VII SA/Wa 95/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2015 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania B. K., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółdzielni Mieszkaniowej "S." z siedzibą przy ul. M. [...] w W. pozwolenia na budowę oraz wykonanie robót budowlanych polegających na rozbudowie i przebudowie ze zmianą sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkalne w budynku mieszkalnym przy ul. F. [...] w W., położonym na dz. nr ew. [...] z obrębu [...] w W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał na treść art. 32 ust. 4 oraz art.35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, dalej: Prawo budowlane), wyjaśniając, że wniosek inwestora nie był kompletny, dlatego pismem z dnia 4 września 2014 r. wezwał go do uzupełnienia wniosku poprzez uzupełnienie projektu budowlanego o dane (wymiary pomiędzy projektowanymi ścianami bez otworów okiennych i drzwiowych od granicy z sąsiednią działką budowlana nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. F. [...] oraz działką nr ew. [...] z obr. [...] przy F. [...]) umożliwiające zbadanie zgodności projektowanego zamierzenia budowlanego z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U, 2002 Nr 75, poz. 690 ze zm., dalej: rozporządzenie) oraz postanowieniem Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] października 2013 r., udzielającym zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Inwestor wykonał to wezwanie. Organ stwierdził, że inwestor spełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust 4 Prawa budowlanego, a przedłożona do zatwierdzenia dokumentacja projektowa spełnia wymogi art. 35 ust 1 Prawa budowlanego. Inwestor przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki objętej inwestycją, a projektowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenu [...] (Uchwała Nr [...]Rady [...] z dnia [...] października 2006 r., Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). Ponadto inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę ostateczną decyzję [...] Konserwatora Zabytków [...] z dnia [...] września 2013 r., udzielająca zgodę inwestorowi na realizację przewidzianych w projekcie budowlanym prac z uwagi na fakt, że budynek mieszkalny przy ul. F. [...] w W. usytuowany jest w strefie ochrony konserwatorskiej "[...]", wpisany do rejestru zabytków pod nr rej. [...]. Organ stwierdził następnie, że projekt budowlany, który został złożony w czterech egzemplarzach, jest kompletny i został sporządzony oraz sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Do projektu budowlanego dołączono również oświadczenia projektantów, potwierdzające iż projekt budowlany został sporządzony zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz z zasadami wiedzy technicznej. Organ wskazał, że w tej sytuacji, stosownie do dyspozycji art. 35 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego, nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ stwierdził, że nie doszło do naruszenia art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, bowiem z akt sprawy wynika, że Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej pismem z dnia 24 września 2013 r. po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów §12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia upoważnił Prezydenta [...] do wyrażenia zgody, w drodze postanowienia, na wnioskowane odstępstwo. Następnie Prezydent [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2013 r. udzielił zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych tj. § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, umożliwiające wykonanie projektowanej rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego ze zmianą sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkalne przy ul . F. [...] w W., na dz. nr ew. [...] z obr. [...] ścianami bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,87 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...] z obr. [...] przy ul. F. [...] oraz odległości 0,44 m i 0,11 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...] z obr. [...] przy ul. F. [...]. Prezydent [...] wskazał w uzasadnieniu, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego i wyjaśnił na czym ten przypadek polega. Budynek przy ul. F. [...] jest jednym ze środkowych segmentów z zabudowie szeregowej. Projektowane lukarny są jedynym doświetleniem projektowanych na poddaszu pomieszczeń mieszkalnych. Ich wymiary zostały dostosowane do wymagań dotyczących prawidłowego doświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt stały ludzi, w związku z czym nie można zmniejszyć i odsunąć od granic z sąsiednimi segmentami zabudowy szeregowej. W ocenie organu za przypadek szczególnie uzasadniony w rozumieniu art. 9 ust. 1 należy uznać sytuację, kiedy inwestor pomimo wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie może zrealizować swojego prawa podmiotowego, jakim w niniejszym przypadku jest prawo do