VII SA/Wa 922/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi S.Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...]na rzecz skarżącej S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Starosta [...]decyzją nr [...]z dnia [...]listopada 2011r. działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 z późn zm.) po rozpatrzeniu wniosku z dnia 23 września 2011r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu [...] składającej się z wieży M[...]o łącznej wysokości 42,75m n.p.t., zespołu anten sektorowych radioliniowych, urządzenia sterującego i przyłącza elektroenergetycznego, na działce o nr ewid. [...]położonej w miejscowości B. gmina [...]w powiecie [...], w województwie [...], z uwagi na to że w wyznaczonym terminie, nie został w całości wykonany zakres rzeczowy obowiązku nałożonego w postanowieniu Starosty [...]z dnia [...]października 2011r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wyżej wymienionym postanowieniem nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym w terminie do 14 września 2011r. W dniu15 listopada 2011r. inwestor dokonał uzupełnień, które organ ocenił, jako niewystarczające dla wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W szczególności w punkcie 1 wyżej wymienionego postanowienia z dnia [...] października 2011r. inwestor został zobowiązany " zaprojektować wieżę telekomunikacyjną wraz z towarzyszącą infrastrukturą z zachowaniem ustaleń wynikających z przepisu §5 ust. 1 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości B., B.i części miejscowości B., zatwierdzonego uchwałą nr [...]Rady Gminy w [...]z dnia [...] marca 2007r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]z dnia [...] czerwca 2007r. nr [...]poz. [...]". Organ wskazał, że działka o nr ewid. [...]położona w miejscowości B.gmina [...], na której zaprojektowano przedmiotowe zamierzenie budowlane położona jest na terenie, na którym obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości B., B. i części miejscowości B., zatwierdzonego uchwałą nr [...]Rady Gminy w [...]z dnia [...] marca 2007r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]z dnia [...] czerwca 2007r. nr [...]poz. [...], zgodnie z którymi wyżej wymieniona nieruchomość położona jest w obszarze oznaczonym symbolem "P/U" – "tereny obiektów produkcyjnych składów, magazynów i zabudowy usługowej". Na terenie obowiązywania wyżej wymienionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stosownie do treści przepisu §5 ust.1 pkt2 obowiązuje "kształtowanie gabarytów zabudowy w sposób niezakłócający harmonii krajobrazu , a w szczególności ograniczenie wysokości obiektów do 2 kondygnacji na terenach zabudowy mieszkaniowej i usługowej, a wysokości obiektów na terenach przemysłowych do 12 metrów". Ograniczenie wysokości obiektów na terenach przemysłowych do 12 metrów’ w ocenie organu, odnosi się do wszelkich obiektów budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. W dniu 15 listopada 2011r. inwestor w wyniku uzupełnień dołączył pismo A. B. – projektanta branży architektonicznej z dnia 9 listopada 2011r., w którym odniesiono się do zakresu obowiązku w punkcie 1 wyżej wymienionego postanowienia z dnia [...]października 2011r. (znak [...]) i ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według projektanta, ustalenia wynikające z treści §15 pkt 4b wyżej wymienionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mówiącego, iż " w szczególnych przypadkach dopuszcza się obiekty wyższe niż wymienione w pkt 4a, udokumentowane wymogami technologicznymi", stanowiły podstawę do zaprojektowania przedmiotowej wieży o wysokości 42,75 m n.p.t.. Natomiast organ administracji architektoniczno- budowlanej ocenił, że przywołany przepis §15.1 pkt 4b wyżej wymienionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma zastosowania do rozpatrywanego przypadku, gdyż wyżej wymieniony przepis jest ściśle powiązany z przepisem §15 pkt 4a wyżej wymienionego planu, który z kolei odnosi się wyłącznie do "wysokości budynków". W odwołaniu skarżąca podniosła, że organ I instancji dokonał błędnej interpretacji zapisów Planu i dodatkowo zupełnie pominął w swej decyzji, iż w dniu [...]lipca 2010r. weszła w życie ustawa z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ( Dz. U. z 2010r., Nr 106 poz. 675). Przepis artykułu 46 ust.1 i 2 tej ustawy stanowi iż: ‘’1. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. 2. