VII SA/Wa 960/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant ref. staż. Julia Murawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2012 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2011 r. znak [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 158 § 1, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - zwanej dalej k.p.a. (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm.), art. 20 ust. 1 pkt 1a, art. 81 ust. 1 pkt 1d, art. 5 ust. 1 pkt 1c, 1d i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących adaptację poddasza na cele mieszkalne w budynku przy ul. E. [...] w P., na działce nr [...], obręb G. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte w związku z wystąpieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r. Wystąpienie to zostało poprzedzonego pismem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. W ocenie ww. organów nadzoru budowlanego decyzja Prezydenta Miasta [...] nr [...] wydana została z rażącym naruszeniem przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1c, 1d i pkt 9 Prawa budowlanego w związku z § 147 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Stan taki został spowodowany zatwierdzeniem projektu budowlanego i wydaniem pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, w wyniku których nastąpiło pozbawienie wentylacji (wymiany powietrza) pomieszczeń położonych na niższych kondygnacjach poprzez odcięcie istniejących przewodów wentylacyjnych. Do wystąpienia organów nadzoru budowlanego, wykonujących obowiązek wynikający z przepisu art. 84b ust. 3 Prawa budowlanego, dołączono kopie dwóch opinii kominiarskich z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] i z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...]. Wojewoda ustalił, że w sprawie wystąpiła przesłanka kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa. Wskazał, iż przedmiotową decyzją o pozwoleniu na budowę zatwierdzono projekt budowlany robót budowlanych obejmujących adaptację poddasza na cele mieszkalne, który spowodował odcięcie istniejących w budynku przewodów wentylacyjnych. Podał, że z dołączonego do wystąpienia organu nadzoru budowlanego z dnia 17 sierpnia 2011 r. rysunku parteru i zatwierdzonego projektu adaptacji lokalu przy ul. E. nr [...] rzut II piętra i poddasza wynika, że w projekcie tym nie zostały uwzględnione przewody wentylacyjne pomieszczeń piwnicznych i garderoby w lokalu nr [...] i nr [...]. Organ stwierdził, że projekt budowlany adaptacji przedmiotowego poddasza na cele mieszkalne został sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane, które nie upoważniały jej do sporządzania projektu architektoniczno-budowlanego przebudowy budynku wielorodzinnego, jak wynika z pisma [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z [...] września 2011 r. nr [...]. Zdaniem organu, zatwierdzenie przez właściwy organ projektu architektoniczno-budowlanego adaptacji poddasza w budynku wielorodzinnym przy ul. E. [...] w P., sporządzonego przez osobę do tego nieupoważnioną, uzasadnia wystąpienie przesłanki rażącego naruszenia Prawa budowlanego, w tym przepisu art. 20 ust. 1 a, w zw. z art. 81 ust. 1 pkt 1 d Prawa budowlanego. Organ dodał, że projekt architektoniczny wykonała osoba ze średnim wykształceniem technicznym, która nie posiada wymaganych uprawnień do sporządzania projektów budynków wielorodzinnych. Wskazane naruszenia przepisów Prawa budowlanego spowodowały powstanie skutków społeczno-ekonomicznych niemożliwych do zaakceptowania z punktu wymagań praworządności. Wydanie pozwolenia na budowę z naruszeniem prawa, które w konsekwencji prowadzi do powstania stanu zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi powoduje, że nie jest możliwe pozostawienie w obrocie prawnym decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Poza tym nie stwierdzono pozostałych przesłanek kwalifikowanego naruszenia prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania P. M., utrzymał w mocy powyższą decyzję Wojewody [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ drugiej instancji wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza m.in. wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ stwierdził, iż stosownie do przepisu art. 12 ust. 2 Prawa budowlanego, samodzielne funkcje techniczne w budownictwie określone w art. 12 ust. 1 pkt 1-5, w tym projektowanie, mogą wykonywać wyłącznie osoby posiadające odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową, dostosowane do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań związanych z wykonywaną funkcją, stwierdzone decyzją, zwaną "uprawnieniami budowlanymi", wydaną przez organ samorządu zawodowego. Zakres posiadanych uprawnień przez osobę wykonującą samodzielną funkcję w budownictwie należy odczytywać zgodnie z treścią decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych oraz w oparciu o przepisy będące podstawą jej wydania. Ponadto, zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego, do podstawowych obowiązków projektanta należy zapewnienie, w razie potrzeby, udziału w opracowaniu projektu osób posiadających uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności oraz wzajemne skoordynowanie techniczne wykonanych przez te osoby opracowań projektowych, zapewniające uwzględnienie zawartych w przepisach zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w procesie budowy, z uwzględnieniem specyfiki projektowanego obiektu budowlanego. Organ zauważył, że zgodnie z art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Stwierdził, iż projektowana inwestycja polegać będzie na wykonaniu pomieszczeń mieszkalnych na poddaszu budynku wielorodzinnego przy ulicy E. [...] w P. poprzez m. in. wydzielenie ich ściankami gipsowo - kartonowymi, wykonanie podłogi oraz wykonanie nowych otworów okiennych, co oznacza, że planowane przedsięwzięcie stanowi przebudowę budynku. Organ podkreślił także, iż powyższe roboty budowlane zwiększają obciążenie stropu i ścian nośnych budynku. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy pisma [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia 3 września 2011 r. wynika, że W. P.i (projektant spornej inwestycji) jest uprawniony do sporządzania projektów wyłącznie w zakresie rozwiązań architektonicznych budynków inwentarskich i gospodarczych, adaptacji projektów powtarzalnych innych budynków oraz sporządzania planów zagospodarowania działki związanych z realizacją tych budynków, natomiast nie jest upoważniony do sporządzania projektu architektoniczno - budowlanego przebudowy budynku wielorodzinnego. Zdaniem organu II instancji, decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem przepisów art. 20 ust. 1 pkt 1a, 12 ust. 2 oraz 35 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 Prawa budowlanego. Ponadto, naruszenie to wywołuje skutki społeczno - gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Organ stwierdził, iż kontrola wykonania projektu przez uprawnione osoby ma istotne skutki nie tylko dla ochrony praworządności w procesie inwestycyjnym, ale także dla stworzenia gwarancji bezpieczeństwa inwestycji dopuszczonych do budowy. W ocenie organu, wobec powyższych ustaleń, dotyczących zakresu uprawnień do sporządzania projektów budowlanych przez W. P., bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie pozostają zarzuty podnoszone w odwołaniu, dotyczące zaprojektowania i realizacji spornej inwestycji zgodnie z warunkami technicznymi oraz akceptacji inwestycji przez Spółdzielnię Mieszkaniową. Podobnie bez znaczenia dla omawianej sprawy pozostaje przywołana przez odwołującego się okoliczność posiadania przez autora projektu uzupełniającego uprawnień konstrukcyjnych. Powyższy projekt nie został bowiem zatwierdzony decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] oraz nie obejmuje on części architektonicznej. Jednocześnie organ odwoławczy nie stwierdził, aby decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] zawierała inną wadę prawną, mogącą skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P. M., zwracając się o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przez organ II instancji przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Kwestionowanej decyzji skarżący zarzucił naruszenie trwałości decyzji w związku z brakiem rażącego naruszenia przepisów Prawa budowlanego, a także bezzasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarżący stwierdził, że projekt został wykonany przez uprawnioną do tego osobę, tj. W. P. posiadającego stosowne uprawnienia do wykonania projektu polegającego na adaptacji poddasza (upr. Nr [...],[...]). Skarżący podniósł, że projektant wypełnił obowiązki określone w art. 20 ust. 1 pkt 1 a Prawa budowlanego polegające na zapewnieniu, w razie potrzeby, udziału w opracowaniu projektu osób posiadających uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności, gdyż w niniejszej sprawie został poproszony do wykonania zmian konstrukcyjnych projektant mgr inż. A. D. posiadający stosowne uprawnienia (upr. Nr [...],[...]). Skarżący powołał się na decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2009 r. o zmianie pozwolenia na budowę z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w zakresie uwzględnienia zmian konstrukcyjnych poddasza budynku. Jednocześnie skarżący wyjaśnił, iż zmiana projektu była spowodowana tym, że dopiero podczas prac adaptacyjnych okazało się, że usytuowanie pewnych elementów konstrukcyjnych na poddaszu jest inne, niż w projekcie budynku z 1992 r. Skarżący wyjaśnił, że w dniu 9 marca 2009 r. w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] złożył zawiadomienie wraz z należnymi dokumentami o zakończeniu w dniu 4 marca 2009 r. budowy: "Adaptacja poddasza na cele mieszkalne, powiększenie lokalu mieszkalnego nr [...]." Następnie zostało wydane na wniosek inwestora zaświadczenie o zakończeniu robót budowlanych polegających na adaptacji poddasza na cele mieszkalne na podstawie decyzji pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. oraz decyzji o zmianie pozwolenia z dnia [...] września 2008 r., potwierdzające dopełnienie obowiązku zawiadomienia o zakończeniu budowy i na podstawie złożonych dokumentów, w myśl art. 57 Prawa budowlanego stwierdzające gotowość obiektu budowlanego do użytkowania zgodnie ze złożonym oświadczeniem kierownika budowy, zawartym w dzienniku budowy. W związku z powyższym, zdaniem skarżącego nie nastąpiło rażące naruszenie przepisów Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Na wstępie podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Tryb ten umożliwia kontrolę również ostatecznych rozstrzygnięć, co stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie stanowiskiem, o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną Oznacza to, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to jest taki, który nie wymaga wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu organu praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., OSK 1134/04). Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy zasadnie doszło do stwierdzenia nieważności kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących adaptację poddasza na cele mieszkalne w budynku usytuowanym na terenie nieruchomości położonej w P. przy ul. E. [...]na działce nr [...], obręb G. Zdaniem Sądu, ww. decyzja Prezydenta Miasta [...] dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przede wszystkim wskazać należy, że przepis art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego nakłada na właściwy organ obowiązek sprawdzenia, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, m.in. wykonania projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. W razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, organ ten nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w określonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, o czym stanowi art. 35 ust. 3 cytowanej ustawy. Jak wynika z akt sprawy, W. P. będący projektantem spornej inwestycji jest uprawniony do sporządzania projektów wyłącznie w zakresie rozwiązań architektonicznych budynków inwentarskich i gospodarczych, adaptacji projektów powtarzalnych innych budynków oraz sporządzania planów zagospodarowania działki związanych z realizacją tych budynków i nie jest upoważniony do sporządzania projektu architektoniczno - budowlanego przebudowy budynku wielorodzinnego. Świadczy o tym pismo [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] września 2011 r. znak [...]. Stosownie zaś do art. 12 ust. 2 Prawa budowlanego, samodzielne funkcje techniczne w budownictwie określone w art. 12 ust. 1 pkt 1-5, w tym projektowanie, mogą wykonywać wyłącznie osoby posiadające odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową, dostosowane do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań związanych z wykonywana funkcją. Zakres posiadanych uprawnień przez osobę wykonującą samodzielną funkcję w budownictwie należy odczytywać zgodnie z treścią decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych oraz w oparciu o przepisy będące podstawą jej wydania. W ocenie Sądu, roboty budowlane polegające na adaptacji poddasza przedmiotowego budynku na cele mieszkalne należy uznać za przebudowę. Jak wynika z definicji zawartej w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Projektowana inwestycja polega na wykonaniu pomieszczeń mieszkalnych na poddaszu budynku wielorodzinnego przy ulicy E. [...] w P. poprzez m. in. wydzielenie ich ściankami gipsowo - kartonowymi, wykonanie podłogi oraz wykonanie nowych otworów okiennych. Ponieważ zakres planowanych prac oznacza, że przedmiotowe przedsięwzięcie stanowi przebudowę budynku, projektant spornej inwestycji nie był upoważniony do sporządzenia projektu architektoniczno-budowlanego, zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2008 r. nr [...]. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że opisane powyżej prace nie mogą zostać uznane za adaptację projektu powtarzalnego budynku, gdyż jej istotą jest zmodyfikowanie projektu dla potrzeb inwestora, jednak bez zmiany jego charakterystycznych parametrów. W odniesieniu do zarzutów zawartych w skardze stwierdzić należy, że wprawdzie decyzja Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca P. M. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących adaptację poddasza budynku na cele mieszkalne, została zmieniona decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r. znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany obejmujący zmiany konstrukcyjne, jednakże okoliczność ta pozostaje bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Ocenie w niniejszym postępowaniu podlegała bowiem decyzja Prezydenta Miasta [...] w jej pierwotnym kształcie, nadanym w dniu [...] marca 2008 r. W postępowaniu nieważnościowym uwzględniany jest bowiem stan faktyczny i prawny sprawy obowiązujący w dacie wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia. Z tych przyczyn także fakt realizacji inwestycji oraz przystąpienia do jej użytkowania nie mają wpływu na ocenę, czy decyzja o pozwoleniu na budowę była w dniu jej wydania dotknięta jedną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Zauważyć również należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy projektant powinien dopełnić obowiązku, przewidzianego w art. 20 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego, zapewnienia udziału w opracowaniu projektu osób posiadających uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności oraz wzajemnego skoordynowania technicznego wykonanych przez te osoby opracowań projektowych, zapewniającego uwzględnienie zawartych w przepisach zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w procesie budowy, z uwzględnieniem specyfiki projektowanego obiektu budowlanego. Z rozwiązania tego projektant nie skorzystał. Zasadnie zatem organ II instancji stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem przepisów art. 20 ust. 1 pkt 1a, 12 ust. 2 oraz 35 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Naruszenie ww. przepisów prawa było bowiem oczywiste oraz powodujące skutki społeczno - gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Zgodzić się trzeba z argumentacją organu, iż kontrola wykonania projektu przez uprawnione osoby ma istotne skutki zarówno dla ochrony praworządności w procesie inwestycyjnym, jak i dla stworzenia gwarancji bezpieczeństwa inwestycji dopuszczonych do budowy. Dopuszczenie do realizacji projektu architektonicznego, sporządzonego przez nieuprawnioną osobę, może stwarzać realne niebezpieczeństwo dla najwyższych wartości, takich jak życie i zdrowie ludzkie. Jednocześnie Sąd, odnosząc się do stanowiska prezentowanego przez organ I instancji, nie dopatrzył się w niniejszej sprawie rażącego naruszenia przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1c, 1d i pkt 9 Prawa budowlanego w związku z § 147 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Przepisy te mają bowiem charakter zasad ogólnych projektowania i budowania obiektów budowlanych i jako takie nie mogły zostać naruszone w sposób rażący. Mając na uwadze powyższe rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).