VII SA/Wa 953/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Ostrowska Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.) asesor WSA Katarzyna Tomiło-Nawrocka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] maja 2023 r. znak: [...] w przedmiocie przedstawienia do tytułu naukowego profesora 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] czerwca 2022 r. znak [...]; 2. zasądza od Rady Doskonałości Naukowej na rzecz T. B. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uzasadnienie. Zaskarżoną decyzją znak [...] z [...] maja 2023 r. Rada Doskonałości Naukowej (dalej: "Rada") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), art. 29 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r. poz. 1789 z późn. zm., dalej: "u.s.n.") w zw. z art. 179 ust. 1 ustawy z 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669 z późn. zm., dalej: "przepisy wprowadzające"), po rozpatrzeniu wniosku dr hab. inż. T. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Rady z [...] czerwca 2022 r. nr [...] - utrzymała w mocy ww. własną decyzję. Uzasadniając decyzję Rada wyjaśniła, że decyzją z [...] czerwca 2022 r. nr [...] odmówiła przedstawienia dr. hab. T. B. do tytułu naukowego profesora w dziedzinie nauk inżynieryjno-technicznych w dyscyplinie inżynieria lądowa, geodezja i transport. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż dorobek naukowy kandydata nie spełnia wymogów ustawowych i nie posiada on osiągnięć naukowych znacznie przekraczających wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym. Wnioskiem z 19 grudnia 2022 r. skarżący wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją z powołaniem się na pozytywne oceny jego dorobku zawarte w sześciu recenzjach oraz wskazanie, że Rada błędnie przyjęła, że popełnił plagiat cudzego utworu. Rada wyjaśniła, że zgodnie z art. 35 u.s.n. podejmuje uchwały po zasięgnięciu opinii co najmniej jednego recenzenta. Uchwały o niezatwierdzeniu uchwał o nadanie stopnia lub odmowie przedstawienia kandydata do tytułu profesora w sprawach, o których mowa w art. 15 ust. 2 oraz w art. 28 ust. 4, mogą być podjęte po zasięgnięciu opinii co najmniej dwóch recenzentów, w tym co najmniej jednego spoza składu Rady. Ostatecznie jednak Rada powołała jednego recenzenta - prof. dr hab. inż. W. R., który przedstawił pozytywną opinię w sprawie. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został skierowany do Zespołu II Nauk Inżynieryjno-Technicznych Rady Doskonałości Naukowej, który w głosowaniu tajnym nie poparł wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (wynik głosowania tajnego Zespołu 11 maja 2023 r. - za uwzględnieniem wniosku: TAK-10 /NIE- 7 /W-4). Prezydium Rady po zapoznaniu się z dokumentacją sprawy i stanowiskiem Zespołu, podjęło decyzję o braku poparcia dla wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (wynik głosowania tajnego Prezydium 29 maja 2023 r. - za uwzględnieniem wniosku: TAK-3/NIE-6/W-1). Wynik głosowania Prezydium Rady wskazuje, że prawie wszyscy jej członkowie nie znaleźli wystarczających podstaw do uznania, iż Kandydat spełnił wymagania określone przepisami ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Negatywna konkluzja organu została oparta na analizie zarówno argumentów złożonych przez stronę we wniosku jak i analizy materiału dowodowego zgromadzonego podczas postępowania. Na dzień wydawania przedmiotowej decyzji strona nie spełnia ustawowych przesłanek do przedstawienia jej do tytułu profesora. Zgodnie z art. 26 ust. 1 u.s.n. tytuł profesora może być nadany osobie, która uzyskała stopień doktora habilitowanego lub osobie, która nabyła uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21 a, oraz osiągnięcia, wymienione w pkt 1-3 tego artykułu. Brak jakiejkolwiek przesłanki określonej w art. 26 ust. 1 ustawy eliminuje możliwość podjęcia uchwały o przedstawieniu kandydata do tytułu profesora. Zgodnie z art. 179 ust. 1 przepisów wprowadzających przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne i postępowania o nadanie tytułu profesora wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, są przeprowadzane na zasadach dotychczasowych z tym, że jeżeli nadanie stopnia doktora, stopnia doktora habilitowanego lub tytułu profesora następuje po dniu 30 kwietnia 2019 r., stopień lub tytuł nadaje się w dziedzinach i dyscyplinach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 3 tej ustawy. Z uwagi na powyższe zastosowanie znalazła u.s.n. T. B. w swoim wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją o odmowie przedstawienia go do tytułu profesora wskazuje, że Rada błędnie przyjęła, że popełnił plagiat cudzego utworu. W tym zakresie recenzent powołany przez Radę - prof. dr hab. inż. W. R. stwierdził, że Sąd Apelacyjny w Warszawie, wskazując na fakt nieprzywołania autorki i źródła inkryminowanego fragmentu tekstu w książce dr hab. T. B. pt. "[...]’’ Dolnośląskie Wydawnictwo Edukacyjne, Wrocław 2014, zważywszy na okoliczności sprawy oraz późniejszą postawę i działania obwinionego, uznał, iż działanie kandydata do tytułu profesora stanowi w niewielkim stopniu naruszenie godności zawodu nauczyciela akademickiego. Recenzent podkreśla, że w treści oraz uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie termin "plagiat" nie pada, zaś gdyby nie sprawa niedopełnienia przez dr. hab. T. B. obowiązku podania źródła krótkiego tekstu z 2014 r., to dorobek kandydata wystarczyłby do nadania mu tytułu profesora w dziedzinie nauk inżynieryjno-technicznych. Rada ponownie rozpoznając sprawę wskazała, że orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej II Instancji jest orzeczeniem prawomocnym, gdyż zostało utrzymane w mocy wyrokiem sądu powszechnego - Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Orzeczeniem z 22 października 2020 r. Komisja dyscyplinarna ds. Nauczycieli Akademickich przy Radzie Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego uchyliła wcześniejsze orzeczenie komisji dyscyplinarnej w części dotyczącej kary nagany i uznała dr hab. T. B. winnym uchybienia godności zawodu nauczyciela akademickiego i wymierzyła mu karę upomnienia. Stwierdzono bowiem, że dr hab. T. B. dopuścił się naruszenia praw autorskich. Jednakże, w ocenie Rady nie ma znaczenia, czy w uzasadnieniu wyroku bądź w jego sentencji sformułowano słowo: "plagiat", bowiem Komisja jednoznacznie przesądziła, że doszło do naruszenia praw autorskich przez T. B., a Sąd Apelacyjny w Warszawie w ww. wyroku podtrzymał to stanowisko. Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił bowiem odwołanie T. B. od orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej ds. Nauczycieli Akademickich przy Radzie Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego, wskazując, iż zachowanie kandydata do tytułu profesora wyczerpało dyspozycję art. 139 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, bowiem dr hab. T. B. w swojej książce pod tytułem: "[...]", zamieścił prawie w całości tekst autorstwa E. K. "[...]’’ bez powołania autora i źródła. W ocenie Sądu sam fakt niedopełnienia przez pracownika naukowego obowiązku zamieszczania w książce, której jest autorem - odwołania do pracy E. K. stanowi czyn niegodny nauczyciela akademickiego. Ponadto, Sąd zwrócił uwagę, że autorka, z której pracy skorzystał T. B., ma tytuł zawodowy magistra inżyniera, a on ma stopień naukowy doktora habilitowanego i tytuł profesora na uczelni, co obliguje do większej staranności i dokładności w korzystaniu z prac cudzego autorstwa. Rada dokonała ponownie oceny dorobku kandydata biorąc pod uwagę fakt, iż dopuścił się naruszenia praw autorskich, a zatem ocena tego dorobku naukowego nastąpiła z uwzględnieniem przedmiotowego stanu rzeczy. Rada zakwestionowała stanowisko rzeczoznawcy RDN, iż możliwe jest uzyskanie tytułu profesora przez osoby naruszające zasady etyki w nauce pod warunkiem, że naruszenia takie nie obejmują dorobku naukowego będącego przedmiotem awansu naukowego. Jakiekolwiek wykluczenie w sprawie książki pt. "[...]" z oceny osiągnięć naukowych Kandydata w postępowaniu o nadanie mu tytułu profesora, nie zmienia faktu, iż posiada on w swoim dorobku publikację naruszającą prawa autorskie. Twierdzenie, że sporna publikacja powinna zostać wykluczona z oceny dorobku przedstawionego przez kandydata w postępowaniu o przyznanie mu tytułu profesora, bowiem wówczas spełniałby wymogi ustawowe do nadania mu tytułu profesora, jest błędne, bowiem nie jest to równoznaczne z uznaniem, że taka publikacja nie wlicza się do dorobku kandydata i możliwe jest przyznanie takiej osobie tytułu profesora. Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1 u.s.n., jedną z przesłanek nadania tytułu profesora jest posiadanie przez kandydata osiągnięć naukowych znacznie przekraczających wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym. Ustaleniu istnienia tej przesłanki służy całościowa ocena dorobku naukowego kandydata do tytułu naukowego, a zatem z uwzględnieniem publikacji pt. "[...]’’ Przeciwna wykładania prowadziłaby do uznania, że tytuł profesora może być przyznany wyłącznie za wskazane przez kandydata publikacje, które uznaje on za najlepsze, z pominięciem tej części dorobku, co do której istnieją prawomocne zarzuty naruszenia praw autorskich. Ocena osiągnięć naukowych nie może bowiem odbywać się w sposób wybiórczy, z pominięciem przez organ publikacji, które stanowią naruszenie praw autorskich innych osób. Rada nie podzieliła stanowiska wyrażonego przez rzeczoznawcę powołanego w toku niniejszego postępowania i po rozważeniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie uznała, iż dorobek Kandydata nie spełnia wymogów ustawowych. Kandydat nie posiada osiągnięć znacznie przekraczających wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym. W ocenie Rady argumentacja merytoryczna recenzentów, którzy zakończyli swe opinie konkluzjami pozytywnymi ogranicza się do zachwytów na poziomie ogólników i wyrażenia zadowolenia z samego faktu podjęcia przez kandydata konkretnej problematyki nie wnikając w zasadność i poprawność wywodów, z pominięciem naruszenia przez Kandydata praw autorskich. Wyłącznie opinie trzech recenzentów zakończone są jednoznacznym stwierdzeniem popierającym wniosek wobec spełnienia przez T. B. wszystkich wymagań ustawowych, przy czym recenzent prof. A. H. jednoznacznie wskazuje, że z oceny dorobku kandydata wyłączyła monografię, będącą przedmiotem postępowania dyscyplinarnego. Dwoje recenzentów uznało, że kandydat spełnia wymagania ustawowe, ale w związku z niezakończonym postępowaniem dyscyplinarnym wstrzymują się z ostatecznym poparciem wniosku, czekając na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy. Tym samym recenzenci - autorzy pozytywnych recenzji - nie przekonali Rady, że całościowe osiągnięcia naukowej kandydata przekraczają wymagania stawianie w postępowaniu habilitacyjnym i spełniają przesłankę ustawową umożliwiającą wystąpienia do Prezydenta RP o nadanie mu tytuły profesora. Zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy regulującym postępowanie habilitacyjne, do postępowania może zostać dopuszczona osoba, która m.in. posiada stopień doktora oraz zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Jeżeli