VII SA/Wa 924/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Asesor WSA Dariusz Turek (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi T. Z. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej T. Z. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2006 roku odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z [...] marca 2007 roku w sprawie udzielenia P.S. pozwolenia na użytkowanie budynku znajdującego na działce położonej przy ul. [...] nr [...] w K. Wniosek w tej sprawie złożyła T.Z. W decyzji tej Wojewoda [...] zawarł pouczenie, iż stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. T.Z., zgodnie z pouczeniem, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a ten postanowieniem z dnia [...] października 2006 roku odrzucił skargę wskazując, iż od decyzji o odmowie wznowienia postępowania przysługuje odwołanie do instancji wyższej, a nie do Sądu. Wskazał przy tym, że instancją wyższą w przedmiotowej sprawie jest Minister Budownictwa. T.Z. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania z uwagi na to, iż w decyzji błędnie pouczono ją o środkach zaskarżenia dodając, iż odpis postanowienia o odrzuceniu skargi doręczono jej w dniu 8 grudnia 2006 roku. Wojewoda [...] przekazał wniosek do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jako organu wyższego stopnia w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, -poz.1071 ze zm., dalej jako kpa). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2007 roku odmówił przywrócenia terminu, powołując się przy tym na art.59 kpa. Wskazał, iż odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona odebrała w dniu 8 grudnia 2006 roku, zaś wniosek o przywrócenie terminu nadała w Urzędzie Pocztowym w dniu 19 grudnia 2006 roku. Zatem T.Z. spóźniła się ze złożeniem wniosku (nie zachowała terminu 7 – dniowego), a ponadto do wniosku nie dołączyła odwołania. T.Z. na powyższe postanowienie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnosząc, iż nie rozumie postanowienia, czuje się oszukana i dyskryminowana przez organy z powodu tego, iż jest uboga i chora. Musiała ponieść koszty (kwotę 200 zł) związane z postępowanie, co jest dla niej istotnym wydatkiem. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2007r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, która dokonywana jest na podstawie akt sprawy i stanu prawnego z daty wydania zaskarżonej decyzji. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga zasługuje na uwzględnienie. Nie budzi wątpliwości, iż Wojewoda [...] w swej decyzji z dnia [...] lipca 2006 roku, w której odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją zawarł błędne pouczenie stron, m. in. T.Z. o prawie wniesienia na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od jej doręczenia za jego pośrednictwem. Organ winien pouczyć skarżących o prawie złożenia odwołania do organu wyższego stopnia, a nie o prawie złożenia skargi do Sądu Administracyjnego. Do tego pouczenia zastosowała się skarżąca. Decyzja, w której organ odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją została wydana z datą [...] lipca 2006 r., zaś T.Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 9 sierpnia 2006 r., taką informację podano w postanowieniu o odrzuceniu skargi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] października 2006 r. Z powyższego wynika, iż skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie do złożenia odwołania, czyli w 14 dni. W ocenie Sądu nie doszło zatem do uchybienia terminu do złożenia odwołania, który by należało przywrócić. Strona żądała rozpatrzenia jej środka zaskarżenia przez inny organ, w tym celu zastosowała się do błędnego pouczenia. Organ spostrzegłszy swój błąd, polegający na wadliwym pouczeniu i niemożności zaskarżenia decyzji do Sądu Administracyjnego, gdyż nie zachowano zasady dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, winien potraktować pismo skarżącej jako odwołanie złożone w terminie. Wniosek o przywrócenie terminu, w sytuacji, gdy terminowi nie uchybiono, organ winien uznać za bezprzedmiotowy. Strona po złożeniu środka odwoławczego od decyzji nie miała obowiązku podejmowania działań w celu naprawienia błędu organu. Z treści art. 107 § 1 kpa wynika, że pouczenie strony o prawie wniesienia odwołania (czy w związku z art. 127 § 3 kpa - wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) jest koniecznym elementem każdej decyzji administracyjnej. Również art. 9 kpa zobowiązuje organ administracyjny do wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy też mają czuwać, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W świetle tych regulacji prawnych przerzucenie na stronę odpowiedzialności za skutki naruszenia przez organ wspomnianych obowiązków i nałożenie na nią, przy braku jakiejkolwiek informacji ze strony organu, obowiązku dokonania czynności w postaci wniosku o przywrócenie terminu zawitego jest bezpodstawne. Potwierdza to treść art. 112 kpa., według którego błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Zdaniem Sądu błędnym pouczeniem jest również brak pouczenia o środkach odwoławczych. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.