VII SA/Wa 919/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2016 r. sprawy ze skargi A. Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania A. Ż., od decyzji Starosty [...] Nr [...], z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...], odmawiającej uchylenia decyzji Starosty [...] Nr [...], z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku handlowo - usługowego (11 szt. wyodrębnionych, niezależnych powierzchni handlowo - usługowych) pow. zabudowy - 6136,30 m2, pow. użytkowa - 5934,53 m2, kubatura – 35 245,80 m3, wraz z infrastrukturą techniczną, drogami i parkingiem na 215 miejsc postojowych i połączeniem projektowanej drogi wewnętrznej z istniejącą drogą na terenie działki nr ew. [...] w miejscowości [...], ul. [...], na terenie działek o nr ew. [...],[...],[...],[...] w obrębie [...] - kategoria obiektu XVII wydanej dla inwestora: "[...]" Sp. z o.o. ul. [...],[...] - utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Starosta [...] w związku z wnioskiem A. Ż. z dnia [...] marca 2014 r., postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną w celu przeprowadzenia postępowania, co do przyczyn wznowienia. Następnie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. odmówił uchylenia ww. własnej decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołanie A. Ż., decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. uchylił ww. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Starosta [...], ponownie zbadał przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania, a po przeprowadzeniu postępowania dowodowego decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r., ponownie odmówił uchylenia własnej ww. decyzji ostatecznej. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i ponownie przekazał sprawę do rozpatrzenia organowi I instancji. Starosta [...], wypełniając wskazania organu drugiej instancji, pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. zawiadomił strony o podjęciu przedmiotowego postępowania, możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz możliwości wniesienia uwag i wniosków. Następnie ponownie zbadał przedmiotowy wniosek A. Ż. z dnia [...] marca 2014 r., a decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. W tych warunkach zapadła zaskarżona decyzja, którą organ rozpoznał odwołanie A. Ż. zarzucające zaskarżonej decyzji cyt.: 1. naruszenie przepisów postępowania tj.: a) art. 138 § 2 k.p.a. . w związku z art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ I instancji do wskazań Wojewody [...] zawartych w decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] znak: [...], jakie okoliczności organ I instancji winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy; b) art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie skutkujące odmową uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...], w sytuacji gdy w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka przewidziana w art. 145 § pkt 4 k.p.a. tzn. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuznaniu za stronę w postępowaniu w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę A. Ż., co uniemożliwiło czynny udział w niniejszym postępowaniu administracyjnym. W odwołaniu wniesiono cyt. "o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r., a także o uchylenie decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r.". Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że odwołanie zostało wniesione w terminie. Decyzję organu pierwszej instancji doręczono A. Ż. w dniu [...] stycznia 2015 r., a jej odwołanie wpłynęło do Starostwa Powiatowego w [...][...] lutego 2015r. tj. 14-go dnia, licząc od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji. Następnie organ omówił specyfikę nadzwyczajnego postepowania wznowieniowego, które jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Wskazał, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez A. Ż. w dniu [...] marca 2014 r. z zachowaniem miesięcznego terminu liczonego od dnia, w którym wnioskodawczym dowiedziała się o przedmiotowej inwestycji. Tym samym Starosta [...] zasadnie postanowieniem Nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie, zakończonej decyzją ostateczną Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Po kolejnym podjęciu w dniu [...] grudnia 2014 r., postępowania w powyższej sprawie, organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy, a następnie ponownie dokonał merytorycznej oceny zgromadzonych w sprawie dokumentów oraz zweryfikował twierdzenia wnoszącej podanie ustalając, że A. Ż. - właścicielka działki nr ew. [...], Obręb