zaś w postępowaniu o nadanie tytułu profesora wymagane jest posiadanie osiągnięć znacznie przekraczających wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym, a Kandydat w swoim dorobku posiada osiągnięcie stanowiące naruszenie praw autorskich świadczy to o tym, iż Kandydat nie wykazuje się oryginalnością dorobku wymaganą na poziomie postępowania habilitacyjnego, a tym bardziej nie wykazuje się spełnieniem wymagań do przedstawienia do tytułu profesora. W oparciu o informacje podane we wniosku nie można przyjąć, że strona spełnia warunki do przedstawienia jej do nadania tytułu profesora, gdyż nie spełnia przesłanki określonej w art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym. Z tą decyzją nie zgodził się skarżący, wnosząc pismem swej pełnomocnik adw. M. M. datowanym na 14 marca 2024 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości. Pełnomocnik skarżącego zarzuciła decyzji: "- naruszenie art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej, jako "KPA") poprzez wydanie zaskarżonej Decyzji przez Organ w oparciu o inną podstawę prawną (art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki - dalej, jako: "u.s.n.") niż podstawa prawna, w oparciu o którą Organ wydał Decyzję wcześniejszą (art. 28 ust. 2 u.s.n.), co stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, a w konsekwencji podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej Decyzji zgodnie z art. 156 §1 pkt 2 KPA (decyzja wydana z rażącym naruszeniem prawa): - naruszenie art. 7 KPA poprzez wydanie zaskarżonej Decyzji przez Organ z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej poprzez [1] fakt zatajenia informacji o posiedzeniu Zespołu II w dniu 12 maja 2022 r. i o głosowaniu, które odbyło się w sprawie Skarżącego w tymże dniu, które to głosowanie zakończyło się wynikiem pozytywnym dla Skarżącego, a o posiedzeniu tym i o głosowaniu, które się wówczas odbyło, Organ nie wspomina w uzasadnieniu zaskarżonej Decyzji, [2] jak również poprzez fakt zatajenia informacji o rozstrzygnięciach podjętych w sprawie Skarżącego w dniu 27 czerwca 2022 r. w publicznie dostępnym wykazie spraw rozstrzygniętych przez Organ w 2022 i 2023 roku, co stanowi naruszenie jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, zgodnie z którą Organ powinien stać na straży praworządności oraz załatwić sprawę mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności Decyzji zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 KPA (decyzja wydana z rażącym naruszeniem prawa); - naruszenie art. 8 KPA poprzez wydanie zaskarżonej Decyzji przez Organ z naruszeniem wymogu praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania poprzez rozstrzygnięcie sprawy Skarżącego w sposób dowolny, bez konkretnego ustosunkowania się do żądań twierdzeń Skarżącego oraz bez uwzględnienia jego prawa do sprawiedliwego prowadzenia postępowania, w tym poprzez zatajenie informacji o rzeczywistym przebiegu i sposobie rozstrzygnięcia sprawy Skarżącego zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej Decyzji, jak i w publicznie dostępnym wykazie spraw rozstrzygniętych przez Organ w 2022 i 2023 roku, co stanowi rażące naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, a w konsekwencji co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności Decyzji zgodnie z art, 156 §1 fikt2 KPA (decyzja wydana z rażącym naruszeniem prawa)" Ponadto zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącego zarzuciła "naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to: 1) naruszenie art, 7a KPA zgodnie z którym wątpliwości powinny być rozstrzygane na korzyść strony, podczas gdy Organ - po uzyskaniu informacji o zarzutach stawianych Skarżącemu przez mgr E. I. K. i mając dostęp do dostarczonych przez Skarżącego oraz recenzentów wyłonionych przez Organ licznych opinii prawnych, które wykazywały brak zasadności zarzutów stawianych Skarżącemu oraz mając dostęp do przedstawionego przez Skarżącego wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. Sądu Apelacyjnego w Warszawie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (sygn. akt III APo 11/21), który to wyrok nie wskazuje na naruszenie praw autorskich przez Skarżącego - podjął decyzję na niekorzyść Skarżącego, pomimo tego, że zgodnie z art, 7a KPA Organ powinien byt rozstrzygnąć wątpliwości dot, sprawy Skarżącego na jego korzyść, 2) naruszenie art, 8 KPA zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, podczas, gdy chaotyczne i dowolne postępowanie Organu, który zaskarżoną Decyzję z dnia [...] maja 2023 r. wysłał do Skarżącego 8 miesięcy po jej wydaniu, w dniu 7 lutego 2024 r., nie informując przy tym Skarżącego o przyczynach zwłoki z przesłaniem zaskarżonej Decyzji, narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do działań administracji publicznej, 3) naruszenie art. 8 KPA zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, podczas gdy działania Organu można określić, jako chaotyczne i dowolne w sytuacji, w której Skarżący po złożeniu wniosku o ponaglenie i jego odebraniu przez Organ otrzymał w dniu 14 lutego 2024 r. "zaległą" przesyłkę w postaci Decyzji z dnia [...] maja 2023 r., a następnie, w dniu 4 marca 2024 r. Skarżący otrzymał od Organu kolejną przesyłkę informującą o planowanej dacie rozpatrzenia wniosku o ponaglenie, bez wzmianki o przesłanej już przecież Skarżącemu zaskarżonej Decyzji z dnia [...] maja 2023 r., co budzi uzasadnione wątpliwości co do zasad prowadzenia sprawy Skarżącego oraz co budzi uzasadnione wątpliwości co do tego, czy sprawa Skarżącego jest prowadzona przez Organ w sposób