VII SA/Wa 929/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2014 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz.687), zwanej dalej "specustawą drogową" - po rozpatrzeniu odwołań D. i R. D., E. K. oraz M. S. od decyzji Wojewody [...]Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa bezkolizyjnego węzła drogowego w rejonie ul. [...] wraz z przebudową ul. [...]w [...]": - uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji znajdujący się na stronie 1 zapis o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności oraz znajdujący się na stronie 14 zapis stanowiący pkt VII i orzekł w tym zakresie określając (na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy) termin wydania nieruchomości na 120 dzień od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna oraz nadając decyzji (na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy) rygor natychmiastowej wykonalności, - uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji tabelę znajdującą się w pkt VI. Oznaczenie nieruchomości lub ich części według ewidencji gruntów, które staną się własnością Skarbu Państwa i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie nowej tabeli, - w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Przedstawiając stan faktyczny sprawy organ wskazał, że Wojewoda [...], po przeprowadzeniu postępowania w sprawie wniosku inwestora, działając na podstawie art. 11a ust. 1 i art. 17 specustawy drogowej wydał w dniu [...] listopada 2012 r. decyzję Nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa bezkolizyjnego węzła drogowego w rejonie ul. [...] wraz z przebudową ul. [...] w [...]". Od decyzji odwołania wnieśli D. i R. D., E. K. oraz M. S.. D. i R. D. zaskarżyli decyzję Wojewody [...] w zakresie dotyczącym działek nr ew. [...] i nr ew. [...], powstałych z podziału działki o nr ew. [...]. M. S. zaskarżyła decyzję Wojewody [...] w części dotyczącej działek o nr ew. .. i nr ew. [...], stanowiących jej własność. E. K. w odwołaniu podniosła, iż nie wyjaśniono, na czym ma polegać tzw. czasowe zajęcie jej nieruchomości. Ponadto wskazała, iż nie została zachowana strefa ochronna między prowadzoną przez nią hodowlą drobiu a planowaną inwestycją drogową, a także, że nie określono dojazdu do jej nieruchomości na czas budowy i nie przewidziano ścieżki rowerowej. Po rozpoznaniu odwołania Minister Infrastruktury i Rozwoju uznał, że zaskarżona decyzja, poza częścią uchyloną, nie narusza prawa. Organ odwoławczy wskazał, że przed złożeniem wniosku inwestor, zgodnie z art. 11b ust. 1 specustawy drogowej, uzyskał opinię Zarządu Województwa [...] - uchwała nr [...] z dnia [...]lipca 2011 r. Pismem z dnia 21 czerwca 2011 r. zwrócił się też do Prezydenta Miasta [...] o wyrażenie opinii dla inwestycji. Wobec niezajęcia stanowiska przez ww. organ w terminie 14 dni od dnia doręczenia wystąpienia o opinię, zgodnie z art. 11 b ust. 2 specustawy drogowej, uznane to zostało jako brak zastrzeżeń do złożonego wniosku. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 - 4 specustawy drogowej do wniosku załączono mapę w skali 1:1000, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto dołączono analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 5 specustawy do wniosku inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, został uzgodniony przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w [...] (opinia z dnia 1 września 2011 r.). Ponadto inwestor załączył do wniosku także opinie: Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia 30 czerwca 2011 r., [...] Wojewódzkiego Konserwatora Ochrony Zabytków w [...] z dnia 14 lipca 2011 r., [...] [...] Linie [...] S.A. z dnia 15 lipca 2011 r. Organ zauważył, że inwestor nie miał obowiązku przedkładania pozostałych opinii, wskazanych w art. 11d ust. 1 pkt 8, gdyż w obszarze projektowanej inwestycji nie znajdują się tereny, z których istnieniem ustawodawca wiąże skutek uzyskania stosownych opinii. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 9 specustawy inwestor dołączył również akty administracyjne wymagane przepisami odrębnymi, tj. decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia oraz pozwolenie wodnoprawne (decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2012 r.). Organ odwoławczy zaznaczył też, że kontrolowana decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, zatwierdzenie podziału nieruchomości. Ponadto, na mocy przedmiotowej decyzji, zatwierdzono projekt budowlany, stanowiący załącznik Nr 3 do decyzji. W decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa oraz nieruchomości przeznaczone do "czasowego zajęcia", tj. nieruchomości, w stosunku do których następuje określenie ograniczenia w korzystaniu. W decyzji ustalono ponadto warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz warunki wynikające z potrzeb obronności państwa, jak również wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich. Analizując decyzję Wojewody [...] pod kątem spełnienia warunku określonego w art. 16 ust. 2 specustawy drogowej, Minister stwierdził, iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji nie zawiera określenia terminu wydania nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi teren przedmiotowej inwestycji. Zauważył, iż Wojewoda [...], po uwzględnieniu wniosku inwestora, na podstawie art. 17 ust. 1 specustawy drogowej nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, który w myśl ust. 3 ww. artykułu zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości oraz uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi i rozpoczęcia robót budowlanych. W ocenie organu odwoławczego jednakże obowiązek zamieszczenia w sentencji decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zapisów w przedmiocie określenia terminu wydania nieruchomości istnieje niezależnie od faktu nadania temu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności. W związku z powyższym, działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 kpa Minister, uchylając wskazane zapisy znajdujące się na stronach 1 oraz 14 kontrolowanej decyzji, orzekł w tym zakresie o ustaleniu zapisów odpowiadających obowiązkowi określonemu w art. 16 ust. 2 specustawy drogowej, jak również uwzględniających wniosek inwestora w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Ponadto Minister dostrzegł, iż w punkcie VI. zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] wprawdzie wskazał nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa, jednakże pominął w tym wykazie działkę nr ew. [...], położoną w [...], obręb [...]. Zgodnie z wnioskiem inwestora z dnia 15 maja 2012 r. działka o nr ew. [...] została objęta w całości liniami rozgraniczającymi teren przedmiotowej inwestycji. Inwestor jednak błędnie wskazał w ww. wniosku, iż właścicielem działki jest Skarb Państwa, podczas, gdy jej właścicielem jest Gmina Miasto [...]. Organ pierwszej instancji nie dostrzegł tego błędu i w konsekwencji nie wskazał w pkt. VI swej decyzji, iż działka o nr ew. [...] stanie się własnością Skarbu Państwa. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, Minister uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji tabelę znajdującą się w pkt VI. dotyczącą oznaczenia nieruchomości lub ich części, które staną się własnością Skarbu Państwa, orzekając w tym zakresie o ustaleniu nowej tabeli uwzględniającej stan prawny działki o nr ew. [...]. Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom specustawy drogowej oraz że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną. Organ odwoławczy uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo, uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji. Wynika z niej, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją liniową, obejmuje budowę bezkolizyjnego węzła drogowego w rejonie ul. [...] i ul. [...] wraz z przebudową ul. [...]. Planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie miasta na prawach powiatu [...] w województwie śląskim, przebiegać będzie w granicy administracyjnej gminy [...] i prowadzona będzie po istniejącym śladzie drogi krajowej [...]. Organ wskazał, że odnosząc się do odwołania E. K. inwestor podniósł, iż część działki skarżącej nr ew. [...] o pow. 11 m2 została przeznaczona do ograniczonego sposobu korzystania z niej ze względu na przebudowę istniejącego przyłącza energetycznego do budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] oraz przebudowę gazociągu niskiego ciśnienia zlokalizowanego wzdłuż ul. [...]. Inwestor wskazał, iż żadna z tych sieci uzbrojenia terenu nie jest fizycznie zlokalizowana na posesji skarżącej, a przedmiotowe ograniczenie dotyczy pasa technologicznego, który może być konieczny do realizacji zamierzenia przez wykonawcę robót. Inwestor zwrócił też uwagę, iż skarżąca nie wskazała przepisu prawa, który by potwierdzał, iż realizowana inwestycja narusza strefę ochronną należącej do niej hodowli drobiu. Ponadto inwestor wyjaśnił, iż docelowa obsługa komunikacyjna działki o nr ew. [...] odbywa się przez zjazd indywidualny nr [...] z przebudowywanej ul. [...], zaprojektowany w miejscu istniejącego dojazdu o nawierzchni gruntowej do przedmiotowej posesji. Odnosząc się do żądania skarżącej dotyczącego wybudowania ścieżki rowerowej do jej posesji inwestor wyjaśnił, iż ścieżka rowerowa została zaprojektowana wzdłuż ul. [...], natomiast ul. [...], w związku z charakterem i natężeniem ruchu, jaki się na niej odbywa, nie wymaga prowadzenia wydzielonej ścieżki rowerowej. E. K[...] w piśmie z dnia 11 lutego 2013 r. podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w odwołaniu, podniosła, iż nie wyjaśniono, w jaki sposób jej nieruchomość będzie skomunikowana z drogą. Ponadto wskazała, iż po przebudowie dojazd do jej nieruchomości ulegnie wydłużeniu o około "1,5 raza". Skarżąca podniosła, że przybliżenie drogi do budynków położonych na jej nieruchomości, w szczególności budynku inwentarskiego, oznaczać będzie płoszenie i straszenie jej drobiu i powołała się na "rozporządzenie Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z 1928 r. o prawnej ochronie zwierząt w Polsce (Dz. U. z 1932 r.)". Ponownie wniosła o wybudowanie ścieżki rowerowej. Odnosząc się do odwołania E. K. Minister wyjaśnił, że na mocy decyzji Wojewody [...] 