Nr [...],[...], stanowiącej grunty rolne, nie jest stroną przedmiotowego postępowania. Organ ten w uzasadnieniu decyzji objętej odwołaniem stwierdził, że na terenie działki wnioskodawcy o nr ew. [...] występuje sytuacja prawna braku miejscowego planu zagospodarowania, działka ta posiada dostęp do drogi ul. [...], a zatem analizę możliwości jej zagospodarowania można przeprowadzić w odniesieniu jedynie do obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Budynek handlowo - usługowy został zaprojektowany z zachowaniem warunków i norm zawartych w ww. rozporządzeniu, co gwarantuje, że nie może być powodem ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiedniej nr ew. [...] nawet w przypadku, gdy właściciel tej nieruchomości nie ma jeszcze sprecyzowanych planów inwestycyjnych. Ponadto, organ pierwszej instancji odniósł się do zarzutu skarżącej dot. nieprawidłowości w opracowaniu sposobu połączenia zagospodarowywanego terenu z drogą - ulicą [...] wyjaśniając, że cyt. "wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku handlowo - usługowego nie obejmował budowy nowego zjazdu z ul. [...], sposób połączenia zagospodarowywanego terenu z drogą - ul. [...] pozostawał na warunkach dotychczasowych, istniejącym zjazdem". Wojewoda [...] podniósł, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, zarówno w sprawie o pozwolenie na budowę prowadzone w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych, krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. Prawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania jest jednym z podstawowych obowiązków organu prowadzącego postępowanie administracyjne w tym organu drugiej instancji (art. 15 k.p.a.). Zdaniem organu odwoławczego, A. Ż. - właścicielka działki nr ew. [...] nie jest stroną w postępowaniu dot. pozwolenia na budowę ww. Inwestycji. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] listopada 1999 r., w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] - teren przeznaczony pod przedmiotową inwestycję oznaczony jest symbolem [...]. Obejmuje on działki: [...],[...],[...],[...], które zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...], zostały utworzone przez podział działek [...] i [...], dokonany w następujący sposób: - działka nr [...] na działki [...] i [...] - działka nr [...] na działki [...] i [...]. Jest to teren nieuciążliwej zabudowy produkcyjnej i usługowej. Realizacja zagospodarowania musi uwzględnić urządzenie ogólnodostępnej drogi lokalnej jako przedłużenia ul. [...] o szerokości w liniach rozgraniczających 12 m. Warunek ten, w odniesieniu do planowanej inwestycji został spełniony. Na planie zagospodarowania terenu objętego przedmiotową inwestycją znajduje się droga lokalna o wymaganych parametrach, która nie przebiega przez działkę A. Ż. We wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] marca 2014 r. A. Ż., w którym żąda uznania jej za stronę przedmiotowego pozwolenia na budowę, jako powód żądania podała: fakt, że brała udział we wszystkich dotychczasowych postępowaniach dot. przedsięwzięć na działkach [...] i [...]; w tym: cyt. "urządzenia drogi lokalnej jako przedłużenie ulicy [...] o szerokości w liniach rozgraniczających 12 m". Ponadto uważa, że obsługa komunikacyjna obszaru cyt. "pokazuje inną i kolidującą z obowiązującym planem koncepcję obsługi komunikacyjnej planowanego centrum handlowego. Droga publiczna wspomniana w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego została wytyczona w projekcie zagospodarowania sąsiednich działek, w tym (...) działki [...]. Plan ten jest w ostatniej fazie po wyłożeniu do publicznego wglądu i czeka od dawna na zatwierdzenie przez Radę Miejską w [...]". Wojewoda [...] podniósł, że ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...], w sprawie projektowanej drogi na działkach nr ew. [...] i [...], stanowiących przedłużenie ul. [...] wynika, że Urząd Miejski w [...] w najbliższych latach nie przewiduje inwestycji związanych z jej budową. Natomiast w piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r. Urząd Miejski w [...] poinformował, że działka nr ew. [...] położona w obrębie [...] leży na terenie, na którym występuje sytuacja prawna braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ww. działka ma dostęp do nieruchomości o numerze ewidencyjnym [...]. która zgodnie z Postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. o zasiedzenie tej nieruchomości stanowi drogę i jest częścią ulicy [...]