uporządkowany i zgodnie z przepisami prawa, w konsekwencji czego działanie Organu podważę zaufanie Skarżącego do Organu i stanowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli, 4) naruszenie art. 35 §1 KPA w zw. z art. 12 KPA zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, podczas gdy brak przesłania Skarżącemu Decyzji w jego sprawie przez 8 miesięcy od jej wydania narusza zasadę szybkości, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, 5) naruszenie art. 36 § 1 KPA zgodnie z którym w sytuacji, w której Organ z jakiegokolwiek powodu nie przesyła wydanej decyzji Skarżącemu, który czeka na decyzję organu, Organ ma obowiązek o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia, podczas gdy Organ przez 8 miesięcy od daty jej wydania nie przesyłał Decyzji Skarżącemu, nie podając przy tym Skarżącemu informacji o przyczynach zwłoki; 6) naruszenie art. 228 ust. 7 u.s.n. zgodnie z którym Organ rozpatruje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie ó miesięcy od dnia jego doręczenia, podczas gdy Organ nie dochował ustawowego terminu rozpatrzenia wniosku w terminie 6 miesięcy, a zaskarżona Decyzję przesłał Skarżącemu dopiero w lutym 2024 roku co pozwala Skarżącemu uznać " dużą dozą prawdopodobieństwa, że Organ nie dopatrzył sprawy w ustawowym terminie 6 miesięcy pomimo wskazanej na zaskarżonej Decyzji daty [...] maja 2023 r; 7) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 KPA poprzez brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności w sprawie w postaci nieuwzględnienia przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy opinii niezależnego eksperta, biegłego powołanego przez Komisję Dyscyplinarną I Instancji rozpatrującą sprawę Skarżącego, prof. zw. dr hab. J. S., który jednoznacznie zaprzeczył naruszeniu praw autorskich przez Skarżącego, a która to opinia została dołączona przez Skarżącego do akt postępowania, a zatem Organ powinien był ją uwzględnić rozpatrując wszystkie istotne okoliczności niniejszej sprawy przed wydaniem zaskarżonej Decyzji". Pełnomocnik skarżącego wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej Decyzji w całości, ewentualnie o jej uchylenie, rozważenie przez Sąd stwierdzenia nieważności ewentualnie uchylenia decyzji wcześniejszej w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Pełnomocnik wniosła też o dopuszczenie dowodów wskazanych w skardze. Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżącego wyjaśniła, że jest on profesorem Politechniki P. z kilkudziesięcioletnim doświadczeniem naukowym i zawodowym i wybitnymi osiągnięciami naukowymi; autorem i współautorem 439 opracowań naukowych i 210 ekspertyz naukowo-technicznych, w tym 273 publikacji naukowych i wielu innych prac niepublikowanych. 2 maja 2018 r. skarżący złożył wniosek o nadanie tytułu profesora zgodnie z przepisami u.s.n. oraz zgodnie z rozporządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 19 stycznia 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. Poz. 261) do Dziekana Wydziału Budownictwa i Architektury Politechniki S. z prośbą o przedstawienie wniosku o nadanie tytułu profesora Radzie Wydziału Budownictwa i Architektury Politechniki S.. Do wniosku zostały dołączone dokumenty wykazujące dotychczasowe wybitne i liczne osiągnięcia Skarżącego, w tym autoreferat opracowany zgodnie z art. 26 ust. 4 u.s.n. [...] listopada 2021 r. Rada Naukowa Dyscypliny Inżynieria Lądowa i Transportu Politechniki S. podjęła uchwałę pozytywnie opiniującą wniosek Skarżącego o nadanie tytułu profesora. Liczba uprawnionych do głosowania: 16 Liczba głosów oddanych na "TAK" 12 Liczba głosów oddanych na "NIE": 1 Liczba osób wstrzymujących się od oddania głosu: 1 [...] grudnia 2021 r. Senat Politechniki S. uchwałą nr [...] podjął korzystną dla skarżącego uchwałę w sprawie poparcia wniosku o nadanie dr hab. inż. T. B. tytułu naukowego profesora w dziedzinie nauk inżynieryjno- technicznych. Wniosek o nadanie tytułu profesora wraz z wynikami głosowań został skierowany do Zespołu II Nauk Inżynieryjno-Technicznych Rady Doskonałości Naukowej (dalej: "Zespół II"). 12 maja 2022 r. odbyło się pierwsze posiedzenie Zespołu II, podczas którego opinię przychylającą się do wniosku skarżącego przedstawił powołany przez organ niezależny, recenzent, rzeczoznawca, prof. dr hab. inż. J. M. (profesor nauk technicznych w dyscyplinie budownictwo), który wydał pozytywną opinię dla skarżącego. Po przedstawieniu tej opinii odbyło się głosowanie, podczas którego Zespół II poparł wniosek skarżącego o nadanie tytułu naukowego profesora w dziedzinie nauk inżynieryjno-technicznych. Zespół II wyraził pozytywną opinię popierającą zasadność wystąpienia do Prezydenta RP o nadanie dr hab. inż. T. B. tytułu profesora w dziedzinie nauk inżynieryjno-technicznych w dyscyplinie inżynieria lądowa i transport. Zgodnie z procedurą nadania tytułu profesora określoną w u.s.n. po przeprowadzeniu głosowania przed Zespołem II sprawa skarżącego została przekazywana do Prezydium organu, które - jako podstawę przyjmując pozytywny dla wnioskującego wyniku głosowania Zespołu II - powinno było podjąć decyzję popierającą zasadność wystąpienia do Prezydenta RP z wnioskiem o nadanie skarżącemu tytułu profesora. Posiedzenie Prezydium odbyło się 30 maja 2022 r. jednak nie zakończyło się ono głosowaniem. Głosowanie ws. wniosku zostało usunięte z porządku obrad Prezydium zaplanowanego na 30 maja 2022 r. Po skontaktowaniu się z organem z prośbą o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji skarżący dowiedział się, iż podjęcie decyzji o usunięciu jego sprawy z porządku obrad spowodowane był faktem, iż do organu został przesłany przed 30 maja 2022 r. donos od mgr E. I. K., w którym zarzuciła skarżącemu naruszenie jej praw autorskich. 