VII SA/Wa 943/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Sławomir Fularski, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2018 r. sprawy ze skargi K.D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie budowy kiosków tymczasowych uchyla zaskarżoną decyzję Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 23 z późn. zm.), zwanej dalej "Kpa" oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Pana K. D. od decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] października 2016 r., wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia z dnia 23 września 2016 r. i uzupełnionego dnia 19 października 2016 r. dotyczącego budowy dwóch kiosków tymczasowych na okres 120 dni przy ul. G., na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] w Dzielnicy P.-P. [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił ustalony stan faktyczny wskazują, że w dniu 23 września 2016 r. Pan K. D. zgłosił zamiar budowy dwóch kiosków handlowych - tymczasowych na okres 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy przy ul. G., na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] w Dzielnicy P.- P. [...]. Do zgłoszenia załączono fragment rysunku planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Ronda W. - Część I, wyrys z mapy ewidencyjnej nr: [...], szkic oraz rzut pionowy projektowanych kiosków, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (PB-3). Postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2016 r. Prezydent [...] nałożył na Inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o doprowadzenie do zgodności treści zgłoszenia i oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dołączonym planem lokalizacji kiosków. W dniu 19 października 2016 r. Pan K. D. dokonał korekty przedmiotowego zgłoszenia oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane poprzez podanie prawidłowego numeru ewidencyjnego działki - [...]. Prezydent [...], działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2016 r., wniósł sprzeciw do zgłoszenia z dnia 23 września 2016 r. i uzupełnionego dnia 19 października 2016 r. dotyczącego budowy dwóch kiosków tymczasowych na okres 120 dni przy ul. G. w W.. Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie wniósł Inwestor - Pan K. D.. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. Wojewoda [...] zlecił [...] przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, celem uzgodnienia kluczowych kwestii związanych z planowanym zamierzeniem inwestycyjnym. W dniu 24 stycznia 2017 r. Prezydent [...] udzielił odpowiedzi na powyższe postanowienie. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Wojewoda [...] przypomniał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 3 pkt 12 Prawa budowlanego, to decyzja administracyjna, zezwalająca na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Ustawodawca w art. 29-31 Prawa budowlanego przewidział wyjątki od ww. zasady. Są one określone enumeratywnie, tj. mają formę listy zamkniętej i niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. Zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie zawsze oznacza rezygnację z jakiejkolwiek regulacji administracyjno-prawnej. Budowa pewnych obiektów oraz wykonywanie niektórych robót wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Zgodnie z ustawą Prawo budowlane organ administracji publicznej ma kompetencję do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw do zamiaru wykonania robót objętych w zgłoszeniu. Dalej organ II instancji wskazał, że przepisy prawa przewidują dwa odrębne powody sprzeciwu. Pierwszym, zgodnie z art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego jest niedopełnienie przez inwestora we właściwym terminie obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów, mimo wezwania go do tego przez organ postanowieniem. Drugim rodzajem sprzeciwu jest zgodnie z art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego stwierdzenie przez organ administracji architektoniczno- budowlanej, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego na podstawie zgłoszenia nie jest dopuszczalna z powodów merytorycznych, tj. gdy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, bądź budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy, bądź gdy zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem - jak wynika z treści zgłoszenia - obejmuje swym zakresem budowę dwóch kiosków handlowych - tymczasowych na okres 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy przy ul. G., na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] w Dzielnicy P.-P. [...]. Działka inwestycyjna o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 1KD-PM miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Rondo W. - część I, przyjętego uchwalą Rady [...][...] z dnia [...] listopada 2014 r. Prezydent [...] po dokonaniu analizy dokumentacji związanej ze zgłoszeniem z dnia 23 września 2016 r., decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2016 r., wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym "organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub inne przepisy". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano m.in. że "[...] ustalenia powyższego miejscowego planu nie dopuszczają sytuowania kiosków poza rejonem przystanków komunikacji publicznej i jedynie w miejscach wyznaczonych na rysunku oraz nie dopuszczają budowy obiektów tymczasowych [...]." Organ wojewódzki nie podzielił stanowiska organu I instancji w stosunku do niezgodności przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie sytuowania kiosków. W ocenie Wojewody [...] obowiązujący plan szczegółowo określa warunki sytuowania kiosków, tj.: § 10 ust. 9 pkt 1 planu - w miejscach wyznaczonych na rysunku planu, to jednak daje również możliwość do ich lokalizacji przy przystankach komunikacji publicznej w odległości do 50 m od znaku wyznaczającego miejsce przystanku. Z materiału zgromadzonego w ramach postępowania odwoławczego wynika, że powyższy warunek został spełniony, gdyż przedmiotowe kioski zostały zaprojektowane w odległości mniejszej niż 50 m od przystanku komunikacji publicznej. Należało jednak przeanalizować inną kwestię związaną z omawianym artykułem. § 10 ust. 9 pkt 1 planu wskazuje, że "[...] w jednym miejscu dopuszcza się sytuowanie nie więcej niż 2 kiosków, chyba że ustalenia szczegółowe stanowią inaczej [...]