. Zdaniem organu drugiej instancji, wnioskodawczym swój pogląd uznania jej za stronę przedmiotowego postępowania mylnie łączy ze sprawą kompleksowej rozbudowy ulicy [...], która nie jest przedmiotem miejscowego planu obowiązującego dla rozpatrywanej sprawy i prawa strony wywodzi z projektu wyłożonego planu, który swym zakresem obejmuje m.in. kompleksową rozbudowę ulicy [...]. Przedmiotowa inwestycja jest realizowana w oparciu o aktualnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który obejmuje swym zasięgiem działki inwestycyjne ale nie obejmuje działki A. Ż. Analiza projektu budowlanego wykazała, że inwestycja objęta przedmiotowym pozwoleniem na budowę nie ma związku z budową drogi ani też zaanektowaniem części działki A. Ż. na ten cel. Projekt planu zagospodarowania przestrzennego, na który się powołuje wnioskodawczym nie jest prawem miejscowym. Jedynie uchwalony i opublikowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego posiada rangę prawa miejscowego, którego zapisy mogłyby być podstawą interesu prawnego wnioskodawcy. Odnosząc się do tezy wnioskującej o wznowienie postępowania cyt. "obsługa komunikacyjna centrum kolejnym zjazdem na ulicę [...] jest rażącym naruszeniem zapisów obowiązującego planu i stawia pod znakiem zapytania sens przedłużenia ulicy [...]", organ wskazał, że rozważania te dotyczą przyszłego planu, o którym mowa wyżej, nie mogą być przedmiotem tego postępowania i nie stanowią podstawy do uznania A. Ż. za stronę. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia: (pkt 5) nie ma konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy (ooś), (pkt 6) planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do inwestycji, dla których jest możliwe utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania, na podstawie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony Środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.). Oznacza to, że planowana inwestycja także z tego punktu widzenia nie będzie negatywnie oddziaływać na działkę skarżącej, więc działka nr ew. [...] nie znajduje się w strefie oddziaływania planowanej inwestycji. Fakt, że skarżąca brała udział we wszystkich dotychczasowych postępowaniach dot. przedsięwzięć na działkach [...] i [...], w przypadku zachowania warunków technicznych określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie, nie oznacza, że winna być uznana za stronę przedmiotowego postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła A. Ż. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów: 1) prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm.), poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuznaniu za stronę w postępowaniu w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę A. Ż., co uniemożliwiło czynny udział w niniejszym postępowaniu administracyjnym; 2) przepisów postępowania tj.: a) art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez nieprawidłowe zastosowanie skutkujące odmową uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...], w sytuacji gdy w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka przewidziana w art. 145 § pkt 4 k.p.a., tzn. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; b) art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a., z uwagi, iż organ nie przeprowadził w całości postępowania dowodowego, nie odniósł się w całości do argumentacji przedstawionej przez stronę w piśmie z dnia [...] marca 2014 r., jak również z dnia [...] marca 2014 r., a poczynione przez organ drugiej instancji ustalenia faktyczne nie znajdują odzwierciedlenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji; Skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2015 r., a także o uchylenie decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę 2) o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W obszernym uzasadnieniu skargi wskazano w szczególności, że zawsze właściciele sąsiednich nieruchomości (oraz pozostałe osoby spełniające podmiotową przesłankę z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane powinni mieć możliwość obrony swoich praw. Prawo własności jest fundamentalnym prawem chronionym przez Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej i organ administracji w żadnym wypadku nie może - stosując zawężającą wykładnię art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, dążyć do ograniczania kręgu stron postępowania administracyjnego. Przymiot strony w prawie budowlanym nie jest zależny od tego, czy oddziaływanie zamierzonej inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz z samego faktu oddziaływania na przestrzeń objętą prawem do nieruchomości sąsiednich. Obszar oddziaływania obiektu nie może być zatem utożsamiany tylko i