VII SA/Wa 958/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności oddala skargę Decyzją z [...] czerwca 2006 r. znak [...] Prezydent Miasta [...] (dalej: "Prezydent") ustalił warunki zabudowy dla inwestycji [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] polegającej na budowie obiektów mieszkaniowych z dopuszczeniem uzupełniającej funkcji usługowo-administracyjnej na działkach o nr ewid. [...] położonych przy ul. [...] i ul. [...] w [...]. Następnie decyzją z [...] listopada 2014 r. znak [...] Prezydent przeniósł ww. decyzję ustalającą warunki zabudowy na rzecz [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "uczestnik postępowania", "inwestor"). Decyzją z [...] maja 2017 r. nr [...] Prezydent zatwierdził projekt budowlany i udzielił uczestnikowi postępowania pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami wybudowanymi na działkach o nr ewid. [...] (przed podziałem działka o nr ewid. [...]),[...] (przed podziałem działka o nr ewid. [...]),[...] z obrębu [...], położonych przy ul. [...] oraz ul. [...] w [...]. Powyższa decyzja Prezydenta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda") z [...] sierpnia 2017 r. znak [...]. Pismem z 25 sierpnia 2017 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa – art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a."). W uzasadnieniu wniosku podała, że w niniejszej sprawie bezsporne jest zaistnienie kwalifikowanych wad, bowiem wydane pozwolenie na budowę narusza racje społeczne i ekonomiczne poprzez obniżenie wartości nieruchomości sąsiednich oraz obniżenie komfortu korzystania z dotychczas zlokalizowanych nieruchomości. Po przeprowadzeniu postępowania zainicjowanego tym wnioskiem, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") decyzją z [...] grudnia 2017 r. znak [...], w oparciu o art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody, nie dopatrując się w analizowanym rozstrzygnięciu kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją z [...] grudnia 2017 r., GINB mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., decyzją z [...] lutego 2018 r. znak [...], utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej GINB podkreślił, że w dniu wydania kontrolowanej decyzji Wojewody na terenie objętym kwestionowaną inwestycją nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Podniósł, iż do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor dołączył oświadczenie o prawie do dysponowania działkami o nr ewid. [...] obręb [...], jednostka ewid. [...] w [...], na cele budowlane. Jak już wzmiankowano, decyzja Prezydenta z [...] czerwca 2006 r. ustalająca - na wniosek [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] - warunki zabudowy dla inwestycji (polegającej na budowie obiektów mieszkaniowych z dopuszczeniem uzupełniającej funkcji usługowo-administracyjnej na działkach o nr ewid. [...] położonych przy ul. [...] i ul. [...] w [...]) została przeniesiona na rzecz uczestnika postępowania (decyzją Prezydenta z [...] listopada 2014 r.). Zdaniem GINB, sporna inwestycja nie narusza w sposób rażący ustaleń warunków zabudowy (określonych decyzją Prezydenta z [...] czerwca 2006 r.), w tym wymogów co do: • rodzaju zabudowy (wymagana zabudowa mieszkaniowa z dopuszczeniem uzupełniającej funkcji usługowo-administracyjnej, projektowana - zabudowa mieszkaniowa), • nieprzekraczalnej linii zabudowy, • wysokości zabudowy (wymagana - maksymalnie 15 m; projektowana - 12,65 m – vide projekt budowlany - przekrój [...], budynek [...] - rys. nr [...], str. 157; przekrój [...] budynek [...] - rys. nr [...], str. 158), • geometrii dachu (wymagany - dach płaski; projektowany - dach płaski – vide projekt budowlany - przekrój [...] budynek [...] - rys. nr [...], str. 157), • ilości kondygnacji (wymagane maksymalnie IV kondygnacje nadziemne i I – podziemna, projektowane - IV kondygnacje nadziemne i I kondygnacja podziemna - vide projekt budowlany - przekrój [...] budynek [...] - rys. nr [...], str. 157; elewacje - budynek [...]