11 m2 działki skarżącej o nr ew. [...], której łączna powierzchnia wynosi 2,1603 ha, została ograniczona w korzystaniu ze względu na konieczność dokonania przebudowy istniejącego przyłącza energetycznego do budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] oraz gazociągu niskiego ciśnienia zlokalizowanego wzdłuż ul. [...]. Wskazał, że już w piśmie z dnia 12 września 2012 r. organ pierwszej instancji poinformował skarżącą, z czego wynika konieczność "czasowego zajęcia" części jej nieruchomości, ponadto zostało to ponownie skarżącej wyjaśnione w decyzji Wojewody [...]. W ocenie Ministra zarzut podniesiony przez E. K., wskazujący na brak wyjaśnienia przyczyn czasowego zajęcia jej działki, jest więc bezzasadny. Ponadto, niezrozumiały jest, zdaniem Ministra, zarzut skarżącej dotyczący braku określenia dojazdu do jej nieruchomości. Skarżąca bowiem w piśmie z dnia 11 lutego 2013 r. wskazała, iż nie zgadza się, aby w wyniku realizacji inwestycji dojazd do jej nieruchomości uległ wydłużeniu o około półtora raza, a zatem sama stwierdziła, że jej nieruchomości został zapewniony dojazd. Organ wskazał, iż zgodnie z projektem budowlanym, nieruchomość o nr ew. [...] ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez zjazd indywidualny nr [...] z przebudowywanej ul. [...]. Zjazd ten jest zaprojektowany w miejscu istniejącego obecnie dojazdu do ww. nieruchomości. Ustosunkowując się do żądania skarżącej wybudowania ścieżki rowerowej wzdłuż ul. Kościelnej organ wskazał, że żaden przepis prawa nie nakłada na inwestora obowiązku budowy ścieżki rowerowej, a organ nie może kwestionować decyzji inwestora, który nie widzi potrzeby budowy ścieżki rowerowej w ww. lokalizacji. Minister zgodził się ponadto z opinią inwestora, iż ulica [...] nie wymaga prowadzenia wydzielonej ścieżki rowerowej, bowiem stanowi dojazd do posesji położonych wzdłuż niej i występuje na niej małe natężenie ruchu. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego niezachowania strefy ochronnej między jej hodowlą drobiu a planowaną inwestycją drogową, wskazującego na naruszenie przepisów "rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z 1928 o prawnej ochronie zwierząt w Polsce (Dz. U. 1932 r.)", Minister stwierdził, iż jest on bezpodstawny. Wyjaśnił, iż rozporządzenie Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o ochronie zwierząt zostało uchylone ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 1997 r., Nr 111, poz. 724), a ponadto w rozporządzeniu tym brak było obowiązku zachowania jakiekolwiek strefy ochronnej między drogą a hodowlą drobiu. Wskazał też, że obecne przepisy prawa również nie przewidują zachowania takiej strefy ochronnej. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, jak i zaskarżona decyzja Wojewody [...], nie naruszają prawa. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2014 r. złożyła E. K., zarzucając, że nie określono sposobu dojazdu do należącej do niej nieruchomości, nie przewidziano ścieżki rowerowej. Podkreśliła, że prowadzi hodowlę drobiu nieśnego w połączeniu z wolnym wybiegiem, a realizacja inwestycji powodować będzie szkody w tej hodowli. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje więc jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2014 r. wydana po rozpoznaniu odwołań od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], którą organ ten udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa bezkolizyjnego węzła drogowego w rejonie ul. [...]wraz z przebudową ul. [...] w [...]". W niniejszej sprawie rozpatrzenie wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji drogowej nastąpiło w oparciu o ustawę z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, która przewiduje uproszczone zasady i procedury przygotowania i realizacji inwestycji drogowych, mające na celu przyspieszenie procesu rozwoju infrastruktury drogowej w Polsce. Skróceniu czasu realizacji takich inwestycji służy przede wszystkim połączenie w jednej decyzji administracyjnej - w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - rozstrzygania o zatwierdzeniu podziału nieruchomości, przejmowaniu nieruchomości na własność Skarbu Państwa i zatwierdzeniu projektu budowlanego stanowiącym pozwolenie na budowę. Zauważyć trzeba, że art. 11i ww. ustawy stanowi, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. A zatem, stosownie do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 11i specustawy drogowej, w razie spełnienia wymagań określonych przepisami prawa właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji. Z taką sytuacją mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy. W przepisach art. 11d ust. 1 pkt 1 - 9 powołana ustawa wymienia enumeratywnie warunki, jakie powinien spełniać wniosek inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, który zgodnie z art. 11b ust. 1 winien być złożony po uzyskaniu opinii podmiotów w nim wymienionych. Wniosek taki musi zawierać m.in.: a) mapę w skali co najmniej 1:5.000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu; b) analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi; c) mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami; d) określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu; e) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, aktualnym na dzień opracowania projektu; f) opinie właściwych organów wymienionych