rozbudowy i przebudowy budynku, ze względu na obowiązujące przepisy techniczno-budowlane. W ocenie organu zarzut naruszenia § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia jest nietrafny, bowiem przepis ten nie ma zastosowania w sprawie, gdyż odnosi się do zabudowy jednorodzinnej, zaś budynek położony przy ul. F. [...] jest budynkiem wielorodzinnym. Zarzut naruszenia § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia również został uznany za niezasadny, ponieważ z projektu budowlanego na str. 80 C (rys. rzutu poddasza) wynika, że projektowany taras został zlokalizowany w odległości 1,87 m od granicy z działką sąsiednią, zaś minimalna dopuszczalna odległość to 1,5 m. Odpowiadając na zarzut dotyczący niezastosowania art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego organ wskazał, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z ich wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.) organ również uznał za niezasadny, wskazując, że zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych udzielono zgodnie z procedurą określoną w art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, a postanowienie wyrażające zgodę było należycie uzasadnione Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej opisane rozstrzygnięcie wniósł B. K., zarzucając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, gdy tymczasem budynek położony przy ul. F. [...] wchodzi w skład zespołu budynków jednorodzinnych tworzących zabudowę jednorodzinną, co potwierdzają uwarunkowania historyczne oraz faktyczne; 2. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 77 ust. 3 pkt 2 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenu [...] (Uchwała Nr [...] Rady miasta [...] z dnia [...] października 2006 r.) poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie polegające na uznaniu, że zmiana kąta nachylenia dachu od strony ogrodu nie jest zmianą dachu spadzistego na dach płaski, podczas gdy plan nie zawiera definicji dachu spadzistego i dachu płaskiego a: a) na podstawie wykładni systemowej, uwzględniając stanowisko Rady Miasta [...] wyrażone w § 2 ust. 1 pkt 57 Uchwały nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...], za dach spadzisty należy uznać dach o kącie nachylenia połaci dachowej w przedziale 25-35°; b) zgodnie z pkt 3.3.2.1. Polskiej Normy PN-89 B-10425 w sprawie wymagań technicznych i badań przy odbiorze przewodów dymowych, spalinowych i wentylacyjnych za dach płaski należy uznać dach o kącie nachylenia nie większym niż 12°; 3. art. 5 ust. 1 lit. a - e i art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 72 ust. 1 rozporządzenia polegające na ich niezastosowaniu i uznaniu, że nie pozostają w związku z niniejszym postępowaniem 4. art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na udzieleniu zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, podczas gdy w sprawie nie zachodzą żadne szczególne okoliczności, które uzasadniałyby odstąpienie od norm odległościowych przewidzianych w rozporządzeniu; 5. art. 5 ust. 9 Prawa budowlanego w związku z art. 140 i art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę Inwestorowi mimo naruszenia uzasadnionych interesów skarżącego; oraz przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie: 1. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy pozwolenia Prezydenta, które wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy Wojewoda powinien stwierdzić nieważność pozwolenia; 2. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, w szczególności niepodjęcie przez organ kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, poprzez: a) załatwienie sprawy w sposób nie mający na względzie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w tym praw skarżącego jako właściciela działki znajdującej się w obszarze oddziaływania budynku sąsiedniego, b) błędne wyważenie relacji pomiędzy interesem publicznym a prywatnym; 3. art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji niezgodnej z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do państwa i nieuwzględniającej uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym skarżącego. Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] października 2013 r. lub o ich uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, zaś w myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz 1269) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest jedynie pod względem zgodności z prawem. W postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej rozpatruje sprawę w świetle art. 32, art. 33, art. 34 i art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994r – Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r, Nr 207, poz 2016 ze zm) i w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda [...] w sposób prawidłowy rozpatrzył sprawę wniosku pozwolenia na budowę w świetle powołanych wyżej przepisów. Organ prawidłowo ustalił, iż inwestor spełnił wszystkie obowiązki wymagane