VII SA/Wa 936/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie : odstąpienia od nałożenia obowiązków postanawia : oddalić wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 23 kwietnia 2012 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga E.D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] wraz z wnioskiem o jej wstrzymanie. Powyższą decyzją organ uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ Instancji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzja z dnia [...] orzekł o odstąpieniu od nakładania obowiązków wynikających z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane-wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że wnosi o uwzględnienie wniosku przez Sąd z uwagi na zagrożenie wyrządzenia znacznej szkody, gdyż wynajem lokali usługowych znajdujących się na parterze budynku przy ul. [...] w W. stanowi jej główne źródło utrzymania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności jeśli w wyniku wykonania aktu lub czynności zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analizując, czy w sprawie występują ustawowe przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się ich zaistnienia. Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat. M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Komentarz, wyd. Zakamycze 2005, str. 166). Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Nie można natomiast mówić o wykonaniu aktu, jeżeli nie ma on przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu). Instytucja unormowana w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. dotyczy tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Jest to stanowisko dawno już ugruntowane zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądów administracyjnych (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 295). Podkreślić należy, iż przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja, którą organ uchylił decyzję organu I instancji i przekazał organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Samo jednak przekazanie sprawy przez organ odwoławczy organowi I instancji by rozpoznał ją na nowo nie stanowi okoliczności skutkującej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącej. Mając na względzie charakter i zakres zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, a tym samym nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ww. ustawy. Z tego względu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu rozpoznania skargi przez Sąd nie zasługuje na uwzględnienie. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji postanowienia.