VII SA/Wa 957/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wraz ze skargą na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r., Nr [...] wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] nakazującą S. sp. z o.o. rozbiórkę nośnika reklamowego składającego się z podświetlanej lampami na wysięgnikach tablicy ekspozycyjnej w wymiarach 6,00 x 3,00 m [oznaczonej nr ident. [...]], przymocowanej do konstrukcji stalowej, przytwierdzonej do dachu budynku znajdującego się na dz. nr ewid. [...] z obrębu [...] przy Al. [...] w W. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki, w postaci poniesienia kosztów związanych z rozebraniem przedmiotowego nośnika, a w razie umorzenia postępowania – także kosztów związanych z ponowną instalacją. Ponadto z uwagi na rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej rozbiórka wpłynie w sposób oczywisty na zmniejszenie rozmiaru wykonywanej działalności gospodarczej oraz spadek dochodów osiąganych z tego tytułu. Zdaniem skarżącej w przypadku uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji, w razie dokonania wcześniejszej rozbiórki nośnika, w celu ponownej instalacji nośnika reklamowego, skarżąca będzie zobowiązana do uzyskania pozwolenia na budowę, zaś wydanie takiej decyzji zależy od uznania organu. Skarżąca wskazała również, że w efekcie wydanych nakazów rozbiórki w okresie od lutego 2015 r. do czerwca 2016 r. straciła 8,5 % wartości nośników w podstawowym segmencie outdoorowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm., zwana dalej ppsa) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 ppsa sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Powodzenie wniosku uzależnione jest od inicjatywy samej strony, która w uzasadnieniu wniosku winna wskazać argumentację, że wykonanie decyzji, spowoduje sytuacje opisane w art. 61 § 3 ppsa. Przy tym nie wystarczające jest formułowanie ogólnikowych twierdzeń (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt I FZ 332/14, LEX nr 1503379), ale staranne zobrazowanie opisanej we wniosku sytuacji, w tym szczególnie rzetelne określenie rozmiaru ewentualnej szkody oraz jej wpływu na sytuację ekonomiczną strony. Zatem uzasadnienie takiego wniosku powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, skarżąca spółka nie wykazała okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia warunków do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, co nie oznacza jednak, że każdy nakaz rozbiórki wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, lub trudnych do odwrócenia skutków. Inna jest bowiem sytuacja, gdy nakazowi rozbiórki podlega np. dom mieszkalny, a inna, gdy tak jak w niniejszej sprawie, nakazem objęta jest rozbiórka przedmiotowego obiektu (nośnika reklamowego), która generuje niewątpliwie o wiele mniejsze koszty i stanowi proces logistycznie i technicznie mniej skomplikowany. Nośnik reklamowy objęty nakazem rozbiórki składa się z niewielu elementów, które w wyniku poprawnie przeprowadzonego demontażu, nie powinny ulec uszkodzeniu, będzie możliwe ponowne ich wykorzystanie. Sąd oceniając wniosek miał na uwadze również fakt, iż skarżąca spółka – jak sama podaje na swojej stronie internetowej ([...]) – posiada 12 rodzajów nośników reklamowych i z danych o ilości poszczególnych form nośników reklamowych zamieszczonych przy większości form nośników wynika, że firma posiada łącznie [...] powierzchni ekspozycyjnych. Przy czym nośników o nazwie [...], o powierzchni reklamowej 6 x 3 z oświetleniem frontlight, a więc o parametrach takich jak nośnik objęty nakazem rozbiórki w niniejszej sprawie, skarżąca posiada [...] sztuk. Ze znajdującego się aktach sprawy odpisu z KSR skarżącej spółki wynika ponadto, że jej kapitał zakładowy wynosi [...] zł, a więc wskazanej straty na poziomie 8,5 % wartości nośników w podstawowym segmencie outdoorowym nie można uznać za "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 ppsa, tym bardziej, że jak sama skarżąca wskazała strata ta nie jest wynikiem tylko zaskarżonej w sprawie decyzji, lecz wszystkich ogółem wydanych decyzji na przestrzeni prawie półtora roku. Okoliczności te potwierdzają tylko stanowisko, że w niniejszej sprawie sam charakter orzeczonego nakazu rozbiórki nie może uzasadniać udzielenia Spółce ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 ppsa. W tym kontekście tym bardziej uzasadnione jest stwierdzenie, że to na stronie skarżącej spoczywa ciężar wykazania, że rozbiórka tego konkretnego nośnika reklamowego rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Również podnoszony fakt konieczności późniejszego uzyskania pozwolenia na budowę, nie może stanowić przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, tym bardziej, że dla tak dużego podmiotu, dysponującego sztabem fachowców, zebranie odpowiedniej dokumentacji nie powinno stanowić problemu. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że wbrew twierdzeniom skarżącej uzyskanie pozwolenia na budowę nie jest uzależnione od uznania organu. Z samej konstrukcji art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego wynika, że jest to decyzja związania, ponieważ zgodnie z tym przepisem "w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę". Jeszcze raz należy zaznaczyć, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd bada przesłanki z art. 61 § 3 ppsa, tj. czy wykonanie decyzji, jednej konkretnej, zaskarżonej w danym postępowaniu sądowoadministracyjnym, wiązać się będzie po stronie skarżącej z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Takich zaś, w ocenie Sądu, skarżąca Spółka nie wykazała. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.