VII SA/Wa 94/14

Dnia 6 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.P. na czynność Prezydenta [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia odrzucić skargę W dniu 16 grudnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga T.P. na czynność Prezydenta [...] w przedmiocie wniosku o zwrot opłaty za wydanie karty pojazdu na pojazd marki [...] 1,6 KAT o numerze rejestracyjnym [...]. W odpowiedzi na skargę Prezydent m.st. Warszawy przedstawił przebieg postępowanie, który przedstawiał się następująco: W dniu 14 marca 2005 r. Prezydent [...] dokonał rejestracji należącego do skarżącego pojazdu nadając numer rejestracyjny [...] oraz wydał za opłatą w kwocie 500 złotych kartę pojazdu. W piśmie z dnia 6 czerwca 2011 r. skarżący wezwał organ do zapłaty 425 złotych tytułem nadpłaconej kwoty za wydanie karty pojazdu. W dniu 20 czerwca 2011 r. organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego pismo z dnia 6 czerwca 2011 r., w którym poinformował (pismo znak: [...]), że sprawa nie może zostać załatwiona przez wydanie decyzji administracyjnej z powodu braku podstaw prawnych do działania organu, a dochodzenie tych roszczeń możliwe jest na drodze postępowania cywilnego przed właściwym sądem powszechnym. W dniu 8 września 2011 r. skarżący wniósł do Sądu Rejonowego [...] powództwo o zapłatę kwoty 425 złotych z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 14 marca 2005 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W dniu 11 października 2011 r. został wydany przez sąd powszechny nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym. Skarżący od powyższego rozstrzygnięcia złożył sprzeciw. Wobec powyższego w kolejnym piśmie skierowanym do organu (jednak nie zawierającym prezentaty organu) z dnia 14 listopada 2011 r. T.P. skonkretyzował swoje roszczenie podając, że wnosi o zwrot 425 złotych opłaty wraz z odsetkami. Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2012 r. Sąd powszechny odrzucił pozew skarżącego. Postanowienie to uprawomocniło się w dniu 13 grudnia 2012 r. W piśmie z dnia 5 listopada 2013 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez zwrot kwoty 425 zł. Pismem z dnia 5 grudnia 2013 r., które pełnomocnik skarżącego odebrała w dniu 10 grudnia 2013 r., organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na powyższe wezwanie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wobec powyższego skarżący w piśmie z dnia 16 grudnia 2013 r. złożył do Sądu administracyjnego skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przede wszystkim podkreślić należy, że skuteczność wniesienia takiej skargi, a więc możliwość merytorycznego rozpoznania przez Sąd sprawy, uzależniona jest od spełnienia szeregu warunków natury formalnej, w tym od terminowości dokonywania kolejnych czynności w postępowaniu administracyjnymi oraz sądowoadministracyjnym. Zgodnie bowiem z regulacją z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie do treści § 3 art. 52 jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4 a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności do usunięcia naruszenia prawa. Skargę natomiast do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa ( art. 53 § 2 p.p.s.a). W przedmiotowej sprawie przyjęto, że przedmiotem zaskarżenia przez skarżącego do Sądu jest powzięcie informacji o wydaniu postanowienia z dnia 6 grudnia 2012 r. przez sąd rejonowy o odrzuceniu pozwu w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. Postanowienie to uprawomocniło się w dniu 3 grudnia 2012 r. Tak wynika ze skargi oraz kolejnych czynności dokonywanych przez skarżącego i organ. Skarżący wprawdzie pierwszą informację o odmownym stanowisku organu otrzymał wraz z pismem organu z dnia 20 czerwca 2011 r., otrzymanym w dniu 4 lipca 2011 r. Nawet gdyby jednak przyjąć najkorzystniejszą dla skarżącego datę - i taką datę Sąd przyjął - od której należało liczyć 14 dniowy termin do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i byłaby to data uprawomocnienia się postanowienia sądu powszechnego o odrzuceniu pozwu o zapłatę kwoty 425 złotych, tj. data 13 grudnia 2012 r., to wezwanie z dnia 5 listopada 2013 r. do usunięcia naruszenia prawa i tak zostałoby złożone z uchybieniem ustawowego terminu. Dokonując oceny pod względem formalnym w niniejszej sprawie wskazać zatem należy, że postanowieniem z dnia 6 grudnia 2012 r., które uprawomocniło się w dniu 13 grudnia 2012 r. sąd powszechny odrzucił pozew o zapłatę kwoty 425 złotych. Wprawdzie z akt sprawy nie wynika, w jakiej dacie doręczono skarżącemu postanowienie o odrzuceniu pozwu przez sąd rejonowy, jednakże z pewnością nastąpiło to przed dniem 13 grudnia 2012 r. albowiem w tej dacie postanowienie sądu rejonowego uprawomocniło się. Termin zatem do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa zaczął biec najpóźniej dnia 13 grudnia 2012 r. Tymczasem wezwanie skarżący złożył dopiero w dniu 5 listopada 2013 r. (8 listopada 2013 r. - data wpływu do organu) co oznacza, że uchybił ustawowemu 14 dniowemu terminowi. Złożenie "wezwania do usunięcia naruszenia prawa" z uchybieniem ustawowego terminu skutkuje koniecznością uznania, że czynność ta jest bezskuteczna, a zatem nie odnosi skutku prawnego. Powyższe oznacza, że skarżący nie wyczerpał trybu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna albowiem nie został zachowany termin do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a zatem w sprawie uchybiono trybowi postępowania określonemu w art. 52 § 3 p.p.s.a,. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stąd też skarga podlega odrzuceniu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.