wyłącznie z brakiem zachowania przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi czy z zakresu ochrony środowiska. Obiekt budowlany może bowiem wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z przepisami techniczno-budowlanymi i co za tym idzie, że nie można będzie uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 332/2012, Lex Polonica nr 7515079, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).Ocena czy zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. musi być poprzedzone dokładną analizą, pozwalającą na faktyczne określenie obszaru oddziaływania obiektu, przy uwzględnieniu wszystkich aspektów rozpoczętego procesu budowlanego, w tym z poszanowaniem prawa własności. Skarżąca podniosła, że część jej działki o nr ewidencyjnym [...], graniczy z działką "[...]" Sp. z o.o. objętą miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] listopada 1999 r. zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...]. Wymieniona w tym planie ogólnodostępna droga lokalna, według wielu późniejszych dokumentów gminnych dotyczących budowanych mediów do działki "[...]" Sp. z o.o., ma wskazaną jednoznaczną lokalizację, np. przy budowie wodociągu w 2003 r. Według tegoż wskazania na działce "[...]" Sp. z o.o. została wyznaczona w projekcie zagospodarowania terenu i w efekcie wybudowana droga, której parametry i linia rozgraniczająca mają bezpośredni wpływ na sposób zagospodarowania części działki skarżącej. Przebieg linii rozgraniczającej wychodzącej poza obszar wyznaczony planem przestrzennym będzie miał bezpośredni wpływ na wyznaczenie linii zabudowy tej działki, co ze względu na jej kształt i szerokość ma kardynalne znaczenie. Zdaniem skarżącej powyższa argumentacja jednoznacznie wskazuje na istnienie interesu prawnego oraz jej przymiot strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydanego pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] nie wyjaśnił ponad wszelką wątpliwość wszystkich okoliczności, które przemawiałyby za wyłączeniem działki skarżącej z obszaru oddziaływania obiektu, którego budowa realizowana jest w oparciu o przedmiotową ostateczną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest wyjaśnienia, w jaki sposób doszło do uzgodnienia kolidujących z planem zagospodarowania przestrzennego rozwiązań w zakresie obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji oraz czy uzgodnienia dokonano z właściwym podmiotem. Skarżąca podkreśliła, że przyszła rozbudowa ul. [...] nie jest przedmiotem tego postępowania, ale blokowanie od 5 lat przez Urząd Miejski w [...] zatwierdzenia przez Radę Miejską gotowego do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego nie leży w interesie publicznym i sprzyja inwestorowi w korzystnej dla niego interpretacji zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Oceniając w świetle uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że w sprawie nie doszło do wyczerpującego zbadania jej okoliczności, skarżąca zarzuciła także naruszenie zasad postępowania administracyjnego wynikających z art. 7, 11, 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Nie zaistniała żadna ze wskazanych powyżej przesłanek uzasadniających uwzględnienie żądań skargi. W niniejszym postępowaniu Sąd kontrolował decyzję Wojewody [...], którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą, po wznowieniu postepowania na wniosek skarżącej, uchylenia decyzji ostatecznej przedmiocie pozwolenia na budowę. W myśl art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie wówczas gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 następuje tylko na żądanie strony. Podanie o wznowienie postępowania (art. 148 § 1) wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W przypadku oparcia wniosku o wznowienie postępowania na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., we wstępnej fazie postępowania regulującej stwierdzenie dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną organ bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przesłanek z art. 145, czy w świetle twierdzeń w nim zawartych został on złożony przez podmiot uznający się za stronę postępowania i czy został zachowany termin z art. 148 k.p.a. Tylko, gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, że wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W przeciwnym wypadku, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, musi wznowić postępowanie (art. 149 § 1 k.p.a.) i przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia, jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także co do istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Stwierdzenie, w tej kolejnej fazie postępowania, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną albo, że nie zaistniały przesłanki wznowienia skutkuje - zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - odmową uchylenia decyzji dotychczasowej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II OSK 1286/09). Jeśli istnieją wątpliwości, co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to wydanie decyzji winno być poprzedzone postanowieniem, o jakim mowa w art. 149 § 1 k.p.a., a to z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia, a więc realizacji dyspozycji art. 149 § 2 k.p.a. W okolicznościach niniejszej sprawy zasadnie uznano, że zaistniały podstawy do wszczęcia postępowania wznowieniowego i dokonano już we wznowionym postępowaniu oceny zaistnienia przesłanki wznowieniowej powołanej w podaniu, a przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zasadnie badano przymiot strony skarżącej przez pryzmat art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który stanowi - stronami postępowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przy czym mówiąc o obszarze oddziaływania obiektu – w myśl art. 3 pkt 20 wyżej wymienionej ustawy, należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Należy podkreślić, że wymienione w art. 28 ustawy Prawo budowlane podmioty mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne inwestora jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem (por. Prawo budowlane. Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C. H. BECK, Warszawa 2006, str. 325- 326). Słusznie uznano w sprawie, że twierdzenie naruszenia obiektywnego interesu prawnego stanowi warunek wstępny wszczęcia postępowania. Ten wymóg wykazania istnienia interesu prawnego strony domagającej się wszczęcia postępowania dotyczy nie tylko postępowania zwykłego, ale i postępowań nadzwyczajnych, takich jak np. o wznowienie postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę. Stwierdzenie braku interesu prawnego powoduje, że podmiotowi nie przysługuje przymiot strony postępowania. Interes prawny musi przy tym istnieć obiektywnie, a nie odzwierciedlać subiektywne odczucia danego podmiotu. W orzecznictwie sądów ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, gdy dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Interes prawny ma, charakter materialnoprawny. Oparty więc jest na normach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu. W świetle przedstawionych wskazań, we wszczętym postępowaniu z poszanowaniem zasad opisanych w art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. poczynione zostały właściwe ustalenia pozwalające na jednoznaczną ocenę, że przesłanka wznowieniowa wskazana we wniosku nie zaistniała. Sąd podziela stanowisko organów – skarżącej nie przysługuje przymiot strony we wznowionym postępowaniu. Skarżąca swój przymiot strony wywodzi z sąsiedztwa w jakim pozostaje działka stanowiąca jej własność a oznaczona numerem ew. [...] z działkami objętymi inwestycja. Wskazać należy, że o ile działki inwestora są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, o tyle działka skarżącej pozostaje poza takim uregulowaniem prawa miejscowego. Ma racje Wojewoda [...] wskazując, że ustalenia powoływane przez skarżącą, a dotyczące zagospodarowania jej działki i budowy ul. [...] nie wynikają z obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca ma zresztą tego świadomość formułując w skardze zarzuty kierowane do Burmistrza [...], który w jej ocenie blokuje uchwalenie planu obejmującego jej działkę. W toku postępowania organy zasadnie zbadały i oceniły, że inwestycja pozostaje bez wpływu na sposób zagospodarowania nieruchomości stanowiącej własność skarżącej. Wskazać należy w szczególności, że w świetle planu zagospodarowania stanowiącego integralną część zatwierdzonego w decyzji ostatecznej projektu budowlanego, przewidziane zostały rozwiązania komunikacyjne odpowiadające założeniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie pozostają one w żaden sposób w relacji z możliwością zagospodarowania działki skarżącej. Podkreślmy jeszcze raz, działki - dla której nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym w zakresie jej przeznaczenia pod drogę publiczną. Należy podzielić ocenę, że skoro na terenie działki skarżącej nr ew. [...] – nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania, działka ta posiada dostęp do drogi ul. [...] to analizę możliwości jej zagospodarowania można przeprowadzić w odniesieniu jedynie do obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Prawidłowo oceniono w sprawie, że budynek handlowo - usługowy został zaprojektowany z zachowaniem warunków i norm zawartych w ww. rozporządzeniu, co gwarantuje, że nie może być powodem ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiedniej nr ew. [...] nawet w przypadku, gdy właściciel tej nieruchomości nie ma jeszcze sprecyzowanych planów inwestycyjnych. Na ocenę przymiotu strony skarżącej nie maja też wpływu podnoszone przez nią nieprawidłowości w opracowaniu sposobu połączenia zagospodarowywanego terenu inwestycji z drogą - ulicą [...]