2 czerwca 2022 r. skarżący przesłał do organu wyrok Sądu Apelacyjnego sygn. akt III APo 11/21, który nie jest skazujący, nie potwierdza również zarzucanego mu naruszenia praw autorskich. Przeciwnie, uzasadnienie wyroku opisuje uczciwą postawę skarżącego, który - po dowiedzeniu się o kierowanych w jego stronę zarzutach mgr E. I. K. - postanowił skontaktować się z wydawnictwem, które wydało monografię jego autorstwa, a w której znajduje się niewielki fragment tekstu będący przedmiotem zarzutu, aby poprosić o dodanie erraty z wyjaśnieniem sprawy, a ponadto przeprosił autorkę donosu, choć żadna sprawa o naruszenie praw autorskich nie została skierowana przez autorkę donosu, do rozstrzygnięcia przez niezależny sąd. Nie mą i nigdy nie było żadnego prawomocnego wyroku, który miałby jednoznacznie wskazywać na naruszenie praw autorskich przez skarżącego, Pomimo faktu, iż prawidłowe i wiążące posiedzenie Zespołu II odbyło się w sprawie skarżącego 12 maja 2022 r. organ podjął decyzję o ponownym zwołaniu posiedzenia Zespołu II 9 czerwca 2022 r. Tym razem Zespół II przeprowadził ponowne głosowanie, w konsekwencji którego podjął nową, tym razem negatywną decyzję o nadaniu skarżącemu tytułu Brak naruszenia praw autorskich przez skarżącego stwierdził również biegły powołany przez Komisję Dyscyplinarną I Instancji prof. zw. dr hab. J. S., który jednoznacznie wyjaśnił, iż: "Z punktu widzenia przedstawionego do opinii problemu, ważne wydaje się stanowisko judykatury, w którym podkreślono, że "nie jest utworem w rozumieniu prawa autorskiego, opracowanie stanowiące jedynie zastosowanie wiedzy technicznej, choćby wysokospecjalistycznej, jeżeli jego treść jest z góry zdeterminowana obiektywnymi warunkami i wymaganiami technicznymi oraz charakterem realizowanego bądź rozwiązywanego problemu, ewentualnie zadania technicznego". "Utwór mgr inż. E. K. opublikowany w czasopiśmie "[...]" jest przystępną prezentacją treści norm. Autorka mogła wykorzystać w swoim opracowaniu Normy Polskie, chronione na podstawie przepisów | normalizacji, korzystając z prawa cytatu (art. 29 p.a.p.p.). Także prof. PP dr hab. inż. T. B. w swoim tekście mógł się odwołać do tych samych norm. Fakt odwołania się do tych norm, a także przedstawienie w identyczny sposób ich analizy, nie stanowi plagiatu, czyli naruszenia autorskich praw osobistych." 17 czerwca 2022 r., niezwłocznie po dowiedzeniu się o ponownym głosowaniu, które tym razem zakończyło się wynikiem negatywnym, skarżący przesłał do organu stanowisko w sprawie oraz dostarczył wszystkie dokumenty z toczącego się od grudnia 2017 r. postępowania celem wykazania braku podstaw do twierdzenia, że doszło do naruszenia praw autorskich mgr E. I. K.. 27 czerwca 2022 r. miało miejsce kolejne posiedzenie Prezydium, które podjęło negatywną decyzję o nadaniu skarżącemu tytułu profesora. Tego też dnia Prezydium Rady wydało pierwszą decyzję negatywną, w uzasadnieniu której organnie wspomina o głosowaniu Zespołu II z 12 maja 2022 r., ani o zaplanowanym głosowaniu przez Prezydium 30 maja 2022 r., tym bardziej o powodach zdjęcia sprawy skarżącego z zaplanowanego porządku obrad Prezydium. Z niezrozumiałych względów organ traktuje te zdarzenia, jako niebyłe i nie wspomina o nich również w publicznie dostępnych informacjach o rozstrzygnięciach podjętych przez organ w 2022 roku. Organ na swojej stronie internetowej https://rdn.goc.pl/ w zakładce "Przyjmowanie i załatwianie spraw" publikuje w dostępie publicznym "Informacje o rozstrzygnięciach podjętych przez Prezydium Rady Doskonałości Naukowej" podczas posiedzeń Prezydium organu w określonej dacie. Co istotne, informacja o rozstrzygnięciach podjętych przez Prezydium w sprawie skarżącego, w tym informacja o rozstrzygnięciu z 27 czerwca 2022 r. nie widnieje w spisie spraw załatwionych przez Prezydium w tym dniu. Informacja o głosowaniach w sprawie skarżącemu nie widnieje również w dokumencie pn.: "Informacja o rozstrzygnięciach podjętych przez Prezydium Rady Doskonałości Naukowej na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce" publikowanym o rozstrzygnięciach zapadłych w 2022 i 2023 roku przez organ. W uzasadnieniu decyzji z [...] czerwca 2022 r. organ wspomina jedynie o skierowaniu wniosku skarżącego o nadanie tytułu profesora do Zespołu II Nauk Inżynieryjno- Technicznych Rady Doskonałości Naukowej, który w głosowaniu tajnym nie poparł wniosku .W ten sposób doszło do naruszenia dwóch podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady prawdy obiektywnej wskazanej w art. 7 k.p.a. oraz zasady pogłębiania zaufania do obywateli wskazana przez ustawodawcę w art. 8 k.p.a. W uzasadnieniu Decyzji z [...] czerwca 2022 r. organ wskazała, iż do oceny spełnienia przez Skarżącego warunków do przedstawienia do tytułu profesora, w postępowaniu w sprawie Skarżącego Organ powołał 5 recenzentów prof. dr hab. inż. A. H., prof. dr hab. inż. A. S., prof. dr hab. inż. W. K., prof. dr hab. inż. Z. G. i prof. dr hab. inż. D. L.. Opinię czterech recenzentów były jednoznacznie pozytywne, jedynie jedna opinia wskazywała, iż co prawda "dr hab. inż. T. B. spełnia ustawowe wymagania stawiane kandydatom na profesora nauk inżynieryjno-technicznych" natomiast recenzent ten wstrzymał się od poparcia wniosku z uwagi na fakt, że jeszcze "nie ma ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy na korzyść Skarżącego". Zgodnie z art. 35 ust. 3 u.s.n. organ podejmuje uchwały po zasięgnięciu