przez przepisy prawa budowlanego. Inwestor złożył: - 4 egzemplarze projektu budowlanego oraz wymagane prawem oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. - oświadczenie projektanta i sprawdzającego stosownie do art. 20 ust 4 Prawa budowlanego z których wynika, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. - ekspertyzę techniczną budynku przy ul. F. [...] w W. z dnia [...].10.2011r sporządzoną przez mgr. inż. Z. W. posiadającego stosowne uprawnienia budowlane - aktualną decyzję [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...].09.2013r ., nr [...] zezwalającą na realizację inwestycji według przedłożonego projektu - postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...].10.2013r, nr [...] o odstępstwie od przepisów techniczno-budowlanych. Przedłożony projekt budowlany jest kompletny i sporządzony został przez osoby posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. Projekt został uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Organ administracyjny wydający decyzję o pozwoleniu na budowę nie posiada uprawnienia do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Z tego względu niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia art. 5 ust. 1 lit. a - e i art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 72 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odnośnie minimalnej szerokości użytkowej schodów i maksymalnej wysokości stopni w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Z art. 35 ust 1 Prawa budowlanego wynika, że organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza jedynie: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Prawidłowe są ustalenia organu dotyczące zgodności projektowanego przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenu [...] (Uchwała Nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 r., Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). Inwestycja objęta projektem budowlanym będzie polegała na rozbudowie i przebudowie ze zmianą sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkalne w budynku mieszkalnym przy ul. F. [...] w W. Budynek znajduje się w jednostce terenowej oznaczonej symbolem [...] usytuowanej w strefie ochrony konserwatorskiej "[...]" wpisanego do rejestru zabytków, dla której przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkalna jednorodzinna oraz wielorodzinna małogabarytowa. W budynku mieszkalnym przy ul. F. [...] w W. wydzielone są cztery lokale mieszkalne co oznacza, że jest to budynek wielorodzinny. Stosownie do ustaleń planu zawartych w § 77 (...) nakazuje się zachowanie istniejących budynków mieszkalnych z dopuszczeniem ich przebudowy (łącznie ze zmianą funkcji poszczególnych pomieszczeń, a w tym także adaptacją na cele usługowe) oraz rozbudową (...). [...] Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] września 2013r pozwolił inwestorowi na adaptację strychu na cele mieszkalne poprzez przebudowę dachu z dostosowaniem poziomów kalenicy do segmentu sąsiedniego przy ul. F. [...] według projektu budowlanego zatwierdzonego kwestionowaną przez skarżącego decyzją o pozwoleniu na budowę. Nietrafny i nie znajdujący potwierdzenia w projekcie budowlanym jest zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 77 ust. 3 pkt 2 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenu [...] (Uchwała Nr [...] Rady miasta [...] z dnia [...] października 2006 r.) poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego przewidującego niedopuszczalną zmianę kąta nachylenia dachu od strony ogrodu co de facto spowoduje niedozwoloną zmianę dachu spadzistego na dach płaski. Jak wskazuje sam skarżący w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego brak jest definicji pojęcia zarówno dachu spadzistego jak i dachu płaskiego. Zdaniem skarżącego zakaz zmiany dachu spadzistego na dach płaski miał służyć ochronie historycznych walorów nieruchomości położonych na tym terenie i dopuszczenie zabudowy płasko dachowej doprowadzi do utracenia substancji historycznej zabudowań. Zarzut ten nie był wcześniej podnoszony i zgłoszony został dopiero w skardze. Odnosząc się do niego stwierdzić należy , iż projekt budowlany nie przewiduje zmiany dachu na płaski. W projekcie architektoniczno-budowlanym (układ przestrzenny przyjętego rozwiązania projektowanego) "założono rozebranie istniejącego dachu, zerwanie pokrycia oraz zdemontowanie drewnianej konstrukcji więźby dachowej. Wyższa część bryły nowego dachu nawiązuje do wysokości budynku sąsiedniego (F. [...]) i wynika z wysokości historycznej kalenicy (bez zmian w stosunku do istniejącego poziomu, który wynosi + 10,15m). Podobnie niższa część bryły nowego dachu (uskok) zachowuje historyczną wysokość kalenicy wynoszącą +9,10m (bez zmian w stosunku do istniejącego poziomu i lustrzanego odbicia budynku F. [...] (...) Od strony ogrodu w części wyższego dachu zaprojektowano jedną podwójną lukarnę nawiązującą do budynku F. [...], a w niżej części wyjście na istniejący taras. Geometria dachu (kąt nachylenia) pozostaje bez zmian". Projekt budowlany podlegał ocenie [...] Konserwatora Zabytków, który udzielił pozwolenia na wykonanie przebudowy dachu. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2013r organ konserwatorski stwierdził, iż "zasadnicze prace polegają na przebudowie dachu tj. rozbiórce istniejącego dachu i budowie nowego z dostosowaniem parametrów zróżnicowanych wysokości kalenicy do odbudowanego segmentu sąsiedniego przy ul. F. [...]. W wyższej połaci dachu, od strony elewacji frontowej przewidziano nową lukarnę nawiązującą parametrami do lukarny w ww. segmencie sąsiednim, analogiczne rozwiązanie przyjęto w tej części połaci dachu od strony ogrodu. Natomiast w części niższej dachu od strony ogrodu zaprojektowano okna typu porte-fenetre z wyjściem na projektowany taras (...)". Organ konserwatorski po przeprowadzeniu analizy terenu inwestycji i przedłożonej dokumentacji projektowej stwierdził, że planowane prace są dopuszczalne pod względem konserwatorskim. Niezasadny jest zarzut naruszenia § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Organ prawidłowo ocenił, iż wskazany przepis nie znajduje zastosowania do przedmiotowej inwestycji bowiem odnosi się on do zabudowy jednorodzinnej. Tymczasem budynek mieszkalnym przy ul. F. [...] w W. jest budynkiem wielorodzinnym i stosownie do § 77 obowiązującego miejscowego planu wchodzi w skład zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej małogabarytowej. W sprawie planowanej inwestycji znajduje natomiast zastosowanie § 12 ust 1 pkt 2 rozporządzenia. Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...].10.2013r, Nr [...] udzielił inwestorowi zgody na odstępstwo od warunków techniczno-budowlanych określonych w § 12 ust 1 pkt 2 rozporządzenia, umożliwiając wykonanie projektowanej rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego ze zmianą sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkalne - ścianami bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,87 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...] przy ul. F. [...] należącą do skarżącego oraz odległości 0,44 m i 0,11 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...] przy ul. F. [...]. Wbrew zarzutowi naruszenia art. 9 ust 1 Prawa budowlanego organ prawidłowo uzasadnił szczególne okoliczności, które powodują odstąpienie od norm odległościowych przewidzianych w § 12 ust 1 pkt 2 rozporządzenia. Organ wskazał, że budynek mieszkalny, wielorodzinny przy ul. F. [...] w W. jest jednym ze środkowych segmentów w zabudowie szeregowej. Projektowane lukarny są jedynym doświetleniem projektowanych na poddaszu pomieszczeń mieszkalnych. Ich wymiary zostały dostosowane do wymagań dotyczących prawidłowego doświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt stały ludzi, w związku z czym nie można ich zmniejszyć i odsunąć od granic z sąsiednimi segmentami zabudowy szeregowej. Sąd podziela ocenę organu z której wynika, że za przypadek szczególnie uzasadniony w rozumieniu art. 9 ust. 1 należy uznać sytuację, kiedy inwestor pomimo wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie może zrealizować swojego prawa podmiotowego, jakim jest prawo do rozbudowy i przebudowy budynku, ze względu na obowiązujące przepisy techniczno-budowlane. Wnioskowane odstępstwo wypełnia przesłanki art. 9 ust 1 Prawa budowlanego ponieważ nie narusza warunków pożarowych (projekt został uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych), nie powoduje zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska. W projekcie architektoniczno-budowlanym pokazany jest taras budynku skarżącego przy ul. F. [...] położony na kondygnacji niższej niż projektowany taras, który jest usytuowany od granicy z sąsiednią działką budowlaną inwestora w takiej samej odległości, co taras inwestora. Z projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że inwestycja nie spowoduje zacienienia otoczenia, w szczególności zacienienia lub przesłaniania okien pomieszczeń mieszkalnych w budynkach sąsiednich. Ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego w sytuacji kiedy jest ono zgodne z prawem. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza norm Prawa budowlanego i warunków technicznych to nie można mówić o naruszeniu interesów osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia związane z planowaną inwestycją, a jedynie o takie które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. Wojewoda [...] prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy w oparciu o wszechstronnie zebrany i rzetelnie przeanalizowany materiał dowodowy i uzasadnił decyzję zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. W treści uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się szczegółowo do zarzutów odwołania wyjaśniając podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia. Bezpodstawne pozostają zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.