- rys. nr [...], str. 159; rys. nr [...], str. 160; elewacje - budynek [...], rys. nr [...], str. 161; rys. nr [...], str. 162), • maksymalnej powierzchni zabudowy (wymagana maksymalnie 40% powierzchni terenu inwestycji, projektowana - 39,92% - vide projekt budowlany; projekt zagospodarowania terenu rys. nr [...], str. 141), • powierzchni biologiczne czynnej (wymagana minimum 25% powierzchni terenu inwestycji, projektowana - 25,99% terenu inwestycji - vide projekt budowlany, projekt zagospodarowania terenu rys. nr [...], str. 141). Ponadto inwestor uzyskał zezwolenie na lokalizację dwóch zjazdów indywidualnych oraz dyslokację zjazdu indywidualnego (środkowego) z ul. [...] (działka o nr ewid. [...] obręb [...]) na teren działki o nr ewid. [...], a także zezwolenie na lokalizację zjazdu indywidualnego z ul. [...] (działki o nr ewid. [...], obręb [...]) na teren działki nr ewid. [...] (vide decyzje wydane z upoważnienia Prezydenta przez p.o. Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w [...] z [...] lutego 2015 r. znak [...] oraz znak [...] – w aktach administracyjnych sprawy). W związku z powyższym GINB stwierdził, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2018 r., poz. 1202 ze zm.; dalej : "p.b.") ani też art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. GINB wskazał też, że sporny budynek oznaczony symbolem [...] został zaprojektowany w odległości 5,61 m od granicy najbliżej usytuowanej działki budowlanej o nr ewid. [...]; w odległości 13,67 m od granicy działki drogowej o nr ewid. [...] oraz w odległości 4,24 m od granicy działki drogowej o nr ewid. [...]. Natomiast budynek oznaczony symbolem [...] został zaprojektowany w odległości 4,98 m od granicy działki o nr ewid. [...]; w odległości 4,82 m od granicy działki budowlanej o nr ewid. [...]; w odległości 14,81 m od granicy działki o nr ewid. [...]; w odległości 5,07 m od granicy z działką o nr ewid. [...] oraz w odległości 4,14 m od granicy z działką drogową o nr ewid. [...]. W świetle powyższych ustaleń decyzja Wojewody nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.; dalej: "rozporządzenie") - według stanu prawnego na dzień wydania badanej decyzji. Nie doszło również do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, ponieważ sześć miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych zaprojektowano w odległości ok. 22,5 m od granicy najbliższej działki budowlanej o nr ewid. [...]. Powołując się na "Analizę intensywności zabudowy o charakterze śródmiejskim dla części obszaru [...] w [...]" (sporządzoną przez Miejską [...] w [...] w odpowiedzi na pismo Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta [...] z [...] września 2016 r.), GINB przyjął, iż obszar spornej inwestycji znajduje się na obszarze zabudowy śródmiejskiej. GINB zwrócił uwagę, że w projekcie budowlanym znajduje się analiza przesłaniania budynków, z której wynika, iż warunek wynikający z § 13 rozporządzenia został spełniony (vide projekt budowlany str. 143), a także opis techniczny do analizy nasłoneczniania zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami wbudowanymi przy ul. [...] i ul. [...] w [...] (zawierającej komputerową analizę nasłoneczniania w dniach równonocy wiosennej oraz jesiennej – vide projekt budowlany, str. 25). To ostatnie opracowanie wskazuje na spełnienie przy projektowaniu obiektów warunków opisanych w § 60 rozporządzenia. Zatem, w ocenie GINB, nie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 13 oraz § 60 rozporządzenia. Sporna inwestycja nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 79 rozporządzenia z 2 marca 1999 r. Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016, poz. 124) według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji Wojewody. Zgodność projektu zagospodarowania działki z wymogami ochrony przeciwpożarowej została stwierdzona przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr. inż. [...] (vide projekt zagospodarowania terenu nr rys[...], str. 141). Odnosząc się do podniesionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy argumentu skarżącej, że nastąpi spadek wartości nieruchomości sąsiednich, a także zostanie obniżony komfort korzystania z dotychczas zlokalizowanych nieruchomości, GINB