VII SA/Wa 948/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2009 r. sprawy ze skargi B. B. i M. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] czerwca 2006r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z [...] marca 2006r. nakazującą na podstawie art. 66 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. nr 156 poz. 1118 ze zm.)na Z. i M.G. obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w nieodpowiednim stanie technicznym budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...] w K. poprzez wykonanie likwidacji dwóch okien (na parterze i w piwnicy) w ścianie budynku usytuowanej w odległości ok. 3,13m od granicy z działką [...] i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu organ podał, że przedmiotowy budynek został wybudowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] listopada 1974r. Decyzja zatwierdzała projekt typowy budynku mieszkalnego który przewidywał w ścianie od strony działki sąsiedniej otwory okienne. Przepisy rozporządzenia nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego nie określały w sposób obligatoryjny wymagań dotyczących odległości tego typu obiektu od granicy działki, lecz określały minimalną odległość od budynków sąsiednich uzależniając ją ściśle od klasy odporności ogniowej materiału stosowanego przy wykonaniu ścian budynku. Wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji złożyli B. i M. B. Po rozpatrzeniu wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją wydaną [...] marca 2007r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji uznając, ze nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Decyzja powyższa, została utrzymana w mocy - po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego znak [...] wydaną dnia [...] maja 2007r. W dniu 29 grudnia 2008r. B. i M. B. złożyli wniosek o wznowienie postępowania - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa - zakończonego ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2007r. podnosząc, że dnia 26 listopada 2008r. otrzymali z Sądu Administracyjnego w P. dokumenty z których wynika że projekt budowlany przedmiotowego budynku nie przewidywał okna na parterze. Po rozpatrzeniu wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną [...] marca 2009 na podstawie art. 151 § 1 kpa odmówił uchylenia decyzji z [...] maja 2007r. W uzasadnieniu organ podał, że wnioskujący jako podstawę wniosku o wznowienie postępowania wskazali przesłanki z pkt 1 i 5 § 1 art 145 kpa. Zdaniem organu wnioskujący nie wykazali zaistnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 kpa, nie przedstawili orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego, że dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Wskazane przez wnioskujących nowe okoliczności wynikające z otrzymanych dokumentów z Sądu zdaniem organu dotyczyły legalności i prawidłowości wybudowania budynku i w ocenie organu nie można ich uznać za istotne w znaczeniu przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 kpa w sprawie ostatecznej decyzji dotyczącej nałożenia obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli B. i M. B. podnosząc, ze decyzja o pozwoleniu na budowę którą przywołuje organ dotyczyła innej lokalizacji budynku tj. na działce przy ul. [...] a nie przy ul.[...] , a także, ze budynek nie został przyjęty do użytkowania. Po rozpatrzeniu wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną [...] kwietnia 2009r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa utrzymał w mocy własna decyzję z [...] marca 2009r. W uzasadnieniu organ podniósł, że w jego ocenie nowe okoliczności i dowody wskazane przez wnioskujących nie wypełniają znamion określonych w art. 145 § 1 pkt 5 kpa przesłanek wznowienia postępowania. Wskazane przez wnioskujących nowe dowody i okoliczności faktyczne - tj. skarga inwestorów, pozwolenie na budowę, mapka sytuacyjna, plan realizacyjny, podnoszone okoliczności dotyczące legalności i prawidłowości wybudowanie budynku nie są nowymi istniejącymi w dacie wydania decyzji, a nie znanymi organowi który wydał decyzję. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli B. i M. B. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący przedstawili przebieg postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia nie wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga jest niezasadna. Przedmiotem oceny Sadu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana [...] maja 2007r. utrzymująca w mocy decyzję, tego organu z [...] marca 2007r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji wojewódzkiego organu nadzoru budowlanego tj. uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydaną na podstawie art. 66 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego i umarzającej postępowanie organu I instancji. Kontrolowana decyzja zapadła w postępowaniu wznowieniowym. Art. 16 ust 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98 poz. 1071 ze zm.) ustanowił ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych, od której ustawodawca dopuścił prawne wyjątki. Jednym z nich jest możliwość wzruszenia decyzji obarczonych istotnymi wadami postępowania w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Instytucja wznowienia ma charakter nadzwyczajny, bowiem dotyczy kontroli prawidłowości wydanej decyzji i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy w celu sprawdzenia, czy któraś z wad postępowania wymieniona w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 kpa nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. We wniosku o wznowienie postępowania skarżący jako jego podstawę wskazali pkt 1 i 5 § 1 art. 145 kpa, wskazując że nowe fakty o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa stanowią dokumenty dotyczące przedmiotowej inwestycji jakie otrzymali jako uczestnicy postępowania z Sądu Administracyjnego w P.- a to skargę inwestorów decyzję o pozwoleniu na budowę, mapę sytuacyjną oraz m. in. kserokopię projektu budowlanego przedstawiająca elewację ściany budynku z której wynika, że projekt nie przewidywał otworu okiennego w parterze ściany usytuowanej od strony ich działki. Analizując przedstawione przez wnioskujących jako nowe fakty i dowody, dokumenty - w ocenie Sadu - organ słusznie ocenił, że nie stanowią one nowych okoliczności faktycznych lub nowych dokumentów w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Nową okolicznością faktyczną lub dowodem stanowiącym przesłankę z w/w przepisu jest taka, która istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej, nie była znana organowi, który wydał decyzję, a nadto miała istotne znaczenie w sprawie co oznacza, że gdyby była znana organowi, w sprawie zapadłaby decyzja, co do swojej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Dokumenty dotyczące przedmiotowej inwestycji które wskazał skarżący były znane organom w momencie rozstrzygania. Ewentualna zaś odmienna a nawet błędna ocena dowodu, który istniał i był znany organowi nie może stanowić uzasadnienia wznowienia postępowania w trybie pkt 5 art. 145 § 1 kpa. Nadto prawidłowo organ uznał, że nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Aby skutecznie wykazać zaistnienie podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. muszą łącznie wystąpić trzy przesłanki: 1) w decyzji ostatecznej organ administracyjny rzeczywiście poczynił ustalenia faktyczne z powołaniem się na sfałszowany dowód, 2) sfałszowanie musi zostać stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu (chyba, że zajdą okoliczności, o których mowa w art. 145 § 2 lub 3 k.p.a., tzn. można wznowić postępowanie przed wydaniem orzeczenia sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu jest oczywiste lub wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo szkody dla interesu społecznego, a także wówczas gdy postępowania przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub innych przyczyn określonych w przepisach prawa), 3) na sfałszowanym dowodzie oparte zostało takie ustalenie, które miało wpływ na rozstrzygnięcie decyzją ostateczną. Te wszystkie przesłanki muszą wystąpić łącznie, jeżeli zatem nawet jedna z nich nie wystąpi, nie można mówić o zaistnieniu podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Skarżący nie wykazał, iż wystąpiła przesłanka dla wznowienia postępowania w w/w rozumieniu. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.