VII SA/Wa 923/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca - Starosta [...] złożył przy skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Mocą zaskarżonego postanowienia organ nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12 500 zł. za przekroczenie terminu do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wykonanie postanowienia spowoduje zagrożenie utraty płynności finansowej budżetu Powiatu, gdyż wydatek nałożony zaskarżonym postanowieniem jest niespodziewany, spowoduje konieczność wstrzymania prowadzenia określonych inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja winna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, lex nr 477258). Twierdzenia strony winny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W ocenie Sądu argumentacja zawarta we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dała postaw do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa wyżej. Skarżąca podniosła, że wykonanie postanowienia spowoduje zagrożenie utraty płynności finansowej budżetu Powiatu, gdyż wydatek nałożony zaskarżonym postanowieniem jest niespodziewany spowoduje konieczność wstrzymania prowadzenia określonych inwestycji. Pamiętając, że Sąd nie jest zobowiązany, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania, do przeprowadzania z urzędu postępowania dowodowego w tym zakresie, wskazać należy, że w oparciu o ogólne sformułowania wniosku Sąd nie może dokonać oceny, czy nałożona kara pieniężna, w kontekście nieznanych Sądowi możliwości finansowych skarżącej, rzeczywiście będzie na tyle dotkliwa, że może doprowadzić do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Pomimo tego zdaniem Sądu z doświadczenia życiowego wynika, że wydatek rzędu 12 500 zł, nie powinien stanowić dla budżetu jakiegokolwiek powiatu nadmiernego obciążenia, a zwłaszcza takiego obciążenia, które mogłoby doprowadzić do utraty płynności finansowej powiatu. Podkreślenia również wymaga, iż obowiązek uiszczenia kary pieniężnej, o którą chodzi w niniejszej sprawie jest z natury rzeczy odwracalny. Odwracalność ta dotyczy możliwości domagania się zwrotu wypłaconej kwoty po ewentualnym uchyleniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Obowiązek nałożony zaskarżonym postanowieniem nie spowoduje zatem trudnych do odwrócenia skutków. Kara pieniężna w przypadku uchylenia postanowienia podlega zwrotowi. Tym samym nie pojawi się też w sprawie możliwość wyrządzenia znacznej szkody. W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przedstawione przez stronę skarżącą przesłanki nie wskazują i nie zostało to uprawdopodobnione, że wykonanie zaskarżonego aktu groziłoby wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków, co jest warunkiem koniecznym wstrzymania wykonania decyzji. Z uwagi na powyższe, zgodnie z art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.