. Jak słusznie wskazał organ pierwszej instancji wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku handlowo - usługowego nie obejmował budowy nowego zjazdu z ul. [...], sposób połączenia zagospodarowywanego terenu z drogą - ul. [...] pozostawał na warunkach dotychczasowych, istniejącym zjazdem. Należy podnieść, że w Miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] listopada 1999 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] teren przeznaczony pod przedmiotową inwestycję oznaczony jest symbolem [...]. Jest to teren nieuciążliwej zabudowy produkcyjnej i usługowej. Jak słusznie zauważył organ realizacja zagospodarowania tego terenu musi uwzględnić urządzenie ogólnodostępnej drogi lokalnej jako przedłużenia ul. [...] o szerokości w liniach rozgraniczających 12 m. Warunek ten, w odniesieniu do planowanej inwestycji został spełniony. Na planie zagospodarowania terenu objętego przedmiotową inwestycją znajduje się droga lokalna o wymaganych parametrach. To rozwiązanie wbrew stanowisku skarżącej nie wpływa jednak w żaden sposób na możliwość zagospodarowania jej działki. Plan powoływany przez skarżącą w odniesieniu do działki stanowiącej jej własność, jako cyt. "pozostający w ostatniej fazie po wyłożeniu do publicznego wglądu i czekający od dawna na zatwierdzenie przez Radę Miejską w [...]" - nie jest prawem miejscowym. Dodatkowo jak słusznie podniósł Wojewoda [...] w świetle pisma Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...], w sprawie projektowanej drogi na działkach nr ew. [...] i [...], stanowiących przedłużenie ul. [...] w najbliższych latach nie przewiduje inwestycji związanych z jej budową. Już tylko na marginesie wskazać należy, że działka skarżącej ma dostęp do drogi publicznej przez nieruchomość o numerze ewidencyjnym [...]. która stanowi drogę i jest częścią ulicy [...]. Sąd podziela stanowisko Wojewody [...] - wnioskodawczym swój pogląd uznania jej za stronę przedmiotowego postępowania mylnie łączy ze sprawą możliwej w przyszłości rozbudowy ulicy [...], która jednak nie pozostaje w prawnym związku z ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, a w szczególności z zatwierdzonym w niej projektem budowlanym w tym projektem zagospodarowania działki objętej inwestycja. Skarżącą własną ocenę przymiotu strony w postepowaniu zakończonym decyzja ostateczną wywodzi li tylko z projektu wyłożonego planu, który w swym zakresem obejmuje m.in. rozbudowę ulicy [...], ale nie jest obowiązującym prawem miejscowym. Tymczasem objęta decyzja ostateczną inwestycja została zaprojektowana w oparciu o aktualnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który obejmuje swym zasięgiem działki inwestycyjne, a nie obejmuje działki skarżącej. Inwestycja objęta przedmiotowym pozwoleniem na budowę nie ma związku z budową drogi ani też zaanektowaniem części działki skarżącej na ten cel. Jedynie uchwalony i opublikowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego posiada rangę prawa miejscowego, którego zapisy mogłyby być podstawą interesu prawnego wnioskodawcy. Także teza skarżącej, że obsługa komunikacyjna centrum kolejnym zjazdem na ulicę Warszawską stawia pod znakiem zapytania sens przedłużenia ulicy [...] musi pozostać bez wpływu na ocenę przymiotu strony skarżącej skoro rozważania te nie dotyczą ustaleń planu obowiązującego na nieruchomości skarżącej. Przy ocenie przymiotu strony w niniejszej sprawuje zasadnie wzięto pod uwagę i to, że zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia: nie ma konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do inwestycji, dla których jest możliwe utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania, na podstawie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony Środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.). Inwestycja także z tego punktu widzenia nie będzie negatywnie oddziaływać na działkę skarżącej, z zatem działka nr ew. [...] nie znajduje się w strefie oddziaływania planowanej inwestycji. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).