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu." Przepis zaś art. 75 ust.1 wyżej wymienionej ustawy stanowi iż " Przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy". Skarżąca zwróciła uwagę, że wskazana powyżej tzw. ustawa szerokopasmowa wprost zakazuje w art. 46 ustanawiania w planie miejscowym zakazów, czy przyjmowania rozwiązań, które mogą uniemożliwić lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Skarżąca wskazała też na naruszenie przez organ art. 35 ust 1 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca zarzucała także organowi naruszenie przepisów postępowania artykułów 7, 77, 80, 81, i 107§1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...]decyzją z dnia [...]lutego 2012r. [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że postępowanie w sprawie było zawieszone na zgodny wniosek stron, a zostało pojęte po uzyskaniu opinii Wójta Gminy [...]dotyczącej interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozpatrując odwołanie organ ocenił zebrany materiał dowodowy i dokonał analizy stanu faktycznego. Organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...]października 2011r. znak: [...] Starosta Powiatowy w [...]nałożył obowiązek: 1. zaprojektowania wieży telekomunikacyjnej wraz z towarzyszącą infrastrukturą z zachowaniem wymagań wynikających z przepisu §5 ust. 1 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości B., B.i części miejscowości B., zatwierdzonego uchwałą nr [...]Rady Gminy w [...]. - dołączenia uzgodnienia projektowanej inwestycji z Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w W. Oddział w P., T.S.A. Oddział w P., dokonanie stosownego uzgodnienia w Wydziale Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w [...]rozstrzygającego o konieczności wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. 2. opracowania części rysunkowej projektu zgodnie z §8 ust.3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz. U. z 2003r. Nr 120, poz. 1133 z późn zm.) 3. doprowadzenia zakresu informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia do zgodności z wymaganiami określonymi w §2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003r. wsprawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ( Dz. U. nr 120, poz. 1126) - doprowadzenia projektu branży elektrycznej, dokumentacji geotechnicznej i analizy instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko do zgodności w zakresie adresu projektowanego zainwestowania. Pismem z dnia 11 października 2011r. inwestor uzupełnił wniosek. Organ pierwszej instancji po dokonaniu oceny złożonego materiału podjął decyzję nr [...]z dnia [...] listopada 2011r. odmawiającą inwestorowi S. sp. z o.o. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę z uwagi na fakt nie wykonania obowiązku nałożonego w pkt.1 wymienionego wyżej postanowienia. Rozpatrując odwołanie organ II instancji nie podzielił stanowiska odwołującej się, a dotyczącego naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przez organ co do kwestii zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ zauważył, że plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą nr [...]Rady Gminy w [...]z dnia [...] marca 2007r. w §5 dotyczącym zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego §5 ust 1 pkt 2 stanowi, że kształtowanie gabarytów zabudowy odbywa się w sposób nie zakłócający harmonii krajobrazu, a w szczególności wprowadza ograniczenie wysokości obiektów do 2 kondygnacji na terenach zabudowy mieszkaniowej i usługowej, a wysokość na terenach przemysłowych do 12m ( zaś we wskazanym przez odwołujących się) §15 – dotyczącym zasad zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy §15.1pkt 4a plan stanowi że maksymalna wysokość budynków wynosi 12 metrów, na terenach położonych w strefach ochrony konserwatorskiej, krajobrazu kulturowego, ekspozycji stanowisk archeologicznych. Odwołujący powołał się natomiast na przepis §15.1pkt 4b planu mówiący, że w szczególnych przypadkach dopuszcza się obiekty wyższe niż wymienione w pkt 4a udokumentowane wymogami technologicznymi. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestor nie przeprowadził żadnej analizy i nie udokumentował w żaden sposób, że budowa stacji bazowej o łącznej wysokości 42,75 m n.p.t. jest szczególnym przypadkiem kiedy to dopuszcza się obiekty wyższe. W ocenie organu odwoławczego przywoływany przez odwołujących §15.1 zarówno pkt 4a jak i 4b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie znajduje zastosowania w przedmiotowym postępowaniu gdyż odnosi się do budynków, natomiast stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest budynkiem. Stąd też podnoszone w odwołaniu pominięcie wskazanego §15 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez organ I instancji jest słuszne, gdyż nie odnosi się do rozpatrywanej sprawy. Odnosząc się natomiast do podniesionego przez skarżących zarzutu naruszenia art. 46 ust 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych organ odwoławczy podkreślił, że nie znajduje on uzasadnienia w sprawie. W szczególności odnosząc się do postawionego zarzutu naruszenia art. 46 ust 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych organ odwoławczy podkreśla, że nie znajduje on uzasadnienia, gdyż w przedmiotowym postępowaniu inwestor powinien kierować się zapisem w §5 ust. 1 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który określa kształtowanie gabarytów zabudowy