VII SA/Wa 941/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. i M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) stycznia 2011 r. znak (...) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy postanawia: I. przyznać D. W.. i M. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego; II. w pozostałym zakresie wniosek oddalić. Postanowieniem z dnia 13 lipca 2011 r. przyznano skarżącym prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, ewentualnego wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł, ewentualnej opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku, a w pozostałym zakresie wniosek oddalono. W dniu 8 grudnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął kolejny formularz skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Instytucja przyznania prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do osób tych można zaliczyć osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby życiowe. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz z nadesłanych na żądanie Sądu informacji wynika, że wnioskodawcy wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe i utrzymują się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytur o łącznej wysokości 2523,40 zł miesięcznie. Wnioskodawcy wskazali, że są współwłaścicielami działki Nr (...) w N. o powierzchni 2.500 m 2, a innych nieruchomości, zasobów pieniężnych oraz przedmiotów wartościowych nie posiadają. Wnioskodawcy mieszkają w mieszkaniu w N. do którego nie posiadają tytułu prawnego. Oświadczyli, że w mieszkaniu nie mają wody zimnej i ogrzewania. Wskazali, że oprócz emerytury nie mają żadnych innych źródeł dochodu ani nie podejmują żadnej dodatkowej pracy. Oświadczyli, że nie korzystają z pomocy dzieci i rodziny, znajomych, organizacji społecznych czy państwowych. Wskazali, że nie posiadają kont bankowych, a deklaracji podatkowych do Urzędu Skarbowego nie składali, gdyż rozlicza ich Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Odnosząc się do wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, należy wskazać, że postanowieniem z dnia 13 lipca 2011 r. przyznano skarżącym prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, ewentualnego wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł, ewentualnej opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku, a w pozostałym zakresie wniosek oddalono. W tym miejscu podkreślenia wymaga fakt, że na obecnym etapie postępowania (wyrokiem z dnia 24 listopada 2011 r. skargę oddalono i na wniosek skarżących zostało sporządzone uzasadnienie wyroku i im doręczone) jedynymi kosztami jakie mogą wystąpić to koszty wynikające z opłat kancelaryjnych, ponieważ w razie wniesienia przez skarżących skargi kasacyjnej nie będą oni ponosić kosztów wpisu sądowego od tej skargi, gdyż w tym zakresie zostało im przyznane prawo pomocy postanowieniem z dnia 13 lipca 2011 r. Zdaniem Sądu skarżący nie wykazali w przekonujący sposób, iż znajdują się w sytuacji materialnej kwalifikującej ich do przyznania zwolnienia od całości kosztów sądowych. Uzyskiwany przez skarżących łączny dochód w wysokości 2523,40 zł, jest o 70,40 zł wyższy niż dochód skarżących wskazany we wniosku będącym podstawą przyznania prawa pomocy postanowieniem z dnia 13 lipca 2011 r., a więc tym bardziej uzasadnia stwierdzenie, że nawet przy uwzględnieniu wydatków skarżących, powinni oni partycypować chociaż w części w kosztach sądowych. Ponadto skarżący nie wskazali żadnych nowych okoliczności, które stanowiłyby podstawę odmiennej oceny sytuacji materialnej skarżących. Natomiast odnosząc się do wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie przyznania radcy prawnego, Sąd uznał, że w niniejszej sprawie, oceniając sytuację finansową skarżących należy uznać, że wykazali, iż znajdują się w sytuacji materialnej, uzasadniającej przyznanie im prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. postanowiono przyznać skarżącym prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego, a w pozostałym zakresie wniosek oddalić.