VII SA/Wa 960/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. G. z Kancelarii Adwokackiej przy ul. [...] w W., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych) oraz kwotę 55 zł (pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem 22% podatku od towarów i usług łącznie kwotę 305 zł (trzysta pięć złotych), i kwotę 17 zł (siedemnaście złotych) tytułem innych udokumentowanych wydatków pełnomocnika. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2004 r. – zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą T. T. pozwolenia na budowę budynku garażowego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w T. Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego przez H. P., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2009 r. W uzasadnieniach obu decyzji organ administracyjny podniósł, iż nie dopatrzył się w wydanym pozwoleniu na budowę wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Inwestorowi wyrażona została zgoda na odstępstwo od przepisów § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przedmiotowy garaż został usytuowany ścianami bez otworów w granicy z działkami nr ewid.: [...] i [...], a więc zgodnie z udzielonymi odstępstwami od przepisów techniczno –budowlanych. Ponadto organ podniósł, iż inwestycja została przewidziana w sąsiedztwie istniejącego na działce H. P. budynku gospodarczego, usytuowanego w odległości 0,5 m od granicy z działką nr ewid. [...] (inwestora) i zakres oddziaływania obu obiektów jest tożsamy. Skargę na decyzje te złożył H. P. Zarzucił w niej organom administracyjnym krętactwo i matactwo polegające na akceptowaniu ewidentnego naruszenia § 12 ust. 6 i 7 warunków techniczno – budowlanych. Podniósł, iż od 4 lat walczy bezskutecznie z naruszającym przepisy prawa Prezydentem Miasta [...] i brakiem etyki funkcjonariuszy państwowych. W piśmie z dnia [...] listopada 2009 r. wniósł o rozbiórkę budynku garażowego z zasądzeniem kosztów wyrządzonej mu szkody. Podniósł również okoliczność braku przedmiotu skargi, bowiem kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2004 r. została uchylona przez ten sam organ w dniu [...] grudnia 2006 r. - na podstawie art. 36 a prawa budowlanego z 1994 r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Uprawnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, określone przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 w/w ustawy sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Skargę należało oddalić, bowiem w kontrolowanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa. Na wstępie przede wszystkim należy się odnieść do zarzutu podniesionego w piśmie skarżącego z dnia [...] listopada 2009 r. o wyeliminowaniu z obiegu prawnego kontrolowanej w niniejszym postępowaniu decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2004 r. Na potwierdzenie tej okoliczności skarżący załączył postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 marca 2007 r., wydane w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 816/04, w którym Sąd umorzył postępowanie sądowe ze skargi H. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 3 czerwca 2004 r. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd powołał się na przedłożoną przez inwestora na rozprawie sądowej w dniu 28 marca 2007 r. ostateczną decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., którą na podstawie art. 36 a Prawa budowlanego uchylona została decyzja tego organu o pozwoleniu na budowę budynku garażowego z dnia [...] lutego 2004 r. Z tego dokumentu wynikało, iż decyzja organu I instancji o pozwoleniu na budowę, kontrolowana obecnie w postępowaniu nieważnościowym została wyeliminowana z obiegu prawnego. Jednakże w aktach sprawy została załączona przez organ administracyjny decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...], w której na żądanie Prokuratora Okręgowego w [...] stwierdzona została nieważność ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., uchylająca decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2004r. – z uwagi na naruszenie przez organ przepisów o właściwości. Z ustaleń poczynionych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wynika, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r. jest ostateczna. Tym samym do obrotu prawnego powróciła decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2004 r. udzielająca T. T. pozwolenia na budowę budynku garażowego. Przechodząc do oceny prawidłowości wydanych przez organy nadzorcze decyzji w postępowaniu nieważnościowym należy podnieść, iż tak we wniosku o stwierdzenie nieważności złożonym przez skarżącego, jak i w późniejszych jego pismach oraz samej skardze zgłoszony został jedyny merytoryczny zarzut dotyczący decyzji o pozwoleniu na budowę, a mianowicie naruszenie decyzją § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Należy podkreślić, iż przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118) pozwalają na odstępstwa od przepisów techniczno – budowlanych. To rozwiązanie ustawa traktuje jako wyjątek. Wymogi takiego odstępstwa określone zostały w art. 9, który również przewiduje etapy postępowania w sprawie odstępstw. W kontrolowanym postępowaniu etapy udzielenia zgody na odstępstwa były zgodne z procedurą określoną w art. 9 Prawa budowlanego. Prezydent Miasta [...] pismem z dnia [...] maja 2003 r. wystąpił o wyrażenie zgody na usytuowanie budynku garażowego w granicy z działkami nr ewid. [...] i [...]. Minister Infrastruktury pismem z dnia [...] sierpnia 2003 r. przychylił się do tego wniosku i upoważnił Prezydenta Miasta [...] do wyrażenia zgody na przedmiotowe odstępstwo. Na tej podstawie Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] września 2003 r., znak: [...] udzielił zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 3 pkt 1b cytowanego rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., umożliwiające wykonanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanym budynku garażowym usytuowanym bezpośrednio przy granicy z działkami budowlanymi nr ewid. [...] i [...]. Ponieważ postanowienie wydane na podstawie art. 9 Prawa budowlanego jest niezaskarżalne, może ono być zakwestionowane jedynie w ramach wniesionych środków odwoławczych na decyzję o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Sądu administracyjnego wydane postanowienie o odstępstwach nie narusza prawa, a tym bardziej nie posiada wad kwalifikowanych, które pozwalałyby na stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę. Usytuowany w granicy m.in. z działką skarżącego obiekt nie powoduje negatywnych następstw dla skarżącego co do sposobu zagospodarowania jego nieruchomości. Jest to obiekt, który może być zblokowany z innym budynkiem stojącym na sąsiedniej działce. To skarżący na swojej działce posiada mały budynek gospodarczy usytuowany niezgodnie z przepisami w odległości 30 – 50 cm od granicy i jego budynek powoduje ograniczenie zagospodarowania m.in. działki inwestora. Biorąc zaś pod uwagę usytuowanie obok projektowanego przez inwestora garażu, budynku gospodarczego skarżącego, nie sposób uznać by projektowany garaż mógł powodować zagrożenie życia ludzi lub mienia, pogorszenie warunków zdrowotno – sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska. Podnoszone przez skarżącego argumenty, iż garaż inwestor powinien tak jak jego brat usytuować w bryle budynku mieszkalnego, nie mają znaczenia dla oceny prawidłowości kwestionowanej w postępowaniu nadzorczym decyzji. Właściciel nieruchomości ma prawo do pełnego z niej korzystania i w tym prawie ograniczają go tylko niektóre przepisy prawa. Choć usytuowanie budynku gospodarczego nie jest zgodne z § 12 rozporządzenia o warunkach techniczno – budowlanych to wyrażona zgoda na odstępstwo od tych przepisów powodują prawidłowość wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Dlatego Sąd administracyjny podzielił pogląd organów wyrażony w kontrolowanych decyzjach. Odnosząc się zaś do pisma skarżącego z dnia [...] listopada 2009 r., wnoszącego o rozbiórkę przedmiotowego garażu, należy podać, iż stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, nie skutkuje rozbiórką obiektu objętego tym pozwoleniem. Inwestor, który wybudował obiekt na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nie może być traktowany jako osoba popełniająca samowolę budowlaną. Mając powyższe na uwadze należało skargę jako niezasadną oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).