wskazał, że zarzut ten pozostaje bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Stwierdzenie nieważności decyzji jest bowiem właściwe w sytuacji wystąpienia jednej z przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Pojęcie "rażącego naruszenia prawa" odnosi się do naruszenia przepisów prawa materialnego, procesowego oraz przepisów o charakterze ustrojowym. Nie dotyczy zaś naruszenia interesów ekonomicznych stron postępowania. Jednocześnie GINB zaznaczył, iż nie jest organem właściwym do stwierdzenia ewentualnego spadku wartości nieruchomości sąsiednich oraz ewentualnego obniżonego komfortu korzystania z dotychczas zlokalizowanych nieruchomości. Na powyższą decyzję GINB z [...] lutego 2018 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła rozważania doktryny i orzecznictwa odnośnie rozumienia pojęcia "rażącego naruszenia prawa", a następnie stwierdziła, że w niniejszej sprawie "bezspornym jest zaistnienie kwalifikowanych wad". Wydane pozwolenie na budowę narusza bowiem "racje ekonomiczne i społeczne", a to ze względu na spadek wartości nieruchomości sąsiednich, a także obniżenie komfortu korzystania z dotychczas zlokalizowanych nieruchomości. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja GINB z [...] lutego 2018 r. została wydana w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności, którego przesłanki zastosowania enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie prowadzone w trybie nieważnościowym jest więc samodzielnym postępowaniem administracyjnym, ograniczonym przesłankami wynikającymi z ww. przepisu, uzasadniającymi stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego. Oznacza to, że organ rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, lecz orzeka wyłącznie w kwestii kwalifikowanej wadliwości kontrolowanego aktu administracyjnego (tj. wadliwości, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a.). Zadaniem GINB orzekającego w niniejszej sprawie w obu instancjach, było zweryfikowanie w ww. trybie, zakwestionowanej we wniosku skarżącej, decyzji Wojewody z [...] sierpnia 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta z [...] maja 2017 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu uczestnikowi postępowania pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami wybudowanymi na działkach o nr ewid. [...] (przed podziałem działka o nr ewid. [...]),[...] (przed podziałem działka o nr ewid. [...]),[...] z obrębu [...], położonych przy ul. [...] oraz ul. [...] w [...]. Przy czym, z uwagi na treść wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody, zasadnicze znaczenie w tej mierze należało przypisać przesłance rażącego naruszenia prawa (zawartej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Dla oceny w tej materii należało posłużyć się stanem faktycznym i prawnym z daty wydania badanej decyzji Wojewody, a szczególnej analizie poddać zakres inwestycji oraz sposób usytuowania obiektów nią objętych względem działek sąsiednich i znajdujących się na nich budowli. Stosownie do treści przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. (według stanu na dzień wydania kwestionowanej decyzji, tj. [...] sierpnia 2017 r.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl 33 ust. 2 pkt 2 p.b. powyższe oświadczenie inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Inwestor sprostał wymogom określonym wyż. cyt. przepisami, załączając do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę oświadczenie o prawie do dysponowania na cele budowlane działkami o nr ewid.: [...] obręb [...], jednostka ewid. [...] w [...]. Według art. 32 ust. 4 pkt 1 p.b., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 3 p.b. powyższą decyzję inwestor powinien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. W ramach tego wymogu uczestnik postępowania przedłożył decyzję Prezydenta z [...] czerwca 2006 r. znak [...] ustalającą, na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], warunki zabudowy dla kwestionowanej inwestycji oraz decyzję Prezydenta z [...] listopada 2014 r. znak [...] przenoszącą decyzję z [...] czerwca 2006 r. o warunkach zabudowy - na rzecz inwestora. Nadto uczestnik postępowania uzyskał zezwolenia na lokalizację dwóch zjazdów indywidualnych i dyslokację zjazdu indywidualnego (środkowego) z ul. [...] (działka o nr ewid. [...] obręb [...]) na teren działki o nr ewid. [...] oraz na lokalizację zjazdu indywidualnego z ul. [...] (działki o nr ewid. [...], obręb 10) na teren działki o nr ewid. [...] - vide decyzje wydane [...] lutego 2015 r. z upoważnienia Prezydenta przez p.o. Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w [...]. W decyzjach tych określono warunki techniczne zjazdów indywidualnych, m.in. szerokość (nie mniejsza niż 4,5 m, w tym jezdnia o szerokości nie mniejszej niż 3 m i nie większa niż szerokość jezdni na drodze); nośność nawierzchni. Kwestionowana inwestycja nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 79 rozporządzenia z 2 marca 1999 r. Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zgodnie bowiem z tym ostatnim przepisem, zjazd indywidualny powinien mieć: 1) szerokość nie mniejszą niż 4,5 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,0 m i nie większej niż szerokość jezdni na drodze, 2) nawierzchnię co najmniej twardą w granicach pasa drogowego, 3) przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 3 m, lub skosem 1 : 1, jeżeli jest to zjazd z ulicy, 4) pochylenie podłużne zjazdu w obrębie korony drogi dostosowane do jej ukształtowania, 5) na długości nie mniejszej niż 5,0 m od krawędzi korony drogi pochylenie podłużne nie większe niż 5%, a na dalszym odcinku - nie większe niż 15%. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie sposób spornej inwestycji zarzucić rażącego naruszenia warunków zabudowy ustalonych ww. decyzją Prezydenta z [...] czerwca 2006 r. Zapisy projektu budowlanego odpowiadają wymaganemu rodzajowi zabudowy, tj. zabudowie mieszkaniowej z dopuszczeniem uzupełniającej funkcji usługowo-administracyjnej (projektowana zabudowa - mieszkaniowa) i nie przekraczają dopuszczalnych parametrów - nieprzekraczalnej linii zabudowy, wysokości zabudowy (wymagana - maksymalnie 15 m; projektowana - 12,65 m), geometrii dachu (wymagany - dach płaski; projektowany - dach płaski), liczby kondygnacji (wymagane maksymalnie IV kondygnacje nadziemne i I kondygnacja podziemna; projektowane - IV kondygnacje nadziemne i I kondygnacja podziemna), elewacji, maksymalnej powierzchni zabudowy (wymagana maksymalnie 40% powierzchni terenu inwestycji - projektowana - 39,92%), powierzchni biologiczne czynnej (wymagana minimum 25% powierzchni terenu inwestycji; projektowana - 25,99% terenu inwestycji). W myśl art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zgodnie z brzmieniem § 12 ust. 1 rozporządzenia - obowiązującym w dacie wydania analizowanej decyzji - jeżeli z przepisów § 13, § 60 i § 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Tymczasem budynek oznaczony symbolem [...] został zaprojektowany w odległości 5,61 m od granicy najbliżej usytuowanej działki budowlanej o nr ewid. [...], w odległości 13,67 m od granicy działki drogowej o nr ewid. [...] i w odległości 4,24 m od granicy działki drogowej o nr ewid. [...]. Z kolei budynek oznaczony symbolem [...] został zaprojektowany w odległości 4,98 m od granicy działki nr ewid. [...], w odległości 4,82 m od granicy działki budowlanej o nr ewid. [...], w odległości 14,81 m od granicy działki o nr ewid. [...], w odległości 5,07 m od granicy z działką o nr ewid. [...] oraz w odległości 4,14 m od granicy z działką drogową o nr ewid. [...]. Przepis § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia stanowi, że odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 6 m - w przypadku 5 - 60 stanowisk włącznie. Sześć miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych zaplanowano w odległości ok. 22,5 m od granicy najbliższej działki budowlanej o nr ewid. [...]. Wedle § 13 rozporządzenia, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1. między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2. zostały zachowane wymagania, o których w § 57 i 60 ww. rozporządzenia. Zgodnie z § 13 ust. 4 rozporządzenia, odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Stosownie zaś do treści § 60 rozporządzenia, pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca, 21 września) w godzinach 8:00 - 16:00, natomiast pokoje mieszkalne w godzinach 7:00 - 17:00. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 ww. rozporządzenia co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia definiuje zabudowę śródmiejską jako zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta. W dacie wydania decyzji Wojewody ([...] sierpnia 2017 r.) na terenie spornej inwestycji (obejmującej działki o nr ewid.: [...]) nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Według oceny charakteru terenu inwestycji, sporządzonej na zlecenie Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta [...] przez Miejską [...] w [...] (załączonej do pisma z 21 września 2017 r.), teren obejmujący działki o nr ewid.: [...] znajduje się w obszarze zabudowy śródmiejskiej w rozumieniu § 3 ust. 1 rozporządzenia. W opinii tej wskazano m.in.: "Biorąc pod uwagę wyniki analizy oraz wartość intensywności zabudowy, która kształtuje się na poziomie 1,20 należy stwierdzić, iż wskaźniki intensywności zabudowy odpowiadają wartościom dla zabudowy śródmiejskiej. (...) analizowana zabudowa [...] posiada cechy zgrupowania intensywnej zabudowy. Cały obszar tworzy strefę funkcjonalno-przestrzenną śródmieścia w której skupiają się funkcje administracyjne, handlowe, usługowe i mieszkalne. Dzięki procesowi rozwoju [...] wzdłuż szlaku handlowego w kierunku [...], obszar śródmiejski posiada powiązania komunikacyjne ze Starym Miastem oraz innymi dzielnicami [...]. Powyższe uwarunkowania odpowiadają również definicji śródmieścia wg [...], którzy określają śródmieście jako obszar zatrudnienia, gdzie koncentracja funkcji i aktywności centralnych jest najwyraźniej widoczna i gdzie wewnętrzny ruch w mieście wykazuje największą intensywność." W projekcie budowlanym znajduje się zarówno analiza przesłaniania budynków wskazująca na spełnienie warunku określonego w § 13 rozporządzenia, jak i analiza nasłoneczniania w dniach równonocy wiosennej oraz jesiennej, potwierdzająca zgodność z wymogami zawartymi w § 60 rozporządzenia. Natomiast rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. [...] uznał projekt zagospodarowania działki za zgodny z wymogami ochrony przeciwpożarowej. Zauważyć należy, iż w toku niniejszego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody, skarżąca konsekwentnie (począwszy od wniosku inicjującego to postępowanie, a skończywszy na skardze do tut. Sądu) dość obszernie przedstawiała teoretyczne rozważania prawne na temat pojęcia "rażącego naruszenia prawa" zawarte w poglądach doktryny i judykatury, a następnie - bez odniesienia się do konkretnych okoliczności przedmiotowej sprawy – formułowała zarzut "bezspornego zaistnienia kwalifikowanych wad", ograniczając się do stwierdzenia, że pozwolenie na budowę narusza racje społeczne i ekonomiczne poprzez obniżenie wartości nieruchomości sąsiednich oraz obniżenie komfortu korzystania z nich. Zdaniem Sądu, skarżąca myli naruszenie jej prywatnych interesów ekonomicznych z rażącym naruszeniem prawa, które powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. W tym miejscu wskazać trzeba, iż rażąco naruszony może być wyłącznie przepis jednoznaczny, niepowodujący wątpliwości interpretacyjnych. Skarżąca nie podaje jaki, jej zdaniem przepis, został w sposób kwalifikowany naruszony; co więcej nawet nie szacuje wielkości obniżenia wartości nieruchomości sąsiednich ani też nie precyzuje na czym polega obniżenie komfortu korzystania z tych nieruchomości. Takie "podciąganie" własnych, bliżej niesprecyzowanych racji ekonomicznych pod kwalifikowane naruszenie prawa jest niedopuszczalne. Analiza decyzji Wojewody z [...] sierpnia 2017 r. wykazała, że rozstrzygnięcie to nie jest obarczone żadną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów p.b. oraz aktów wykonawczych. Ponadto decyzja nie dotyczy spraw rozstrzygniętych wcześniej innymi decyzjami ostatecznymi; nie skierowano jej do osób niebędących stroną sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).