w sposób niezakłócający harmonii krajobrazu, a w szczególności ogranicza wysokość obiektów do 2 kondygnacji na terenach zabudowy mieszkaniowej usługowej, a wysokość obiektów na terenach przemysłowych do 12m. Projekt budowlany przedsięwzięcia natomiast określa wysokość masztu na 42,75m a więc znacznie poza granice wysokości określoną planem miejscowym. Wskazany przez odwołujących art. 46 ustawy szerokopasmowej odnosi się do praktyk wykluczania w planach miejscowych lokalizowania sieci telekomunikacyjnych, natomiast przedłożony plan nie zawiera zakazu lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych, lecz określa wysokość obiektów. Dopuszczalne jest w planie przyjmowanie rozwiązań, które ograniczają lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej ( poprzez ustanowienie określonych warunków), ale ich nie uniemożliwiają: to jest pomimo wprowadzonych ograniczeń lokalizowanie tych inwestycji jest nadal możliwe. Dla art. 46 ust. 1 ważne jest, by na obszarze objętym danym planem możliwe było zrealizowanie potrzeb w zakresie rozwoju infrastruktury telekomunikacyjnej. Przedmiotowy uchwalony plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego nie uniemożliwia lokalizacji tego rodzaju inwestycji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 prawa budowlanego organ odwoławczy stwierdził, ze inwestor nie udokumentował wpływu inwestycji na budynki mieszkalne znajdujące się w sąsiedztwie planowanej inwestycji i nie załączył analizy tej kwestii. Organ podkreślił cytując orzecznictwo sądowo-administracyjne, że projekt budowlany musi być zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca s. Sp. z .o.o. w W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także decyzji ją poprzedzającej. Skarżąca podniosła zarzuty wskazane w odwołaniu, a także zarzuciła organowi naruszenie art. 138§1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji gdy brak jest podstawo do uznania, że zachodzą przesłanki uzasadniające wydanie decyzji odmownej. W ocenie skarżącej organy obu instancji dokonały błędnej interpretacji zapisów. planu i pominęły w swych rozważaniach przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2002r.nr 153,poz. 12690 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną , według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym – Dz. U. z 2002r. nr 153, poz1270 ze zm. , dalej: p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych kryteriów należy uznać, że jest ona zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...]z dnia [...]lutego 2012r. znak [...]. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...]nr [...]z dnia [...]listopada 2011r. którą organ architektoniczno-budowlany odmówił inwestorowi S. sp. z o.o. w W. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu [...] składającej się z wieży [...]o łącznej wysokości 42,75m n.p.t., zespołu anten sektorowych radioliniowych, urządzenia sterującego i przyłącza elektroenergetycznego, na działce o nr ewid. [...]położonej w miejscowości B.gmina [...] w powiecie [...], w województwie [...]. Na skutek zgłoszenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wszczyna się postępowanie administracyjne mające na celu ustalenie przez właściwy organ architektoniczno budowlany czy zamierzona budowa jest zgodna z wymogami prawa. Zgodnie z art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W sprawie niniejszej istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii czy organ I instancji w sposób uzasadniony przyjął, że przedłożony projekt budowlany stacji bazowej telefonii komórkowej jest niezgodny z ustaleniami obowiązującego na tym obszarze planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej składająca się z wieży [...]o łącznej wysokości 42,75m n.p.t., zespołu anten sektorowych radioliniowych, urządzenia sterującego i przyłącza elektroenergetycznego została zlokalizowana na działce o nr ewid. [...]położonej w miejscowości B.gmina [...]w powiecie [...], w województwie [...]. Zasady przeznaczenia gruntów na tym terenie określa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Gminy W [...]nr [...]z dnia [...] marca 2007r., który dla działki [...]przewiduje przeznaczenie P/U – teren obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i zabudowy usługowej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w dotyczącym zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego §5 ust 1 pkt 2 stanowi, że kształtowanie gabarytów zabudowy odbywa się w sposób nie zakłócający harmonii krajobrazu, a w szczególności przewiduje ograniczenie wysokości obiektów do 2 kondygnacji na terenach zabudowy mieszkaniowej i usługowej, a wysokość na terenach przemysłowych do 12m ( zaś we wskazanym przez odwołujących się) §15 – dotyczącym zasad zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy §15.1pkt 4a stanowi że maksymalna wysokość budynków wynosi 12 metrów, na terenach położonych w strefach ochrony