VII SA/Wa 926/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 5 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W., M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] . Skarżący M. S. i M. W. wraz ze skargą na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] , wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił własną decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] uchylającą decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] i przekazującą do ponownego rozpatrzenia oraz umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], którą to Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę pływalni, hali sportowej wraz z parkingiem, infrastrukturą i odcinkiem sieci sanitarnej na części działki nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] oraz części działek [...] i nr [...] obr [...] przy ul. [...] w W. Wniosek o wstrzymanie skarżący uzasadniają tym, że postępująca zabudowa gruntu, zgodnie z zakwestionowanym projektem narusza przysługujące stronom prawo własności, a proces ten po zakończeniu inwestycji będzie w praktyce nieodwracalny. Zdaniem skarżących nie ma żadnych racjonalnych przyczyn ważniejszych niż przysługująca im ochrona konstytucyjnych praw dla kontynuowania robót budowlanych przed rozstrzygnięciem kwestii, czy ich prowadzenie jest zgodne z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki, umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania ( B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. Zakamycze 2005, str. 166). Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Należy podnieść, iż skutków takich nie wywołuje decyzja, którą organ uchylił własną decyzję podjętą w trybie art. 138 § 2 k.p.a oraz umorzył postępowanie odwoławcze. Decyzja tego typu nie nakłada na strony żadnego, podlegającego wykonaniu, obowiązku. Wstrzymaniu wykonania mogą bowiem podlegać jedynie takie decyzje, które nadają się do przymusowego wykonania przez stronę w drodze zastosowania prawem przewidzianych środków egzekucyjnych. Decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego nie nakłada na stronę postępowania żadnych obowiązków, nie może więc być wykonana, co oznacza, że bezprzedmiotowym jest orzekanie o wstrzymaniu jej wykonania. W świetle powyższego, zdaniem Sądu nie zachodzą przesłanki umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wyjaśnić należy, że przedmiotem rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania nie mogła być decyzja Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. [....] z uwagi na brak tożsamości spraw w znaczeniu materialnym. Zaznaczyć należy, że ustawodawca w ustaleniu zakresu znaczenia sformułowania " w granicach tej samej sprawy" odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym a jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej (por. postanowienie NSA z dnia 27 października 2009 r. sygn. akt II OZ 929/09 ). W ocenie Sądu, kwestia udzielenia pozwolenia na budowę oraz kwestia uprawnienia stron do występowania w postępowaniu prowadzonym w tym przedmiocie, nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zatem brak jest podstaw do rozstrzygania wniosku o wstrzymanie decyzji organu I instancji. Dodać należy, że wydane postanowienie zachowuje swoją moc do czasu wydania wyroku przez Sąd I instancji. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.