VII SA/Wa 941/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska(spr.), Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2011 r. sprawy ze skargi D.W. i M.W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skargę oddala Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. w związku z wnioskiem D. i M.W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...], odmawiającym wyłączenia organu administracji publicznej – [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w osobie Pani B.S. od udziału we wskazanych we wniosku D. i M.W. z dnia [...] września 2010r., uzupełnionym pismem z dnia [...] listopada 2010 r., postępowaniach administracyjnych dotyczących działki nr ew. [...] w [...] – stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010r., znak: [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje zażalenia (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) na postanowienie odmawiające wyłączenia czy to pracownika organu administracji publicznej, czy to samego organu administracji publicznej. Zatem ustalenie, że na postanowienie objęte wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przysługuje środek odwoławczy, skutkuje, zgodnie z regulacją art. 134 w zw. z art. 144 i art. 127 § 3 in fine k.p.a. wydaniem ostatecznego postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto Główny Inspektora Nadzoru Budowlanego podkreślił, że skarżący zostali prawidłowo pouczeni o ostateczności postanowienia z dnia [...] listopada 2010r., oraz że nie przysługuje na nie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy ani skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wnieśli D. i M.W. Skarżący wnieśli "o uchylenie, zmianę i wyłączenie od orzekania z [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego i PINB w [...] i wyznaczenia innego organu z poza województwem dolnośląskim bowiem wymaga tego dobro Rzeczypospolitej Polskiej a strona skarżąca ma w tym interes prawny". Skarżący powołali się na "przestępstwa korupcyjne zorganizowane" w [...] Wojewódzkim Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w powiązaniu z GINB w [...]. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), było dokonanie kontroli zaskarżonego postanowienia, pod względem zgodności z prawem. materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżone postanowienie odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni akceptuje argumentację organu, że w okolicznościach sprawy nie jest dopuszczalny wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...], odmawiającym wyłączenia organu administracji publicznej – [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w osobie Pani B.S. od udziału we wskazanych we wniosku D. i M.W. z dnia [...] września 2010r., uzupełnionym pismem z dnia [...] listopada 2010 r., postępowaniach administracyjnych dotyczących działki nr ew. [...] w [...]. Zgodnie z obowiązującym art. 141 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zażalenie przysługuje na wydane w toku postępowania postanowienia, tylko wtedy gdy kodeks tak stanowi. Natomiast z art. 144 k.p.a. wynika, że w sprawach nieuregulowanych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczących postępowania zażaleniowego, do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań, w tym przepis art. 127 § 3 przewidujący prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od postanowienia wydanego przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Z powyższego wynika, że zażalenie może być wniesione tylko na postanowienia, enumeratywnie wyliczone w kodeksie postępowania administracyjnego, do których nie zalicza się postanowień wydanych w trybie art. 24 i 25 k.p.a. Stanowisko organu, wyrażone w tym trybie, zarówno pozytywne jak i negatywne dla strony, ma bowiem charakter incydentalny (art. 123 k.p.a.). Na postanowienia te nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia, można je zatem zaskarżyć dopiero w odwołaniu od decyzji (por. szerzej G. Łaszczyca, Zażalenie w ogólnym postępowaniu administracyjnym..., s. 40 i n.). Takie stanowisko wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 maja 1990 r., sygn. akt SA/Po 1555/89 (ONSA 1990, nr 2-3, poz. 44; OSP 1992, z. 4, poz. 90), w którym stwierdzono, że "Na postanowienie w sprawie wyłączenia pracownika nie przysługuje zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.), jednakże strona może postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika kwestionować w postępowaniu odwoławczym od decyzji w danej sprawie (art. 142 k.p.a.)". W kwestii niezaskarżalności postanowienia w sprawie wyłączenia pracownika wypowiedział się również Trybunał Konstytucyjny. Uzasadniając zgodność art. 24 k.p.a. z Konstytucją, Trybunał Konstytucyjny stwierdził m.in., że "Instytucja wyłączenia pracownika na gruncie k.p.a. jest instytucją proceduralną, w ramach której stronie służy uprawnienie gwarantujące obiektywne rozstrzygnięcie sprawy. Ustawodawca poddał tę instytucję kontroli sądowej, wzmacniając zasadę obiektywizmu postępowania w postępowaniu administracyjnym. Ta kontrola odbywa się jednak dopiero przy rozstrzyganiu odwołania od orzeczenia, kończącego postępowanie w danej instancji, a nie w postępowaniu wpadkowym na podstawie zażalenia na postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika organu administracji publicznej. Ze względu na szybkość i sprawność działania administracji istnieją argumenty przemawiające za aktualnie obowiązującym rozwiązaniem. Zaskarżone przepisy są zgodne z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Umożliwiają bowiem stronie podniesienie zarzutu o nieuwzględnieniu wyłączenia pracownika w postępowaniu odwoławczym, co następnie może zostać poddane kontroli sądu administracyjnego" (wyrok TK z dnia 7 marca 2005 r., P 8/03, OTK-A 2005, nr 3, poz. 20, w którym stwierdzono, że "Artykuł 24 w związku z art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) jest zgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, z 1995 r. Nr 36, poz. 175, 176 i 177, z 1998 r. Nr 147, poz. 962 oraz z 2003 r. Nr 42, poz. 364)"). Skoro zatem zaskarżone postanowienie nie było zaskarżalne zażaleniem, to nie mogło być również zaskarżone na skutek złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w art. 127 § 3 w zw. z art. 144 k.p.a. W przepisach k.p.a. brak bowiem normy, która - regulując instytucję wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnoszonego od postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego - wyłączała by zasadę z art. 141 § 1 Kpa. Wobec tego Sąd uznał, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo zastosowało art. 134 k.p.a. stwierdzając niedopuszczalność wniesienia przez skarżących wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...], odmawiającym wyłączenia organu administracji publicznej – [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w osobie Pani B.S. od udziału we wskazanych we wniosku D. i M.W. z dnia [...] września 2010r., uzupełnionym pismem z dnia [...] listopada 2010 r., postępowaniach administracyjnych dotyczących działki nr ew. [...] w [...]. W tych warunkach Sąd odstąpił od oceny argumentacji zawartej w postanowieniu z dnia [...] listopada 2010r., czy w stosunku do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w osobie Pani B.S. wystąpiły przesłani uzasadniające wyłączenie od udziału we wskazanych we wniosku D. i M.W. z dnia [...] września 2010r. uzupełnionym pismem z dnia [...] listopada 2010 r. postępowaniach administracyjnych dotyczących działki nr ew. [...] w [...]. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.).