opinii co najmniej jednego recenzenta. Organ ostatecznie powołał rzeczoznawcę, prof. dr hab. inż. J. M. z prośbą o wydanie opinii w sprawie skarżącego. Prof. dr hab. J. M. (profesor nauk technicznych w dyscyplinie budownictwo) wydał opinię pozytywną dla skarżącego. Powołany przez organ rzeczoznawca przychylił się do stanowiska czterech recenzentów- Organ nie podzielił jednak stanowiska wyrażonego przez powołanego rzeczoznawcę, finalnie wydając decyzję niekorzystną dla Skarżącego. W uzasadnieniu decyzji z [...] czerwca 2022 r. organ wskazał, iż "Kandydat w swoim dorobku posiada osiągnięcia naukowe stanowiące plagiat co świadczy o tym, że Kandydat nie wykazuje się oryginalnością dorobku wymaganą na poziomie postępowania habilitacyjnego" (str. 6 uzasadnienia Decyzji wcześniejszej z dnia Tl czerwca 2022 r.), podczas gdy nie zapadł w sprawie skarżącego żaden prawomocny wyrok, który miałby świadczyć o zasadności i prawdziwości stawianej przez organ tezy. Kolejnym nieprawdziwym stwierdzeniem w uzasadnieniu tej decyzji jest również stwierdzenie: "Komisja Dyscyplinarna ds. Nauczycieli Akademickich Politechniki P. orzeczeniem z dnia 8 maja 2019 r. uznała Kandydata winnym popełnienia plagiatu i ukarała go karą nagany w związku z naruszeniem przez Kandydata praw autorskich w jego monografii współautorskiej z 2014 roku" (strona 5 Decyzji wcześniejszej z dnia 27 czerwca 2022 r.), podczas gdy Komisja Dyscyplinarna ds. Nauczycieli Akademickich Politechniki P. w orzeczeniu z 8 maja 2019 r. stwierdziła, iż "uznaje obwinionego winnym uchybienia godności zawodu nauczyciela akademickiego" oraz, iż "na podstawie zebranego materiału dowodowego i opinii niezależnego biegłego, będącego uznanym autorytetem w dziedzinie prawa autorskiego i ochrony własności, nie można jednoznacznie stwierdzić, że doszło do popełnienia czynu zarzucanego oskarżonemu". Stawiając tak kategoryczne, a przy tym nieprawdziwe tezy oraz przypisując skarżącemu nie tylko błędnie, ale i bezpodstawnie popełnienie plagiatu, organ naruszył zasadę określoną w art. 7a k.p.a. Organ powinien był rozważyć ewentualne wątpliwości na korzyść skarżącego, a nie na niekorzyść. Co więcej, Organ zamieścił w uzasadnieniu decyzji stwierdzenia, które nie są prawdą. Wydał "wyrok", nie mając ku temu ani właściwych uprawnień, ani odpowiedniej wiedzy. Doszło więc do naruszenia art. 7 k.p.a. i zasady praworządności, zasady in dubio pro reo. Zgodnie z zasadą in dubid pro reo. ani sąd, ani tym bardziej organ administracji publicznej, który nie ma przecież kwalifikacji do wydania wyroków, nie powinien samodzielnie wyrokować i rozstrzygać pojawiających się w danej sprawie wątpliwości na niekorzyść strony postępowania. Żaden z organów rozpatrujących sprawę skarżącego tj. ani Komisja Dyscyplinarna Politechniki P., ani Komisja Odwoławcza, której orzeczenie jest prawomocne i ostateczne, ani Sąd Apelacyjny rozstrzygający sprawę, nie stwierdził naruszenia praw autorskich przez skarżącego. Pierwszym organem, który dopuścił się tak kategorycznego stwierdzenia, bez żadnej podstawy prawnej, była Rada. Organ tym samym dopuścił się naruszenia art. 7 i 77§ 1 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności w sprawie w postaci nieuwzględnienia przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy opinii niezależnego eksperta, biegłego powołanego przez Komisję Dyscyplinarną I Instancji rozpatrującą sprawę Skarżącego, prof. zw. dr hab. J. S., który jednoznacznie zaprzeczył naruszeniu praw autorskich przez skarżącego. 19 grudnia 2022 r., zachowując 3-miesięczny termin na złożenie wniosku o ponowny rozpatrzenie sprawy od dnia doręczenia jej rozstrzygnięcia (art. 228 ust. 6 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki), skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ 22 grudnia 2022 r. Zgodnie z art. 228 ust. 7 u.s.n. organ rozpatruje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 6 miesięcy od dnia jego doręczenia. Pomimo ustawowego terminu na rozpatrzenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący nie uzyskał odpowiedzi ani w terminie 6 miesięcy ani nawet w terminie 12 miesięcy. Z uwagi na brak rozpoznania wniosku złożył ponaglenie. 14 lutego 2024 r. skarżący otrzymał przesyłkę pocztową z zaskarżoną decyzją, która została nadana 7 lutego 2024 r., a zatem dopiero kilka dni po odebraniu przez organ ponaglenia. W ten sposób doszło do naruszenia art. 35 § 1 w zw. z art. 12 k.p.a. Organ naruszył także art. 36 § 1 k.p.a. Ponadto zaskarżona Decyzja została wydana z naruszeniem art. 228 ust. 7 u.s.n., zgodnie z którym organ rozpatruje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 6 miesięcy od dnia jego doręczenia. 4 marca 2024 r. skarżący odebrał kolejne pismo od organu (data wskazana na dokumencie to 13 luty 2024 r.) podpisane przez prof. dr hab. G. W. - Zastępcę Przewodniczącego Rady Doskonałości Naukowej - z informacją o tym, kiedy organ planuje rozpatrzyć sprawę ponaglenia. W piśmie nie ma wzmianki o tym, że zaskarżona decyzja została już przesłana skarżącemu. Pismo to budzi uzasadnione wątpliwości co do tego, czy organ ma świadomość i wiedzę o tym, że decyzja z [...] maja 2023 r. została przestana do skarżącego 7 lutego 2024 r. oraz, czy sprawa skarżącego jest rozpatrywana przez Oogan w sposób uporządkowany. Zaskarżona decyzja została wydana więc również z naruszeniem art. 8 k.p.a. z uwagi na jej doręczenie 8 miesięcy po jej wydaniu. Poprzez wydanie Decyzji przez Organ w oparciu o inną podstawę prawną niż Decyzja wcześniejsza, doszło do naruszenia art. 15 KPA (naruszenie zasady dwuinstancyjności) co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności Decyzji zgodnie z art. 156 §1 pkt 2 KPA. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] maja 2023 r. organ poinformował skarżącego, iż zgodnie z art. 35 u.s.n. podejmuje uchwały po zasięgnięciu opinii co najmniej jednego recenzenta. Uchwały o niezatwierdzeniu uchwał o nadanie stopnia lub odmowie przedstawienia kandydata do tytułu profesora w sprawach, o których mowa w art. 15 ust. 2 oraz w art. 28 ust. 4 u.s.n. mogą być podjęte po zasięgnięciu opinii co najmniej dwóch recenzentów, w tym co najmniej jednego spoza składu organu. Ostatecznie organ zdecydował się na powołanie jednego recenzenta - prof. dr hab. inż. W. R., który przedstawił pozytywną opinię w sprawie. Recenzent powołany przez Organ stwierdził, iż Sąd Apelacyjny w Warszawie w w/w wyroku, "zważywszy na okoliczności sprawy oraz późniejszą postawę i działania obwinionego uznał, iż działanie Kandydata do tytułu profesora stanowi w niewielkim stopniu naruszenie godności zawodu nauczyciela akademickiego. Recenzent podkreślił, że w treści oraz w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie termin "plagiat" nie pada, zaś gdyby nie sprawa niedopełnienia przez Skarżącego obowiązku podania źródła krótkiego tekstu mgr E. I. K. z 2014 r. to dorobek Kandydata wystarczyłby do nadania mu tytułu profesora" (str. 4 uzasadnienia zaskarżonej Decyzji z [...] maja 2023 r.). Pomimo powyższego, organ ponownie kategorycznie stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skarżący "dopuścił się naruszenia praw autorskich" i zakwestionował stanowisko powołanego przez siebie rzeczoznawcy prof. dr hab. inż. W. R. uznając, że Skarżący posiada w swoim dorobku naukowym "publikację naruszającą prawa autorskie". Po uzyskaniu pozytywnej opinii wydanej przez niezależnego eksperta rzeczoznawcy prof. dr hab. inż. W. R. wniosek o przedstawienie skarżącego do tytułu profesora nauk inżynieryjno-technicznych w dyscyplinie inżynieria lądowa, geodezja i transport został ponownie poddany pod głosowanie przed Zespołem II. organu. Wniosek nie został poparty co prawda bezwzględną większością głosów, ale z pewnością uzyskał większość głosów przychylnych i gdyby nie konieczność zdobycia bezwzględnej większości głosów, głosowanie uznane zostałoby za zakończone pozytywnie dla skarżącego. Organ również przy ponownym rozpoznaniu sprawy dopuścił się naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy opinii wszystkich ekspertów, recenzentów i rzeczoznawców, w oparciu o których opinie wydaje decyzje, w tym niezależnego eksperta, biegłego powołanego przez Komisję Dyscyplinarną I Instancji prof. zw. dr hab. J. S., który jednoznacznie zaprzeczył naruszeniu praw autorskich przez skarżącego, co potwierdza również dodatkowa, zamówiona przez skarżącego opinia prawna sporządzona przez innego specjalistę z zakresu prawa autorskiego - dr M. S.S.. W obszernej odpowiedzi na skargę Rada podtrzymała swoje stanowisko i wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2024 r., poz.935), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca naruszały prawo, a skarga była zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że pomimo uchylenia z dniem 1 października 2018 r. (art. 169 pkt 2 ustawy z 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, Dz.U. z 2018 r., poz. 1669) ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t. jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1789), zgodnie z zasadą przejściowego stosowania dotychczasowych przepisów, wyrażoną w art. 179 ust. 1 ustawy uchylającej przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne i postępowania o nadanie tytułu profesora wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, są przeprowadzane na zasadach dotychczasowych, z tym że jeżeli nadanie stopnia doktora, stopnia doktora habilitowanego lub tytułu profesora następuje po dniu 30 kwietnia 2019 r., stopień lub tytuł nadaje się w dziedzinach i dyscyplinach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 3 tej ustawy. Stąd też w sprawie niniejszej zastosowanie miał art. 26 ust. 1 u.s.n., zgodnie z którym tytuł profesora mógł być nadany osobie, która uzyskała stopień doktora habilitowanego lub osobie, która nabyła uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a, oraz: 1) posiada osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym; 2) posiada doświadczenie w kierowaniu zespołami badawczymi realizującymi projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbyła staże naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadziła prace naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych; 3) posiada osiągnięcia w opiece naukowej - uczestniczyła co najmniej: a) raz w charakterze promotora w przewodzie doktorskim zakończonym nadaniem stopnia oraz b) raz w charakterze promotora pomocniczego w przewodzie doktorskim zakończonym nadaniem stopnia lub uczestniczy w charakterze promotora w otwartym przewodzie doktorskim, oraz c) dwa razy w charakterze recenzenta w przewodzie doktorskim lub w przewodzie habilitacyjnym lub w postępowaniu habilitacyjnym - z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 art. 26 u.s.n. Enumeratywnie wymienione w tym przepisie przesłanki nadania tytułu profesora stanowią katalog zamknięty okoliczności branych pod uwagę w postępowaniu przed Radą, poprzedzającym formalne nadanie tytułu profesorskiego. Ustawodawca nie wymienił w art. 26 ust. 1 u.s.n. żadnej przesłanki, odnoszącej się do kwestii innych, niż ww. dorobek naukowy, w tym – w szczególności – kwestii związanych z nieskazitelną oceną kandydata na ten stopień. Wręcz przeciwnie, możliwość wywierającego skutki prawne odniesienia się do kwalifikacji moralnych (etycznych) związanych z osobą kandydata, ustawodawca wyraźnie przypisał w art. 28 ust. 3a u.s.n. Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc, że w przypadku powzięcia wiadomości o możliwości naruszenia przez kandydata do tytułu profesora praw autorskich to Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej może zwrócić się do Rady (która zgodnie z art. 179 ust. 10 ustawy z 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z dniem 1 stycznia 2021 r. wstąpiła w prawa Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów) o dołączenie do wniosku opinii komisji do spraw etyki w nauce przy Polskiej Akademii Nauk. Dopiero w przypadku wydania przez komisję negatywnej opinii Rada może wznowić postępowanie o nadanie tytułu profesora lub wszcząć postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania o nadanie tytułu profesora (art. 28 ust. 3b ustawy). Jak wynika z powyższego, przesłanki, którymi Rada powinna się kierować przy decydowaniu o przedstawieniu Prezydentowi RP wniosku o nadanie kandydatowi stopnia profesora wymienione są w art. 26 ust. 1 u.s.n. Trzeba więc przypomnieć, że osiągnięcia naukowe skarżącego były należycie brane pod uwagę w pozytywnych recenzjach, jakie uzyskał on w postępowaniu – co zresztą wprost przyznaje organ, szczegółowo je wymieniając na s. 3-5 decyzji pierwszoinstancyjnej. Rada ( w obu decyzjach) podkreśla też fakt uzyskania samych pozytywnych recenzji przez skarżącego, a nawet pozytywnej recenzji powołanego przez ten organ rzeczoznawcy, który, uwzględniając przewinienie dyscyplinarne kandydata, również wydał opinię pozytywną. Pomimo potwierdzonego zarówno opiniami rzeczoznawców, jak i dorobkiem naukowym skarżącego (niezakwestionowanym przez Radę w najmniejszym stopniu), organ za jedyną i – jego zdaniem – przesadzającą przesłankę przyjął przewinienie dyscyplinarne, potwierdzone orzeczeniem z 22 października 2020 r. Komisji dyscyplinarnej ds. Nauczycieli Akademickich przy Radzie Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego (utrzymanym w mocy powoływanym przez organ wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie) w postaci "naruszenia praw autorskich przez T. B." przez to, że w swojej książce "[...]", zamieścił prawie w całości tekst autorstwa E. K. "[...]" bez powołania autora i źródła. Takie stanowisko uznać należy za błędne. Po pierwsze, wyjaśnić należy, że kwestie zarówno faktu dokonania naruszenia, jego skutków, jak i odpowiedzialności za naruszenie praw autorskich nie podlegają Radzie, ale sądom powszechnym. Zgodnie z art. 78 ust. 1 (ochrona autorskich praw osobistych) i art. 79 ust. 2 i 3 (ochrona autorskich praw majątkowych) ustawy z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2509) sąd powszechny jest właściwy do rozstrzygania ww. kwestii, a nie organ administracji publicznej. Co więcej, takie czyny, jak przywłaszczenie autorstwa. rozpowszechnianie utworu bez podania nazwiska lub pseudonimu twórcy, rozpowszechnianie utworu bez pozwolenia itp.) stanowią stypizowane postacie przestępstwa, podlegającego jednak kognicji sądu karnego – wyłącznie władnego do stwierdzenia popełnienia takiego przestępstwa (vide art. 115 i 116 ww. ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Z dowodów zebranych w sprawie niniejszej w żaden sposób nie wynika, aby skarżący został skazany wyrokiem sądu karnego za przestępstwo przeciwko prawom autorskim; brak również dowodów na to, aby – jako pozwany w sprawie przed sądem cywilnym – został uznany za osobę, ponosząca odpowiedzialność za naruszenie czyjegoś prawa autorskiego. Dlatego też Rada, odmawiając przedstawienia skarżącego do tytułu profesora w dziedzinie nauk inżynieryjnych – technicznych w dyscyplinie inżynieria lądowa i transport pomimo spełnienia przez niego wymogów z art. 26 ust. 1 u.s.n. naruszyła ten przepis. Ponadto, Rada naruszyła art. 77 § 1 k.p.a. przez niewyczerpujące (w odniesieniu do przesłanek decyzji) rozpatrzenie zebranych dowodów i art. 80 k.p.a. przez dowolną ocenę dowodów w zakresie tego, czy okoliczność spełnienia przesłanek wymaganych ustawą została udowodniona. Konsekwencją dowolności oceny organu była niemożność sporządzenia prawidłowego uzasadnienia prawnego decyzji obu instancji (art. 107 § 3 k.p.a.), a także błędne wskazanie przyjętych przez organ, pozaustawowych przesłanek rozstrzygnięcia (art. 11 k.p.a.). Tut. Sąd stwierdza ponadto, że Rada w żaden sposób nie wyjaśniła w uzasadnieniu swych decyzji, czemu przypisuje sobie kompetencje ustawowo zastrzeżone (o czym była mowa powyżej) dla Prezydenta RP i sądów powszechnych. Sąd nie podzielił natomiast wywodów skargi i czynionych zarzutów odnośnie przekroczenia przez Radę terminów załatwienia sprawy, a to z tej prostej przyczyny, że przedmiotem sprawy zawisłej przed Sądem nie była ani bezczynność, ani przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Rada ponownie rozpoznając sprawę – związana dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceną prawną (art. 153 p.p.s.a.) – skoncentruje się na ocenie dorobku naukowego skarżącego, dokonanej w oparciu o art. 26 ust. 1 u.s.n. i jeżeli tam wymienione warunki są spełnione, postąpi zgodnie z dyspozycją art. 28 ust. 2 i 3 wspomnianej ustawy. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach, na które składa się zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi, koszty zastępstwa prawnego wraz z kwotą uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t. jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1964).