VII SA/Wa 925/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Kowalska, Sędzia WSA - Bogusław Cieśla, Sędzia WSA - Ewa Machlejd (spr.), Protokolant - Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2008r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych. I. uchyla zaskarżoną decyzję ; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. S.A. w P. kwotę 800 (osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 925/08 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Nr. [...] Prezydent W. na podstawie art.30 ust.6 pkt.1) oraz art. 81 ust.1 pkt.2) i art.82 ust.1 i 2 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo Budowlane Nr156 poz.1118 z 2006r. - jednolity tekst) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41 poz. 361 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia 3 kwietnia 2007r. wniósł sprzeciw do zamiaru wykonania robót budowlanych określonych w zgłoszeniu z dnia 3 kwietnia 2007r..., polegających na zainstalowaniu urządzenia reklamowego o wymiarach 6x3m na terenie przy ul. [...] Nr [...] dz. ew. Nr [...] - część z obrębu [...]. Organ pierwszej instancji stwierdził niezgodność przedłożonego zgłoszenia z zapisami ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne ( dz. U. Nr 239 poz.2019 z 2005 r. – tekst jednolity). W/w organ stwierdził, iż lokalizacja nośnika tablicy reklamowej na obszarze położonym w między walu W. (teren zalewowy) wymaga zgody Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. oraz uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody zgodnie z przepisem § 2 ust. 1 rozporządzenia Nr 117 z dnia 3 sierpnia 2000 r. Wojewody Mazowieckiego w sprawie zmiany rozporządzenia Wojewody Warszawskiego z dnia 29 sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa warszawskiego" (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 93 z 18.sierpnia 2000r., poz. 911). Ponadto organ wskazał, iż lokalizacja urządzeń nie związanych z gospodarka wodną oraz mogących powodować istotne pogorszenie stanu środowiska wymaga uzyskanie pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła A. S.A. Zarzuciła jej naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez wniesienie sprzeciwu po upływie 30 dni oraz art. 30 ust. 6 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne interpretację i niewłaściwe niezastosowanie ustawy Prawo wodne oraz § 2 pkt 1 w/w rozporządzenia. Skarżąca spółka wskazała również na naruszenie przez organ przepisów art. 7, 77 i 107 kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. znak: [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 104 k.p.a oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...].04.2007 r. wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego oraz na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zainstalowaniu urządzenia reklamowego na terenie przy ul. [...] [...] (dz. nr ew. [...] obręb [...]) w W. Organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja została wydana na błędnej podstawie prawnej tj. art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego zamiast art. 30 ust. 6 pkt 2 w/w ustawy. Organ II instancji wniósł sprzeciw w niniejszej sprawie ponieważ stwierdził niezgodność przedmiotowego zgłoszenia z zapisem rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego nr 117 z dnia 03 sierpnia 2000 r. w sprawie zmiany Rozporządzenia Wojewody Warszawskiego z dnia 29 sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa warszawskiego (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2000 r. Nr 93, poz. 911). Organ ten powołał się na § 2 ust. 1 tego rozporządzenia, który mówi, iż "Wydawanie przewidzianych odrębnymi przepisami pozwoleń na działalność, której skutki dotyczą ograniczeń lub zakazów wprowadzonych w odniesieniu do Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu wymienionych w załączniku nr 2 do niniejszego rozporządzenia wymaga uzgodnienia z wojewodą. Wskazał też, iż z załącznika nr 2 ww rozporządzenia, odnoszącego się w punkcie III do wód, w punkcie 2 wynika, iż: ,,zakazuje się lokalizowania budynków i budowli, w odległości mniejszej niż 20m, a ogrodzeń w odległości mniejszej niż 6m od brzegów naturalnych cieków i naturalnych zbiorników wodnych," natomiast z punktu 6 wynika, iż: "zakazuje się lokalizacji obiektów budowlanych na obszarach potencjalnych tarasów zalewowych." Organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z definicja zawartą w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane budowlą jest także wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe i dlatego budowla takiego obiektu wymaga pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła A. S.A reprezentowana przez pełnomocnika Radce prawnego G. F.. Pełnomocnik spółki zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie : `1. art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez zaakceptowanie przez organ II instancji, że organ I instancji wniósł sprzeciw po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, 2. art. 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na to, że wykonanie zgłoszonych robót budowlanych nie jest instalacją urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6, 3. art. 7, 77 § 1 i 107§ 3 KPA poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi podnosząc jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja Wojewody [...] naruszyła przepisy prawa. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga jest zasadna, bowiem decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. znak: [...] została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 oraz art. 138 k.p.a. Jak wynika z treści art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z powyższego wynika więc obowiązek organu administracji, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ administracji jest zobowiązany do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i powinien prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do państwa (wyrok NSA OZ w Lublinie z 7 października 1983 r., SA/Lu 240/83, niepubl.). Obowiązek ten jest realizowany dzięki nakazowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego. Oznacza to, iż organ narusza prawo nie tylko w wypadku wadliwej oceny prawnej stanu faktycznego, wadliwego zastosowania prawa, ale i w równym stopniu wtedy, gdy prawidłowo zastosuje prawo do wadliwie ustalonego stanu faktycznego. Natomiast art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W świetle art. 138 k.p.a. organ II instancji obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Organ ten nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji. Kompetencje organu odwoławczego oznaczają dokonanie merytorycznej i prawnej oceny zaskarżonej decyzji. Jeżeli nie usuwa on naruszeń prawa popełnionych przez organ I instancji - utrzymując w mocy bez zmian naruszającą prawo decyzję tego organu - wydaje decyzję również naruszającą prawo ( zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 14 kwietnia 1999 r. sygn. akt SA/Bk 675/98 i SA/Bk 676/98 publ. LEX Polonica ). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważa, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały przez organ II instancji wyjaśnione wszystkie okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na wynik postępowania administracyjnego. Należy stwierdzić, iż organ nie przedstawił dokumentów, które potwierdzałyby stwierdzenie niezgodności przedmiotowego zgłoszenia z przywołanym zapisem rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego nr 117 z dnia 3 sierpnia 2000 r. w sprawie zmiany Rozporządzenia Wojewody Warszawskiego z dnia 29 sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa warszawskiego (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2000 r. Nr 93, poz. 911),. Organ nie dołączył w aktach administracyjnych mapy jak przebiegają granice obszaru chronionego krajobrazu na terenie W z uwzględnieniem planowanej lokalizacji tablicy reklamowej. W aktach sprawy brak ustaleń z których wynikałoby naruszenie minimalnej odległości 20 m na którą powołuje się organ. Z akt administracyjnych nie wynika bowiem w jakiej odległości ma być posadowiona planowana tablica reklamowa od brzegu i naturalnego zbiornika wodnego (w tym przypadku W.) i czy ma być ona zlokalizowana na obszarze potencjalnych terenów zalewowych. Sąd nie przesądza czy na budowę urządzenia reklamowego w niniejszej sprawie jest potrzebne pozwolenie na budowę czy tylko zgłoszenie, ponieważ dopiero prawidłowe ustalenie i ocena stanu faktycznego przez organ będzie podstawą do zastosowania właściwej podstawy prawnej. Wojewoda [...] wydając przedmiotową decyzję dopuścił się naruszenia prawa polegającego na niedokładnym wyjaśnieniu sprawy, które to uchybienia w ocenie Sądu miały istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutu skargi, polegającego na naruszeniu przez Wojewodę [...] art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez zaakceptowanie sytuacji, w której organ I instancji wniósł sprzeciw po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, należy uznać go za nieuzasadniony. Wykładania przepisu art. 30 Prawa budowlanego wskazuje, iż zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1 art. 30 Prawa budowlanego, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. Organowi, do którego wpłynęło zgłoszenie przysługuje, zatem termin 30 dni na zgłoszenie sprzeciwu. Oznacza to, że jeżeli organ do końca 30-dniowego terminu nie wniesie sprzeciwu lub nie wyda postanowienia w przedmiocie uzupełnienia braków zgłoszenia, traci z tą chwilą kompetencję do działania w sprawie. Termin określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest terminem prawa materialnego. Termin ten jest terminem do załatwienia sprawy, a nie do wydania decyzji. Jest terminem dla organu aby wniósł sprzeciw. Nie jest to termin dla strony ani dla doręczyciela. Wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego należy rozumieć jako sporządzenie i wysłanie decyzji przez organ, nie można utożsamiać tego terminu z doręczeniem decyzji o wniesieniu sprzeciwu albowiem od chwili wysłania pisma organ traci wpływ na dalsze losy pisma. Zatem nie można wymagać od organu aby wniesienie decyzji o sprzeciwie obejmowało zarówno działania organu jak i działania, np. poczty polskiej oraz stron, które również mogą wpływać na losy pisma chociażby w ten sposób, że pisma tego nie przetrzymuje się w placówce pocztowej. Nie można więc podzielić stanowiska skarżącej Spółki, że "wniesienie sprzeciwu" stanowi data doręczenia decyzji stronie, takiego wymogu bowiem omawiany przepis na organ nie nakłada. Dlatego też dla określenia daty z jaką termin uważa się za zachowany należałoby sięgnąć do zasad określonych w art. 57 § 5 kpa. W myśl art. 57 § 5 kpa termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo, a tym w sprawie będzie decyzja wnosząca sprzeciw, zostało np. nadane w polskiej placówce pocztowej. Nawiązanie do treści art. 57 § 5 kpa przy ocenie, czy organ zachował termin 30 - dniowy do wniesienia sprzeciwu z jednej strony zobliguje organ do terminowego podejmowania czynności, z drugiej zaś będzie niezależne od strony, która może podejmować starania, aby na przykład nie odbierać korespondencji, czy też czynić to ze zwłoką, która będzie z kolei skutkowała uchybieniem tegoż terminu przez organ. Jednocześnie taki sposób obliczania terminu 30 - dniowego pozwoli na zachowanie dla organu stosownego czasu dla podjęcia określonej decyzji, a inwestorowi nie przedłuży to ponad dopuszczalną miarę okresu oczekiwania dla ewentualnego wniesienia sprzeciwu przez organ, a tym samym nie wpłynie na przedłużenie procesu inwestycyjnego, co jest zresztą podstawowym celem, dla którego wprowadzono w ogóle możliwość dokonywania zgłoszenia w sytuacjach ustawą przewidzianych (zob. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006r., sygn. akt II OSK 79/06, Nr Lex 319177). W niniejszej sprawie decyzja z dnia [...] kwietnia 2007 r. Nr. [...] Prezydenta została złożona w polskiej placówce pocztowej przed dniem 4 maja 2007 r.(tj. terminem do wniesienia sprzeciwu), gdyż jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (ksero zwrotki znajduje się w aktach administracyjnych) w została ona nadana w dniu 30 kwietnia 2007 r. prowadzi do stwierdzenia, że sprzeciw został zgłoszony w ustawowym 30 – dniowym terminie, określonym w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 w/w ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt II wyroku. Orzeczenie o kosztach znajduje podstawę w art. 200 powołanej wyżej ustawy.