VII SA/Wa 928/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi S. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] W piśmie procesowym z dnia 8 października 2013 r. S. M. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...]. Powyższym rozstrzygnięciem organ odwoławczy uchylił w całości zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] oraz na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nałożył na współwłaścicieli budynku – J. L. i A. L. obowiązek wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia istniejącego otworu okiennego w ścianie usytuowanej w granicy z działką budowlaną w budynku w zabudowie szeregowej na działce nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w M. do stanu zgodnego z prawem, poprzez montaż pustaków szklanych (luksferów) w miejscu istniejącego otworu okiennego w ścianie budynku w zabudowie szeregowej na działce nr ew. [...] obr. [...] w M. usytuowanej we wschodniej granicy nieruchomości w terminie do dnia 30 kwietnia 2013 r. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować bardzo trudne do odwrócenia skutki prawne, gdyż jej wykonanie, po ewentualnym uchyleniu zaskarżonej decyzji, będzie wymagać kolejnego postępowania administracyjnego, mającego na celu doprowadzenie nieruchomości J. i A. L. do stanu poprzedniego. Zdaniem S. M., przede wszystkim wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje tzw. immisję na nieruchomość skarżącej, co kategorycznie zabrania art. 144 k.c. Wykonanie tych prac spowoduje znaczne ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości skarżącej m.in. brak możliwości rozbudowy i nadbudowy budynku skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Powodzenie wniosku uzależnione jest od inicjatywy samej strony, która w uzasadnieniu wniosku winna wskazać argumentację, że wykonanie postanowienia, spowoduje sytuacje opisane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przy tym nie wystarczające jest formułowanie ogólnikowych twierdzeń, ale staranne zobrazowanie opisanej we wniosku sytuacji, w tym szczególnie rzetelne określenie rozmiaru ewentualnej szkody oraz jej wpływu na sytuację strony. Obowiązkiem Sądu jest natomiast wnikliwa ocena zasadności argumentacji wnioskodawcy, zatem uzasadnienie wniosku powinno umożliwiać wszechstronne rozpatrzenie podstaw żądania wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia. Nie jest natomiast powinnością Sądu wyręczanie strony, niejako urzędu, w poszukiwaniu usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12, Lex nr 1145458). Ponadto zauważyć należy, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Zaś kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. W świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku skarżącej, Sąd uznał, że skoro wniosek nie został należycie uzasadniony, przez pryzmat przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., to brak jest podstaw do jego pozytywnego załatwienia. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca nie wskazała, z jaką konkretnie szkodą lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, będzie się dla niej wiązać wykonanie zaskarżonej decyzji. Aby uzyskać ochronę tymczasową z art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest właściwe. Trudnych do odwrócenia skutków nie można powiązać, wbrew twierdzeniu skarżącej, z ewentualnym wszczęciem kolejnych postępowań administracyjnych. W ocenie Sądu, za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie przemawia także okoliczność, że "wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje tzw. immisję na nieruchomość skarżącej, co kategorycznie zabrania art. 144 kc". Po pierwsze z tego powodu, że skarżąca nie wskazała, z jakiego rodzaju immisjami będzie się wiązało wykonanie decyzji. Po drugie, z uwagi iż trudno jest sobie wyobrazić, aby wykonanie obowiązku polegającego na montażu pustaków szklanych (luksferów) w miejsce istniejącego otworu okiennego, wiązało się z zakłóceniem ponad przeciętną miarę korzystania z nieruchomości sąsiedniej należącej do skarżącej. Również powoływanie się przez stronę skarżącą na niemożność realizacji w przyszłości jej inwestycji, stan zagospodarowania działki należącej do strony, nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że wykazane zostały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2438/11). Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.