VII SA/Wa 957/10

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2010 r. po rozpoznaniu wniosku E. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi E. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać E. Z. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W dniu 26 maja 2010 r. do Sądu wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy E.Z., w którym wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych, ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże , że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 ww. ustawy.) Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawca w złożonym wniosku wykazał, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.606,00 złotych brutto miesięcznie. Skarżący zaznaczył w formularzu, że jest osobą starszą i schorowaną. W uzasadnieniu wniosku wyszczególnił, że miesięczne koszty jakie ponosi to: czynsz za mieszkanie w wysokości 209, 12 złotych, opłatę za wodę i odprowadzanie ścieków w wysokości 180, 00 złotych, opłatę za energię w wysokości 290,00 złotych, opłatę za telefon 62,00 złotych, na leczenie i zakup lekarstw 150,00 złotych, zakup środków czystości i higieny 50,00 złotych. Wnioskodawca wskazał, że na codzienne utrzymanie zakup żywności i inne wydatki pozostaje mu kwota 388,07 złotych. Wnioskodawca podał, iż mieszkanie w którym zamieszkuje jest własnością Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Skarżący wskazał także, że jest współwłaścicielem działki budowlanej o pow. 130,0 m ². Mając na względzie powyższe dane uznano, że sytuacja materialna wnioskodawcy jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Dochody uzyskiwane ze świadczenia emerytalnego wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych skarżącego. Z tych też względów uznano, że wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Ze względu na fakt, iż wnioskodawca w formularzu wniósł o ustanowienie radcy prawnego lub adwokata z urzędu dokonano wyboru i przyznano wnioskodawcy radcę prawnego z urzędu. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.