." W przedmiotowej sprawie ustalenia szczegółowe dla terenu oznaczonego symbolem 1KD-PM określa § 30 ust. 1 pkt 5 lit. e planu, który wskazuje, że zasady zagospodarowania miejsc i przestrzeni należy interpretować wg § 10, zatem należy uznać, że dla terenu oznaczonego symbolem 1KD-PM w kwestii sytuowania kiosków zastosowanie ma wyłącznie § 10 ust. 9 pkt 1 planu. Natomiast zgromadzony materiał wskazuje, że w promieniu 50 m od znaku przystanku komunikacji miejskiej istnieją już dwa kioski, zatem wnioskodawca na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] w Dzielnicy P.-P. [...] nie może wykonać planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Wojewoda [...] stoi na stanowisku, że w jednym miejscu, tj. w miejscach wyznaczonych na rysunku planu lub w odległości mniejszej niż 50 m od przystanku komunikacji publicznej dopuszcza się sytuowanie nie więcej niż 2 kiosków. W przedmiotowej sprawie kryterium sytuowania kiosków oparto na przesłance odległości mniejszej niż 50 m od przystanku komunikacji publicznej, jednak należy stwierdzić, że miejsce to już zostało wykorzystane w sposób wykluczający wykonanie przedmiotowej inwestycji. W związku z tym, iż inwestycja polegająca na budowie dwóch kiosków tymczasowych na okres 120 dni przy ul. G., na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] w Dzielnicy P.-P. [...] narusza wyżej przywołane ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Rondo W. - część I, organ powiatowy zobligowany był do wniesienia sprzeciwu wobec planowanych robót. W tym stanie sprawy, organ odwoławczy uznał, że był zobligowany do utrzymania w mocy decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] października 2016 r., wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia z dnia 23 września 2016 r. i uzupełnionego dnia 19 października 2016 r. dotyczącego budowy dwóch kiosków tymczasowych na okres 120 dni przy ul. G. w Dzielnicy P.-P. [...]. Skargę na tę decyzję złożył K. D.. W skardze podzielił sposób interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedstawiony przez Wojewodę [...] nie zgodził się jednak ze stanowiskiem o istnieniu już w rozpatrywanym obszarze dwóch kiosków. Wskazał, że ustalenia takie są niezgodne ze stanem faktycznym, ponieważ wykazane na zdjęciach obiekty nie są w istocie kioskami, gdyż nie odpowiadają definicji zawartej w przepisie art. 3 ust. 5 prawa budowlanego, który zalicza kioski do tymczasowych obiektów budowlanych , czyli obiektów budowlanych przeznaczonych do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej, przewidzianych do przestawienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także niepołączonych trwale z gruntem. Skarżący podnosił, że wskazane przez organ odwoławczy obiekty nie spełniają określenia obiektów tymczasowych bowiem przeczy temu charakter tych budynków i sposób związania z gruntem. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o ich oddalenie i podtrzymał argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr , utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] października 2016 r., wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia z dnia 23 września 2016 r. i uzupełnionego dnia 19 października 2016 r. dotyczącego budowy dwóch kiosków tymczasowych na okres 120 dni przy ul. G., na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] w Dzielnicy P.-P. [...] W.. Zważyć trzeba, iż podstawę materialnoprawną tej decyzji stanowiły przepisy art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), w którym uregulowana została instytucja zgłoszenia zamiaru budowy i wykonywania robót budowlanych. Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. . W niniejszej sprawie organ odwoławczy uznał, że inwestycja objęta zgłoszeniem nie jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwalą Rady [...][...] z dnia [...] listopada 2014 r. W szczególności Wojewoda [...] stwierdził, że ustalenia szczegółowe dla przedmiotowego terenu oznaczonego symbolem 1KD-PM określają możliwość sytuowania dwóch kiosków w promieniu 50 m od znaku przystanku komunikacji miejskiej. Z uwagi na to, że na tak określonym obszarze istnieją już dwa kioski znać należało, że miejsce to już zostało wykorzystane w sposób wykluczający wykonanie przedmiotowej inwestycji. W związku z tym, iż inwestycja polegająca na budowie dwóch kiosków tymczasowych na okres 120 dni przy ul. G., na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] w Dzielnicy P.-P. [...] narusza wyżej przywołane ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Skarżący nie kwestionował sposobu interpretacji wskazanych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zgodził się jednak z ustaleniem, że planowana przez niego inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podnosił, że wbrew twierdzeniom organu odwoławczego w promieniu 50 m od znaku przystanku komunikacji miejskiej nie istnieją kioski, które odpowiadały by definicji zawartej w prawie budowlany. Oceniając w tym aspekcie prawidłowość decyzji organu odwoławczego uznać należy, że stanowisko co do konieczności wniesienia sprzeciwu było co najmniej przedwczesne. Wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 5 Prawa budowlanego kioski zostały zaliczone do tymczasowych obiektów budowlanych , czyli obiektów budowlanych przeznaczonych do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej, przewidzianych do przestawienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także niepołączonych trwale z gruntem. Organ uznając, że planowana inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w związku z istnieniem już na wskazanym obszarze dwóch kiosków winien w sposób jednoznaczny ustalić, czy wskazywane obiekty spełniają powołaną wyżej definicję kiosku ( tymczasowego obiektu budowlanego ). Znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna może określone stanowisko sugerować, niemniej nie rozstrzyga tej kwestii w sposób nie budzący wątpliwości. Zatem jedynym obowiązkiem organu odwoławczego przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie rozstrzygnięcie ww. zagadnienia z uwzględnieniem definicji tymczasowego obiektu budowlanego oraz argumentacji Skarżącego dotyczącej tego zagadnienia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku, za podstawę biorąc art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.