VII SA/Wa 947/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2017 r. sprawy ze skargi M N na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w składzie orzekającym: po rozpatrzeniu odwołania M N od decyzji Prezydenta [...] znak: [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie skierowania M N na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii B prawa jazdy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Uzasadniając zaskarżoną decyzję organ wskazał, że w związku z wnioskiem Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2014 r. wobec przekroczenia przez M N 27 punktów otrzymanych za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 13 kwietnia.2014 r. do 21 listopada 2014 r., Prezydent [...] wydał decyzję znak: [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie skierowania M N na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii B prawa jazdy. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że według jego oceny terminem wystarczającym do złożenia egzaminu kontrolnego sprawdzającego kwalifikacje kierowcy jest termin 3 miesięcy tj. do 16 marca 2015 r. (włącznie). Decyzja została doręczona stronie w dniu [...] grudnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, że orzeczenie organu pierwszej instancji jest prawidłowe zaś odwołanie nie zawiera uzasadnionych podstaw. Podstawę prawną postępowania administracyjnego toczącego się przeciwko M N w zakresie skierowania na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy stanowił art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. W świetle przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.) oraz Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. ! 998 z późn. zm.) decyzja w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że o treści rozstrzygnięcia przesądza jedynie spełnienie ustawowych przesłanek z wyłączeniem możliwości orzekania uznaniowego, w tym wartościującego naruszenia przepisów ruchu drogowego, czy oceniającego postępowanie organu uprawnionego do prowadzenia ewidencji punktów za naruszenie przepisów w ruchu drogowym. Z przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo o ruchu drogowym wprost wynika, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty (prezydenta miasta) na wniosek komendanta wojewódzkiego policji w razie przekroczenia 24 punktów karnych otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Konstrukcja normatywna zawartego w wymienionym przepisie zwrotu "sprawdzeniu kwalifikacji podlega" wyraźnie wskazuje, że decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest decyzją o charakterze związanym, a w konsekwencji pozbawiającym organ I instancji uprawnień do badania celowości otrzymanego od organu Policji skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów, czy też prawidłowości naliczenia przez ten organ liczby punktów karnych. Przypisywanie przez Policję punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego jest czynnością materialno-techniczną, podlegającą kontroli sądów administracyjnych i w przypadku nie zgadzania się z wpisami w ewidencji możliwe jest domaganie się od organów Policji podjęcia działania - aktu lub czynności - mających na celu zmianę wpisów, a następnie wniesienie skargi do sądu administracyjnego (tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 maja 2015 r., sygn. akt II SA/G1 1554/14). Okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy (wniosek Komendanta [...] Policji w związku z przekroczeniem 27 punktów) nie pozostawiają wątpliwości co do wypełnienia w niniejszej sprawie ustawowych przesłanek obligatoryjnego skierowania odwołującego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Organ kontroli ruchu drogowego wystąpił bowiem w stosunku do skarżącego z wnioskiem o skierowanie na kontrolny egzamin na prawo jazdy z powodu przekroczenia w ciągu roku 24 punktów karnych za naruszenia zasad ruchu drogowego. Dane zawarte we wniosku Komendanta [...] Policji o skierowanie odwołującego na kontrolny egzamin tj. fakt przekroczenia limitu punktów karnych, były okolicznością obiektywną wiążącą organ pierwszej instancji i Kolegium i niepodlegającą weryfikacji w ramach prowadzonego przed tymi organami postępowania. Skarżący do daty orzekania przez organ o skierowaniu na badania nie podważył ostateczności przypisania mu punktów karnych, których suma przekroczyła 24. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podniosło, że w przepisie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym mowa jest wyłącznie o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie jego kwalifikacji. Przepis ten nie określa terminu sprawdzenia kwalifikacji ani też nie przyznaje organowi uprawnień do decydowania, w jakim czasie dana osoba zobowiązana jest poddać się stosownemu egzaminowi (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2014 r. sygn.. akt I OSK 1481/12). W zaskarżonej decyzji uwaga dotycząca terminu poddania się egzaminowi kontrolnemu znalazła się w ostatnim akapicie uzasadnienia decyzji organu I instancji, a nie zawiera jej sentencja - rozstrzygnięcie decyzji. Uzasadnienie decyzji nie może zaś zastąpić jej rozstrzygnięcia bowiem tylko sentencja decyzji zawiera rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Z uzasadnienia decyzji nie mogą też wynikać obowiązki szersze aniżeli te, które sformułowano w sentencji decyzji. Uwaga zawarta w ostatnim zdaniu uzasadnienia decyzji organu I instancji nie miała charakteru rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a. Była to zatem niezgodna z prawem informacja - uwaga, stanowiąca dodatkowy element decyzji, z którego nie należało wyprowadzać żadnych skutków prawnych obciążających skarżącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1066/10). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł M N dochodząc uchylenia zaskarżonych decyzji i umorzenia postępowania. Skarżący zarzucił, że decyzja cyt. "nie podlega wykonaniu, w skutek uznania, że brak jest podstaw dla związania skarżącego terminem zawartym w uzasadnieniu decyzji Prezydenta [...], jednocześnie nie wskazując w żaden sposób terminu, w jakim kierujący poddać się ma kontrolnemu egzaminowi, co skutkuje niepewnością strony co do treści decyzji i jej skutków prawnych, a tym samym oznacza pozostawienie w obrocie prawnym orzeczenia, które po usunięciu jego uzasadnienia, jest orzeczeniem nieegzekwowalnym, a tym samym nie wiążącym strony". Ponadto skarżący wniósł o cyt: "wyznaczenie w sprawie rozpraw i wezwanie mnie na nią, celem pouczenia mnie przez Sąd, w przypadku nie przyjęcia mojej powyższej argumentacji, w jakim terminie mam się poddać egzaminowi kontrolnemu". W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżona decyzja wprowadza dla skarżącego jeszcze większą niepewność co do jej skutków, niż pierwotna decyzja Prezydenta [...]. Adresat wskazanej decyzji nie wie bowiem jak ma ją zrealizować i jaki ma czas na podjęcie stosownych działań. Tak niedookreślone zobowiązanie strony nie spełnia kryteriów, jakie spełniać winna decyzja administracyjna, nakładająca na stronę konkretne obowiązki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. W nawiązaniu do zarzutu o braku określenia, w decyzji organu pierwszej instancji, terminu na wykonanie nałożonego nakazu wskazać należy co następuje. Ustawodawca w przypadku przedmiotowego w sprawie nakazu nie przewidział szczególnego terminu na jego wykonanie. W żadnym wypadku nie można poczytywać to jednak za błąd legislacyjny. Tak też stanowi np. ustawa Prawo budowlane - nakaz rozbiórki orzeka się bez określenia terminu. Należy podkreślić - brak określenia terminu nie oznacza, że adresat nakazu nie jest związany żadnym w tym zakresie terminem. Zastosowanie w takim przypadku znajdują ogólne unormowania w zakresie wykonalności decyzji administracyjnych posiadających walor ostateczności. Oznacza to, że niezwłocznie z chwilą otrzymania ostatecznej decyzji strona winna podjąć czynności zmierzające do poddania się takiemu nakazowi. W orzecznictwie podkreśla się sformułowanie "bezterminowo" użyte w odniesieniu do nałożonego aktem administracyjnym obowiązku nie oznacza zniesienia tego obowiązku. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 tj.).