z linią napowietrzną. Skoro organ uznał, że istnieje konieczność takich zmian (jako nieistotnych zmian w projekcie) to należało przyjąć, że przyznał J. O. prawa strony w niniejszym postępowaniu. W przeciwnym razie działania organu w tym zakresie nie byłyby w żaden sposób uzasadnione. W tym stanie rzeczy zupełnie niezrozumiałym i nie znajdującym oparcia w przepisach prawa, zwłaszcza przyjętej przez organ podstawie rozstrzygnięcia jest twierdzenie Wojewody [...], że "w obecnej sytuacji obszar oddziaływania przedmiotowej linii elektroenergetycznej nie wykracza poza granice działki inwestora, inwestycja nie stwarza żadnego zagrożenia, w związku z czym J. O. może użytkować działkę nr [...] sąsiadującą z przedmiotową inwestycją (...)". Tego rodzaju stwierdzenie sugeruje wszak, że działka nr [...] nie pozostaje w obszarze oddziaływania inwestycji, a to z kolei, przy przyjęciu, że skarżący jest jej właścicielem (o czym niżej), musiałoby prowadzić do stwierdzenia, że J. O. taki przymiot nie przysługuje. W świetle powyższych ustaleń Sąd ocenił, że nieruchomość, której właścicielem jest skarżący znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji co uzasadnia twierdzenie, że posiada on prawo żądania wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Poza sporem pozostaje, że J. O. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., którą udzielono pozwolenia na budowę. Natomiast powyższej oceny nie może uzasadniać twierdzenie skarżącego, że skoro w planie zagospodarowania przestrzennego jego nieruchomość – działka o nr [...] położona jest na terenie, który umożliwia mu taki podział nieruchomości, w wyniku którego powstaną działki o szerokości ok. 14 m co, gdyby nie inwestycja objęta kwestionowanych pozwoleniem na budowę, pozwoliłoby mu na realizację obiektów budowlanych zlokalizowanych przy granicy z działką inwestycyjną. Badanie interesu prawnego podmiotu żądającego od organu dokonania określonych czynności, tak samo jak i badanie obszaru oddziaływania obiektu odbywać się winno w odniesieniu do stanu faktycznego obowiązującego w dacie wydawania decyzji, nie zaś w stosunku do działań przyszłych i niepewnych. Powyższe nie pozostaje w sprzeczności z dokonaną przez Sąd oceną, albowiem skoro działka skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji (choćby ze względu na rosnące wysokie drzewa, które kolidują z przebiegiem inwestycji), to skarżący niewątpliwie posiada przymiot strony. Spór w niniejszej sprawie w głównej mierze sprowadza się do oceny, czy ww. decyzja Starosty [...] jest zgodna z przepisami prawa, bo tylko takie ustalenie uprawnia organ do stwierdzenia, że "w wyniku uchylenia zostałaby wydana decyzja tej samej treści" (za wyjątkiem naruszenia przepisu przez organ art. 10 k.p.a. prowadzącego do wznowienia postępowania). W ocenie organu brak jest podstaw do uchylenia tej decyzji, gdyż mimo zaistnienia przesłanki wznowieniowej decyzja nie narusza prawa. Takie twierdzenie – w ocenie Sądu - jest co najmniej przedwczesne, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i obowiązku należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy określonych w art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje, iż organ administracji nie dokonał żadnej analizy projektu zagospodarowania działki, w szczególności nie wyjaśnił, czy projekt ten sporządzony został na aktualnej mapie do celów projektowych. Organ odnosi bowiem swoje ustalenia do działki nr [...] przypisując jej własność skarżącemu. Tymczasem pozostaje poza sporem, że skarżący jest właścicielem działki nr [...], która wprawdzie również – według wskazań na mapie - bezpośrednio graniczy z terenem inwestycyjnym, jednakże jedynie na krótkim odcinku. Co więcej – jak wynika z wyjaśnień skarżącego złożonych na rozprawie dnia [...] października 2013 r., nie kwestionuje on przebiegu inwestycji na całej długości, a jedynie ten fragment, który został oznaczony nr "[...]" (przy granicy z działka nr [...] – wg mapy). Jednocześnie skarżący podał, że granica działki nr [...] ma inny przebieg niż wskazany na mapie, która stanowiła podstawę do sporządzenia projektu zagospodarowania działki tzn. granica ta biegnie jako przedłużenie linii granicznej między działką nr [...] i [...] (wg zapisów na mapie). Takie granice tej działki zostały również wrysowane na mapie dołączonej do wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uszło uwadze organu, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego organ architektoniczno – budowlany przed wydaniem decyzji ma obowiązek sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami. Do przepisów tych należy także zaliczyć rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133), obowiązującego w dacie wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Rację ma również skarżący co do tego, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasad określonych w art. 8 i 9 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Nie może wszak ujść uwadze, że jednym z zarzutów skarżącego jest niezgodność przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie odnosi się do ww. kwestii. Wprawdzie organ pierwszej instancji ocenił, że inwestycja jest zgodna z postanowieniami § 12 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże twierdzenia te nie zostały w żaden sposób uzasadnione. Nie przesądzając trafności zarzutu skarżącego w omawianym zakresie należy wskazać, że § 12 przedmiotowej uchwały odwołuje się do rysunku planu oraz konkretnych symboli. Brak szczegółowych rozważań organu w tym zakresie, w połączeniu z brakiem rysunku planu uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny co do prawidłowości ustaleń organu w tej części. Dodatkowo nie może ujść uwadze, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Podana przez organ podstawa prawna rozstrzygnięcia: art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 149 § 2, 145 § 1 pkt 4 i 146 § 2 k.p.a. wskazuje, iż organ uznał, że decyzja, której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania została wydana z naruszeniem prawa jednakże odmówił jej uchylenia, albowiem w wyniku wznowienia mogłaby zapaść decyzja tej samej treści. Raz jeszcze należy przypomnieć, że organ administracji jest zobligowany do wydania decyzji takiej treści, jeśli ustali, że doszło do naruszenia przepisów prawa – np. art. 10 § 1 k.p.a. jednakże ta wadliwość pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. W sytuacji wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ uprawniony jest do wydania takiej treści decyzji gdy uzna, że decyzja nie jest dotknięta żadną wadą poza pominięciem strony w postępowaniu. W przeciwnym razie, jeśli stwierdzi, że wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony, a w konsekwencji również nie został naruszony art. 10 § 1 k.p.a., wydaje decyzję odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Analiza decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w sposób jednoznaczny wskazuje, że w ocenie tego organu nieruchomość skarżącego nie pozostaje w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Powyższe, jak zostało wyżej wskazane, uzasadniałoby wydanie decyzji w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. nie zaś uznania, że odmawia się wznowienia postępowania albowiem w wyniku wznowienia zapadłaby decyzja tej samej treści. Tym samym Sąd uznał, że treść rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji oraz jego uzasadnienie są wzajemnie sprzeczne, a to dodatkowo uzasadnia konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania a to: art. 7, 77 § 1 107 § 3 w zw. z art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji architektoniczno – budowlanej dokona sprawdzeń, o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym także co do zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W pierwszej kolejności obowiązkiem organu będzie natomiast ustalenie czy projekt zagospodarowania działki został sporządzony na aktualnej mapie, a w konsekwencji czy prawidłowo naniesiono na niej granice działek. Dopiero takie ustalenia pozwolą w sposób jednoznaczny ocenić czy projekt budowlany odpowiada przepisom prawa. Z tych też przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 i art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.