w art. 11d ust. 1 pkt 8; g) wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne. Jak wynika z analizy akt sprawy, przedłożona przez inwestora dokumentacja spełnia ustawowe wymogi, wynikające z art. 11d ust. 1 ustawy. Złożony przez inwestora wniosek zawierał: mapę w skali 1:1000, przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu; analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi; mapy zawierające projekty podziału nieruchomości; określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, opinie: Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...]w z dnia 30 czerwca 2011 r., [...] Wojewódzkiego Konserwatora Ochrony Zabytków w [...] z dnia 14 lipca 2011 r., [...] Linie [...] S.A. z dnia 15 lipca 2011 r. Inwestor dołączył również do wniosku, zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 9 ustawy, decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia oraz pozwolenie wodnoprawne (decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2012 r.). Wniosek zawierał też projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor spełnił także obowiązek określony w art. 11b ust. 1 specustawy drogowej, uzyskując przed złożeniem wniosku opinię Zarządu Województwa [...], wyrażoną w uchwale nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Niewydanie natomiast opinii przez Prezydenta Miasta [...] w terminie 14 dni od zwrócenia się przez inwestora o jej wyrażenie traktuje się, zgodnie z art. 11b ust. 2, jako brak zastrzeżeń do wniosku. Decyzja Wojewody [...] czyni zadość wymogom przewidzianym w art. 11f ust. 1 ustawy, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji. W decyzji zawarto także zatwierdzenie podziału nieruchomości, zatwierdzono projekt budowlany, określono nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa oraz nieruchomości przeznaczone do czasowego zajęcia, ustalono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, a także określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Wprawdzie decyzja Wojewody [...] zawierała nieprawidłowości w zakresie określenia nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa oraz w zakresie określenia terminu wydania nieruchomości, ale zostały one poprawione – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju w decyzji odwoławczej. Oceniając zarzuty skargi Sąd nie znalazł podstaw prawnych do ich uwzględnienia. Odnosząc się do podnoszonych przez E. K. zarzutów wskazujących na zbyt bliskie usytuowanie drogi i przewidywane szkody w prowadzonej przez nią hodowli drobiu, zauważyć trzeba, że obowiązujące przepisy prawne nie przewidują strefy ochronnej pomiędzy inwestycjami drogowymi a hodowlą drobiu, nie można zatem zarzucić organom naruszenia prawa. Niezasadny jest też zarzut wskazujący na niewyjaśnienie, na czym ma polegać czasowe zajęcie nieruchomości skarżącej. Zarówno w decyzji organu pierwszej instancji, jak i w decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju, wyjaśniono, że część należącej do skarżącej nieruchomości nr [...] o powierzchni 11 m2 została przeznaczona do ograniczonego sposobu korzystania z niej ze względu na przebudowę istniejącego przyłącza energetycznego do budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] oraz przebudowę gazociągu niskiego ciśnienia zlokalizowanego wzdłuż ul. [...]. Jako bezpodstawny należy też ocenić zarzut wskazujący na brak określenia sposobu dojazdu do nieruchomości skarżącej. Nieruchomość o nr ew. [...] ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez zjazd indywidulany nr [...] z przebudowywanej ul. [...], zjazd ten jest zaprojektowany w miejscu istniejącego obecnie dojazdu do ww. nieruchomości. W odniesieniu do zarzutu wskazującego, że nie przewidziano ścieżki rowerowej wzdłuż ul. [...], należy wskazać, iż, jak wynika z akt sprawy, inwestor uznał, że ulica [...] nie wymaga prowadzenia wydzielonej ścieżki rowerowej, z uwagi na małe natężenie ruchu. Podkreślić trzeba, że żaden przepis prawa nie nakłada na inwestora obowiązku budowy ścieżki rowerowej. Wyjaśnienia wymaga, że w postępowaniu o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej organy nie są uprawnione do badania celowości, słuszności i racjonalności ustalenia przebiegu drogi publicznej, jak też korygowania trasy inwestycji, czy przyjętych rozwiązań projektowych. To inwestor dokonuje wyboru najkorzystniejszych, w jego ocenie, rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia drogowego. Rolą orzekającego w sprawie organu jest natomiast ocena zgodności wniosku z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Warto też zwrócić uwagę na treść art. 11e specustawy, zgodnie z którym nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. W przypadku zatem, gdy wniosek o udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej jest prawidłowy i zgodny z wymogami przewidzianymi przepisami prawa, organy zobowiązane są, stosownie do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 11i specustawy drogowej, do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji. W świetle powyższych okoliczności stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2014 r. jest zgodna z prawem. Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270).