VII SA/Wa 957/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2016 r. w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r., znak [...] w przedmiocie odmowie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 października 2016 r. Sąd utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 21 lipca 2016 r., którym odmówiono M. K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym z uwagi na niewykazanie przez nią, w sposób dostateczny, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej zastosowanie wobec niej tej instytucji. Skarżąca reprezentowana przez adwokata M. K., pismem z dnia [...] listopada 2016 r., złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Należy wskazać, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658). W ustawie nowelizującej zmieniono m.in. zasady rozpoznawania w sądach administracyjnych wniosków o przyznanie prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy rozpoznaje referendarz sądowy, a wojewódzki sąd administracyjny, rozpoznając sprzeciw od takiego orzeczenia, orzeka jako sąd drugiej instancji (art. 260 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). W myśl art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, albo w przypadkach wymienionych w punktach 1 – 10 tego paragrafu. W katalogu tym nie mieści się postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu. Natomiast na podstawie art. 260 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6–8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1 przywołanego przepisu, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Oznacza to, że skoro Sąd I instancji, w którym orzeka referendarz, od którego postanowienia wniesiono sprzeciw, rozpoznając ten środek odwoławczy orzeka jako Sąd II instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, to wydane przez niego postanowienie, na podstawie art. 260 p.p.s.a., jest prawomocne i nie służy już od niego żaden środek zaskarżenia. Prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcie nie wynika w tym przypadku także z żadnego przepisu szczególnego. W niniejszej sprawie, skarżąca wniosła takie zażalenie, co oznacza, że podlegało ono odrzuceniu przez Sąd. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 178, w związku z art. 194 § 1 i art. 197 § 2 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.