konserwatorskiej, krajobrazu kulturowego, ekspozycji stanowisk archeologicznych. Skarżąca wskazuje natomiast przepis §15.1 pkt 4b mówiący, że w szczególnych przypadkach dopuszcza się obiekty wyższe niż wymienione w pkt. 4a udokumentowane wymogami technologicznymi. W ocenie organu powoływany przez skarżących §15.1 zarówno w pkt 4a i 4b miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego nie znajduje zastosowania w przedmiotowym postępowaniu, gdyż odnosi się do budynków, natomiast stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest budynkiem stąd też pominięcie wskazanego §15 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez organ i instancji jest słuszne, gdyż nie odnosi się do rozpatrywanej sprawy. Należy jednak mieć na uwadze, że zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie poglądem istnieje dopuszczalność wszystkiego co nie jest sprzeczne z postanowieniami planu miejscowego. W ocenie organu na terenie P/U to jest na terenie przemysłowym obowiązuje ograniczenie wysokości do 12m, który to zakaz jest zakazem bezwzględnym nie przewidującym żadnych wyjątków. Organy uznały, że ograniczenie wysokości obiektów na terenach przemysłowych do 12m odnosi się do wszelkich obiektów budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 1 prawa budowlanego. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego zabrakło jednakże analizy dlaczego na terenie P/U wyłączona jest dopuszczalność wznoszenia obiektów wyższych niż 12 metrów o ile udokumentowany jest taki wymóg technologiczny (§ 15 pkt 4b planu). Za udokumentowany wymóg technologiczny należy uznać sam projekt a także analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tym aspekcie organ nie odniósł się do załączonej do wniosku o pozwolenie na budowę analizy instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko, która winna podlegać ocenie organu. Wzięcie pod uwagę i rozważenie całego zebranego materiału dowodowego jest bowiem obowiązkiem organu. Organ winien się także odnieść do stanowiska Wójta Gminy [...], które znajduje się w materiale dowodowym sprawy i nie powinno być przez organ pominięte. Organ odwoławczy skwitował stanowisko wójta stwierdzeniem, że ma ono charakter niewiążącej dla organu opinii. W tym względzie należy zgodzić się z organem, jednak organ nie odniósł się do tej opinii w sensie merytorycznym, aczkolwiek stanowisko Wójta zawierało interpretację planu możliwą do przyjęcia.. Z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika bowiem zakaz realizowania stacji bazowej telefonii komórkowej, natomiast należałoby rozważyć czy inwestycja ta jest możliwa z uwagi na zapis planu dopuszczający wznoszenie obiektów wyższych niż 12 m o ile udokumentowany zostanie taki wymóg technologiczny (§ 15.1 pkt 4b). Należy zgodzić się ze skarżącym, że organ nie przeprowadził analizy, czy budowa stacji bazowej o wysokości 42, 75 m n. p. t nie jest przypadkiem szczególnym kiedy to dopuszcza się obiekty wyższe. Brak tej analizy uniemożliwia ocenę, czy doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, tzn. ustalenia, czy zamierzenie budowlane jest niezgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wprawdzie bowiem plan przewiduje ograniczenie wysokości budynków na terenach przemysłowych do 12 m (§ 15, 14 a), to jednak § 15 .1 pkt. 4 b dopuszcza w szczególnych przypadkach obiekty wyższe niż wymienione w pkt. 4a udokumentowane wymogami technologicznymi. Pojęcie obiektu jest bowiem pojęciem szerszym niż pojęcie budynku. Natomiast stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane, a na pewno nie jest budynkiem. Z tej przyczyny zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca naruszają przepisy postępowania art. 7, 77 i 107 Kpa. Odnosząc się do zarzutu skargi pominięcia przez organ art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r., o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnej (Dz. U. z 2010 r., Nr 106, poz. 675) stwierdzić wypada, że przepis ten dotyczy dopuszczalności lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w przypadku istnienia na danym terenie planu miejscowego, jak i w przypadku jego braku. Przepis stanowi przede wszystkim zasadę ogólną, iż miejscowy plan nie może uzasadniać zakazów lokalizowania, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z przepisu tego wynika także, że przeznaczenie terenu na cele produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności. Przedmiotowy plan natomiast nie uniemożliwia lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności, a jedynie wprowadza ograniczenia wysokości lokalizowanych obiektów; plan ten nie narusza więc przepisów w/w ustawy. Nie zostało jednak wyjaśnione przez organ, dlaczego zastosował do budowli, jaką jest wieża bazowa telefonii komórkowej § 15.1 pkt. 4a planu który odnosi się do wysokości budynków. Z powyższych względów, mając na uwadze, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.